|
|
NF kappa B jest białkiem regulującym transkrypcję sekwencji nukleotydowej z DNA na sekwencję nukleotydową w mRNA. Należy do czynników transkrypcyjnych, umożliwiających ekspresję (wyrażanie, działanie) genów. Bez transkrypcji nie zajdzie translacja, czyli synteza białek enzymatycznych i strukturalnych. Naturalnie więc występuje ten czynnik w naszych komórkach. Zapewnia odpowiedź komórkową, przejawiająca się reakcjami na antygeny (substancje obcego pochodzenia, obce organizmowi, wywołujące reakcję immunologiczną, immunizację), niektóre leki, wolne rodniki, a nawet promienie jonizujące. Okazało się jednak również, że w komórkach nowotworowych występuje podwyższony poziom NF kappa B, co gwarantuje im szybką reakcję na chemioterapię (odporność na terapie onkologiczne), intensywną proliferację i zahamowanie apoptozy, czyli programowanej śmierci. Upraszczając można zaryzykować, że NF kappa B przy całym swoim ogromnym znaczeniu dla naszych komórek dodaje jednocześnie “wigoru”, a może lepszej żywotności komórkom nowotworowym. Co ciekawe NF kappa B niweluje działanie czynnika martwiczego nowotworów, ułatwiając przeżycie onkocytów. Okazało się również, że NF kappa B zwiększa tolerancję, albo adaptację komórek nowotworowych do warunków silnego stresu oksydacyjnego.
Nowe badania nad roślinami leczniczymi dążą do tego, aby wyjaśnić mechanizm dobroczynnego ich działania na chore komórki i tkanki, czyli starają się wyjaśnić działanie farmakologiczne ziół na poziomie biochemicznym i molekularnym. Zaznajamiając się powierzchownie z rolą NF kappa B w procesie inicjacji, proliferacji i metastazy nowotworów można dojść do prostego wniosku, że gdyby zastosować zioła hamujące funkcje NF kappa B to można by było w pewnym sensie zapobiegać, a może i powstrzymywać onkogenezę (rozwój nowotworów).
Do roślin, które zawierają inhibitory (czynniki hamujące) NF kappa B należą, m.in. Ligustrum (ligustr; fenyloetanoidowe glikozydy i estry cukrowe), Polygonum (rdesty; emodyna), Codonopsis (polisacharydy), Cordyceps (grzyb maczóżnik polisacharydy);, Dioscorea (pochrzyn; saponiny), Zingiber (imbir; seskwiterpeny), Jiaogulan = Gynostemma pentaphyllum (gypenozydy), Glycyrrhiza (lukrecja; saponiny).
Czosnek (niem. Knoblauch, ang. Garlic, fr. Ail) Allium sativum Linne, z rodziny Alliaceae (czosnkowate) lub liliowatych – Liliaceae posiada różne właściwości, zależnie od sposobu przygotowania. Czosnek jest używany w postaci świeżej (świeża cebulka czosnkowa), wysuszonej i sproszkowanej, maceratu olejowego, olejku eterycznego i ekstraktu suchego. Te rozmaite formy czosnku mają odmienny skład chemiczny i różną aktywność.
Koncentrat ze świeżego czosnku działa stymulująco na układ odpornościowy przez aktywację funkcji makrofagów, wzbudzanie limfocytów NK, zwiększanie produkcji IL-2 = interleukiny-2, TNF (czynnik martwiczy nowotworów) i IFN-gamma (interferon gamma). Jednocześnie wykazano, że czosnek unieczynnia wolne rodniki z granulocytów obojętnochłonnych. IFN-gamma hamuje namnażanie wirusów oraz podziały niektórych guzów nowotworowych. TNF natomiast odpowiada za apoptozę (śmierć komórek) komórek nowotworów. IL-2 zapewnia niszczenie antygenów (np. bakterii) przez limfocyty.
Słuszne okazały się również dawne informacje o przeciwmiażdżycowym wpływie czosnku. Czosnek hamuje biosyntezę cholesterolu w hepatocytach. Hamuje też agregację trombocytów, oksydację lipoprotein i rozszerza naczynia krwionośne, poprawiając krążenie krwi, w tym wieńcowe. Nasila fibrynolizę i przedłuża czas krzepnięcia krwi. Działa antyrodnikowo. Wzmaga wydzielanie żółci. Działanie antybakteryjne, pierwotniakobójcze, fungistatyczne i antywirusowe zostało wielokrotnie dowiedzione, jednakże nie należy przeceniać tych właściwości. Czosnek działa grzybobójczo i bakteriobójczo w wysokich stężeniach niemożliwych do uzyskania w dawkach doustnych (objawy zatrucia, wymioty, ból brzucha, nudności), jednakże realnych do użycia miejscowego (błony śluzowe, skóra). Osobiście w badaniach wykazałem, że niektóre bakterie, np. Enterococcus faecalis tolerują wysokie stężenia (1:2000) czosnku. Podobnie grzyby z rodzaju Candida są mało wrażliwe na czosnek spożywany w wysokich dawkach leczniczych. Nie mniej jednak czosnek należy do roślin fitoncydowych, ale moim zdaniem są to fitoncydy “naruszalne” przez bakterie i grzyby w kierunku dezaktywacji i coraz częściej będziemy się spotykać z opornością bakterii i grzybów na fitoncydy z grupy glukozynolatów (glikozydów siarkowych).
Świeży, nieuszkodzony czosnek zawiera S-alkilo-cysteino-sulfotlenki: alliina 0,35-1,3% (S-allilo-L-cysteinosuflotlenek, izo-alliina (1-propenyl-alliina), methiina (metylo-alliina). Są to związki bezwonne w żywych komórkach czosnku. W razie uszkodzenia, pod wpływem enzymów (peroksydazy, emulsyny, allinazy) rozpadają się te związki do allicyny (allilo-2-propenotiosulfinian), a dalej do diallilo- i oligosiarczków oraz E- i Z-ajoenów. Niektóre odmiany czosnku wyzwalają w tych reakcjach winylodithiiny i winylosiarczki. Produkty rozpadu alliiny dopiero wyzwalają charakterystyczny czosnkowy zapach. Alliina nie posiada zapachu.
Czosnek sproszkowany zawiera 0,5-2,5% allicyny, przy czym zgodnie z Ph. Eur. powinien zawierać nie mniej niż 0,45% allicyny; ponadto glutamylopeptyd, saponiny sterydowe i trójterpenowe (alliospirozyd, satiwozyd = sativoside), lektyny, flawonoidy, polisacharydy, adenozynę, związki selenu (z aminokwasami).
Wyciągi z czosnku przygotowywane na etanolu i w temp. 0 stopni C zawierają alliinę. Jeśli temperatura jest wyższa to wyciąg jest bogaty w allicynę.
Wyciągi olejowe zawierają głównie ajoeny, winylodithiiny i allilo-oligosiarczki.
Olejek eteryczny czosnkowy, uzyskiwany na drodze destylacji z para wodną zawiera 50-60% diallilo-oligosiarczków.
Wyciąg suchy z czosnku na etanolu (temperatura pokojowa) jest bogaty w allicynę, S-allilocysteinę, S-allilomerkaptocysteinę, Alliksynę (Allixin – fitoaleksyna) i związki seleno-aminokwasowe.
Zastosowanie czosnku w medycynie ludowej: środek przeciwrobaczy (na czczo, świeży surowiec), wiatropędny, poprawiający trawienie, przeciwmiażdżycowy, wzmacniający przy osłabieniu, przeciwcukrzycowy i rozgrzewający przy przeziębieniu. Polecany w leczeniu stanów zapalnych i zakażeń układu oddechowego.
Patrz również wcześniejszy wpis o czosnku: http://rozanski.li/?p=1884
Z okazji Świąt Bożego Narodzenia Wszystkim moim Czytelnikom składam najserdeczniejsze Życzenia Zdrowia, Szczęścia i Pomyślności
Nieco informacji o liściu winorośli podałem we wpisie: http://rozanski.li/?p=2005, dzisiaj uzupełnię trochę te informacje.
Liść winorośli właściwej = pospolitej (winogronowe) – Vitis viniferae Folium (Folia Vitis viniferae), niem. Weinblätter = Weinrebenblätter, ang. Wine leaf (Red wine leaf), fr. Feuille de vigne rouge, powinny pochodzić z odmian czerwonych (rubrum), stąd często w porządnych opracowaniach farmakognostycznych znajdziemy nazwę Vitis viniferae folium rubrum. Smak surowca jest lekko kwaśny, ściągający i zarazem gorzkawy. Liście do celów leczniczych pozyskiwane są, między innymi z odmiany: Vitis vinifera Linne varium tinctoria. Rodzaj winorośl – Vitis należy do rodziny winoroślowatych – Vitaceae. Do rodziny Vitaceae zaliczamy również winobluszcz – Parthenocissus (=Ampelopsis) uprawiany, jak i dziko występujący w naszym kraju.
Najpierw garść informacji o winobluszczu:
Winobluszcz pięciolistkowy – Prthenocissus quinquefolia (L.) Planchon zawiera kwasy organiczne, w tym cenne fenolokwasy (kw. kawowy, ferulowy, elagowy, chlorogenowy) oraz flawonoidy, np. kwercetynę. Zarówno kora, całe pędy, jak i ziele (niezdrewniałe części) są cennym surowcem leczniczym. Przede wszystkim działa przeciwzapalnie i ściągająco, antyseptycznie, ochronnie na miąższ wątroby, żółciopędnie, przeciwkrwotocznie (hemostatycznie), hipotensyjnie (obniża ciśnienie krwi) i immunostymulująco. Zapobiega procesom nowotworowym, co jest uzasadnione w składzie chemicznym rośliny. Najlepiej działają wyciągi na winie, etanolu, mniej aktywne są wyciągi wodne, choć na jelita i żołądek z obrzękiem, wysiękiem, porażone bakteriami i drożdżakami polecam odwar z winobluszczu. W swojej praktyce stosuje wyciągi na etanolu 40-50% i winie wytrawnym w proporcji 1:5 (1 część świeżego lub suchego surowca na 5 części ciepłego alkoholu, o temp. ok. 30-40 stopni C) – doustnie 1 kieliszek wyciągu na winie 1 raz dziennie przy cukrzycy, miażdżycy, nadciśnieniu, chorobie wieńcowej, jako środek ochronny na naczynia (venoprotekcyjny); lub 10-15 ml wyciągu na etanolu 1-2 razy dziennie. Odwar – Decoctum – 1 łyżka suchego lub 2 łyżki świeżego surowca zalać 1 szklanką wody, gotować 20 minut, odstawić pod przykryciem na 30 minut, przecedzić. Pić 2-4 razy dziennie po 100 ml jako środek ochronny na wątrobę, nerki, trzustkę, przeciwzapalny, przy nieżytach przewodu pokarmowego i nowotworach. Ponadto zewnętrznie do okładów na skórę przy owrzodzeniach, pokrzywce, sączących ranach. Czas kuracji 30-31 dni; powtarzać co kwartał. Termin zbierania pędów zdrewniałych: jesień-zima-wiosna. Termin zbierania liści i pędów niezdrewniałych: podczas kwitnienia, potem jesienią, gdy liście czerwienieją. Owoce nadają się do otrzymywania win, ale zbiór owoców jest pracochłonny ze względu na drobne rozmiary. Pestek nie odrzucać, podać fermentacji owoce po zmiażdżeniu, wraz z pestkami.
Teraz wróćmy do winorośli:
Surowiec: liść – Folium zbierany podczas zmiany barwy na czerwoną, suszymy w normalnej temperaturze lub w piekarniku podgrzanym do 50 stopni C.
Składniki: flawonoidy 2,5-4%, przy czym odmiany o białych owocach zawierają w liściach około 5% flawonoidów, zatem więcej niż odmiany czerwone (kwercytryna, kemferol, izokwercytryna, kwercetyna), antocyjany (peonidyna, cyjanidyna, delfinidyna, petunidyna, malwidyna); garbniki (gallokatechinowe i katechinowe, epikatechinowe); kwasy fenolowe (katechowy, galusowy, kawowy, ellagowy, taninowy, cynamonowy, hydroksycynamonowy, ferulowy, kumarowy), kwas szczawiowy, jabłkowy, bursztynowy, winowy; kwas kawoilowinowy, kwas kumaroilowinowy, kwas feruloilowinowy; dwuwinian potasowy (2%), winian wapniowy, szczawian wapnia, cukry (2%), karotenoidy, ksantofile.
Zastosowanie w medycynie ludowej: czerwonka, biegunka, nieżyt żołądka, choroba wrzodowa, polipy, choroby skórne (eczema, owrzodzenia, nadżerki, sączące rany), hemoroidy.
Zastosowanie w fitoterapii współczesnej: choroby zwyrodnieniowe siatkówki; obrzęki, cukrzyca, miażdżyca, niewydolność wątroby, uszkodzenia wątroby wirusowe, polekowe, po zatruciach; stany zapalne wątroby, serca, nerek i trzustki; zmiany zanikowe trzustki i wątroby; uszkodzenia i stany zapalne naczyń krwionośnych; uogólnione wysięki prozapalne; owrzodzenia przewodu pokarmowego; niestrawność, biegunki nieznanego pochodzenia; zespół jelita nadwrażliwego; żylaki kończyn i odbytu; choroby reumatyczne; bóle głowy; stany zapalne dziąseł i gardła. Zewnętrznie: sączące zmiany chorobowe skóry; stany zapalne spojówek, rogówki, białkówki i siatkówki (doustnie + okłady z odwaru), stany zapalne i infekcje jamy ustnej i gardła (płukanki), zapalenie i świąd narządów płciowych zewnętrznych (irygacje, płukanki, okłady, obmywanie).
Preparaty i dawkowanie:
1. Wyciąg na winie: 1 część liści suszonych lub świeżych i rozdrobnionych zalać 5 częściami wina wytrawnego czerwonego; odstawić na 1 miesiąc. Przecedzić. Doustnie 1 kieliszek wina 1 raz dziennie, przez 20-24 dni; kurację wznawiać co kwartał: choroba wieńcowa, nadciśnienie, zmiany zwyrodnieniowe naczyń i siatkówki; choroby alergiczne; pomocniczo w chorobie nowotworowej (jako źródło polifenoli i resweratrolu). Wino, jak dawniej, można użyć do obmywania zmian skórnych i ran trudno gojących się, ponadto do okładów.
2. Odwar – Decoctum: 1 łyżka suchych lub 2 łyżki świeżych liści rozdrobnionych zalać 1 szklanką wody; gotować 20 minut na wolnym ogniu, pod przykryciem, odstawić na 20-30 minut, przecedzić. Pić 2-4 razy dziennie po 100 ml, zależnie od choroby i potrzeby (np. przy nieżycie przewodu pokarmowego często), przez 1 miesiąc; wznawiać kurację co 1 kwartał. Ponadto do okładów na oczy i skórę (40-45 minutowe), do płukanek, irygacji, lewatywy (hemoroidy, świąd) i przemywania (np. skóry łojotokowej i trądzikowej, z rozszerzonymi porami, ponadto podatnej na przedwczesne starzenie). Preparat bezpieczny, można podawać dzieciom.
3. Nalewka – Tinctura: 1 część świeżych liści świeżych lub suchych i rozdrobnionych zalać 5 częściami alkoholu 40-50-60%, najlepiej o temp. 30-40 stopni C; pozostawić na 1 tydzień lub lepiej 1 miesiąc; przefiltrować przez sączek do kawy. Zażywać 2 razy dziennie po 10-15 ml lub 1 raz dziennie po 1 kieliszku (30 ml). Nadaje się także do przemywania schorzałych miejsc i przygotowania płukanki: 1 łyżka nalewki na 1/2-1 szklankę wody.
4. Papka liści winorośli z olejem lnianym: liście świeże skropić spirytusem lub winem i zmiksować z olejem lnianym surowym na papkę. Spożywać 1 raz dziennie po 1-2 łyżki, na czczo, przy stanach zapalnych i nadżerkowych przewodu pokarmowego, jako środek “czyszczący” i regenerujący wątrobę oraz trzustkę, jako źródło bioflawonoidów i nienasyconych kwasów tłuszczowych (witamina F) oraz wymiataczy wolnych rodników i nadtlenków; przeciwko candida i cryptococcus; jako środek wzmagający regenerację tkanki nabłonkowej; regulujący trawienie i wypróżnianie oraz przeciwmiażdżycowy, przeciwcukrzycowy i zmniejszający ryzyko wystąpienia nowotworów jelit i żołądka. Zewnętrznie do leczenia ran, oparzeń i opornych wyprysków (okłady). Po zmieszaniu ze świeżą cebulą 1:1 do leczenia bliznowców (keloidów, przerośniętych blizn) i ran.
Pokrzywa – Urtica, z rodziny Urticaceae (pokrzywowate), jest rośliną leczniczą z której pozyskuje się kłącze z korzeniami, liść, a nawet całe ziele. Mniej popularnym surowcem z pokrzywy jest owoc – Fructus Urticae. Owoc pokrzywy to orzeszek, jajowaty, soczewkowato spłaszczony. U gatunku Urtica dioica L. (pokrzywa zwyczajna) orzeszek na szczycie posiada resztkę pędzelkowatego znamienia; jest żółtawy lub żółtawobrunatny, długości 1-1,5 mm, szerokości 0,7-1 mm, grubości 0,25-0,4 mm. U gatunku Urtica urens L. (pokrzywa żegawka) orzeszek jest oliwkowatobrunatny, brunatno punktowany, długości 1,7-2 mm, szerokości 1,2-1,5 mm i grubości 0,4-0,5 mm.
Owoc pokrzywy (niem. Brennesselfrüchte; ang. Nettle Fruit, fr. Fruit d’ortie) zawiera ok. 30% (25-33%) oleju tłustego bogatego w kwas linolowy (74-83%), kwas linolenowy (0,9-1%), tokoferol (0,1%); karotenoidy (violaksantyna, beta-karoten, luteina) – 30-80 mg/g; polisacharydy, śluzy.
Po wysuszeniu owoców nie rozdrabniać, bowiem olej bogaty w nienasycone kwasy tłuszczowe ulega szybko jełczeniu i traci właściwości lecznicze. Surowy, wytłoczony olej pokrzywowy jest zielonawy lub zielonożółty. Zioła bogate w kwas galusowy (ekstrakty, zmikronizowany surowiec) oraz sam kwas galusowy konserwują olej pokrzywowy i rozdrobnione owoce. Orzeszki pokrzywowe rozdrobnione zużyć w ciągu 1 tygodnia, po czym ponownie przygotować nową porcję do dalszej kuracji. Przechowywać w stanie nierozdrobnionym nie dłużej niż 1,5 roku.
Jest to cenny surowiec, kosztowny w nabyciu, bowiem rzadko spotykany w handlu. Zastępuje owoc wiesiołka i owoc (nasiona) ogórecznika oraz niecierpka. Olej pokrzywowy ma działanie podobne do oleju z nasion porzeczki, oleju wiesiołkowego, ogórecznikowego, lnianego itp.
Działanie farmakologiczne: wybitnie przeciwzapalne, pobudzające regenerację tkanek, hamujące reakcje autoimmunologiczne (autoagresję), ale równocześnie immunostymulujące; tonizujące na układ nerwowy; odżywcze (źródło witaminy E, F, prowitaminy A); przeciwzakrzepowe; poprawiające krążenie mózgowe i obwodowe; przeciwmiażdżycowe (obniżające stężenie cholesterolu we krwi), przeciwcukrzycowe (hipoglikemiczne); lipotropowe, hepatoprotekcyjne, ochronne na nerki i mięsień sercowy; venoprotekcyjne (ochronne na naczynia krwionośne); ochronne na siatkówkę i naczyniówkę oka.
Wyciągi (maceraty z owoców) i olej z nasion pokrzywy działają odżywczo i przeciwzapalnie na skórę, zwiększają wilgotność i elastyczność skóry, niewątpliwie sprzyjają regeneracji skóry i spowalniają procesy starzenia. Korzystnie działają przy trądziku różowatym i łuszczycy. Łagodzą objawy przerostu gruczołu krokowego. Mają wpływ przeciwwrzodowy i przeciwnadżerkowy.
Wskazania: stany zapalne skóry, atopowe zapalenie skóry; wypryski; suche zapalenie skóry; wypadanie włosów i choroby paznokci na tle zaburzeń troficznych. Wspomagająco: cukrzyca, miażdżyca, zmiany zwyrodnieniowe w tkance nerwowej, choroba wieńcowa; nadciśnienie. Choroba wrzodowa, stany zapalne jelit i żołądka. Stany zapalne układu moczowego i gruczołu krokowego. Zapalenie jajników, zespół policystycznych jajników. Choroby reumatyczne. Marskość, stłuszczenie narządów miąższowych.
Zewnętrznie: choroby skórne i błon śluzowych, zranienia narządów płciowych, zapalenie odbytu i warg sromowych; oparzenia.
Macerat: 1 część rozdrobnionych owoców (świeżych lub suchych) zwilżyć spirytusem po czym zalać 3 częściami oleju lnianego lub winogronowego, pozostawić na 1 tydzień. Przefiltrować. Zażywać 2 razy dziennie po 1 łyżce. Stosować również zewnętrznie do smarowania i okładów na schorzałe miejsca.
Nalewka: 1 część rozdrobnionych świeżych lub suchych owoców pokrzywy zalać 5 częściami alkoholu 50-60% lub wina wytrawnego. Macerować 7 dni. Przefiltrować. Nalewkę na winie zażywać 1 raz dziennie po kieliszku. Nalewkę na etanolu zażywać 2 razy dziennie po 5-10 ml. Stosować też do okładów i obmywania zmian skórnych.
Miód: owoce pokrzywy suche lub świeże zmielić; na każdą 1 łyżkę miodu dać 1 łyżeczkę owoców pokrzywy zwilżonych alkoholem 60% lub winem, wymieszać. Zażywać 2 razy dziennie po 1 łyżce.
Na oczy przy stanach zapalnych polecam okład z naparu: 1 łyżka rozdrobnionych orzeszków pokrzywy na 1 szklankę wrzącej wody. Okłady trzymać 30-40 minut. Napar przefiltrować przez sączek, aby pozbawić go ewentualnych włosków gruczołowych. Napar przyjmowany doustnie jest mniej efektywny, ale można go pić pomocniczo w wyżej wymienionych schorzeniach 2 razy dziennie po 100 ml.
Xysmalobium undulatum (L.) R. Brown ( Asclepias undulata = Xysmalobium amplifolium) należy do rodziny Apocynaceae (toinowate). Występuje w Afryce Południowej. Do celów leczniczych uprawiany (zbierane są korzenie 2-letnie). Korzeń – Radix Uzarae (Xysmalobii Radix) jest gorzki w smaku. Zawiera glikozydy kardenolidowe, np. uzarin (uzaryna 5,5%), allo-uzarin, allo-uzarigenin (uzarygenina), allo-xysmalorin (ksysmaloryna 1,5%) i pochodne pregnanu.
W lecznictwie (Niemcy, Szwajcaria) stosowane są wyciągi alkoholowe (Liquor Uzara) i suche przy ostrych biegunkach (w tym w przebiegu choroby nowotworowej, po chemioterapii), ponadto jako środek nasercowy ( działanie inotropowe dodatnie, zwiększające siłę skurczów mięśnia sercowego). W medycynie ludowej afrykańskiej wyciągi z korzenia Uzara są używane w terapii malarii, kolki, dyzenterii, bólów głowy, niedomogi macicy (skurcze, nadmierne krwawienia, stany zapalne, bóle), gorączki i zaburzeń trawiennych.
Za granicą dostępne gotowe preparaty: Uzara Dragees N zawierające suchy ekstrakt 4-6:1; Uzara – sok (Saft) i Uzara Lösung (roztwór).
Dawka dzienna: preparaty dostarczające 90 mg glikozydów w przeliczeniu na uzarynę. W praktyce 2 g dziennie sproszkowanego korzenia.
 
Uzarygeina i Uzaryna
W 2009 r. opisałem olej z oliwek: http://rozanski.li/?p=1139, jednakże cennym surowcem leczniczym jest również liść oliwki (Folium Oleae; niem. Olivenblätter, Ölbaumblätter; ang. Olive leaf) pozyskany z drzewa oliwnego – Olea europaea Linne (rodzina oliwkowate – Oleaceae). Suszony liść oliwki – Dried leaf of Olea europaea L. jest w British Pharmacopoeia z 2009 r. oraz w Farmakopei Europejskiej. Zgodnie z Farmakopeą Brytyjską surowiec powinien zawierać: nie mniej niż 5% terpenoidu – oleuropeiny (minimum 5.0 per cent of oleuropein (C25 H32 O13; Mr 540.5) (dried drug)). Popiołu ogólnego nie więcej niż 9%(Total ash maximum 9.0 per cent).
Liść oliwki zawiera: terpeny i triterpeny (oleuropeina 6-9%, kwas maslinowy 0,15-0,2%), flawonoidy (luteolina, w tym w formie glikozydowej), alkaloidy chinolinowe (cynchonina); 4-(2-Hydroxyethyl)-1,2-benzenediol (hydroksytyrozol), hydroxytyrosol acetate (octan hydroksytyrozylu).
![olea_europaea [1600x1200]](http://rozanski.li/wp-content/uploads/2011/10/olea_europaea-1600x1200_thumb.jpg "olea_europaea [1600x1200]") ![oleae_folium [1600x1200]](http://rozanski.li/wp-content/uploads/2011/10/oleae_folium-1600x1200_thumb.jpg "oleae_folium [1600x1200]")
Liście oliwki europejskiej Folium Oleae; okolice Lerici, Włochy, lipiec 2009 r.
Działanie fitofarmakologiczne: przeciwcukrzycowe, przeciwmiażdżycowe, antyagregacyjne na płytki krwi, poprawiające przepływ wieńcowy, obniżające ciśnienie krwi przy nadciśnieniu, cytotoksyczne wobec komórek nowotworowych, antypasożytnicze, przeciwzapalne, antyoksydacyjne, ochronne na mięsień sercowy; przeciwwirusowe, fungistatyczne, antybakteryjne; immunostymulujące. Hydroxytyrosol należy do inhibitorów monoaminooksydazy.
Wskazania: miażdżyca, dna moczanowa, reumatyzm, cukrzyca, nowotwory, nadciśnienie, spadek odporności organizmu na infekcje, choroby wirusowe (HIV) i bakteryjne, uogólnione stany zapalne organizmu, infekcje grzybicze, pasożyty przewodu pokarmowego i krwi (pierwotniaki), choroby zakrzepowe.
Dawki: sproszkowane liście (pulver): 3-5 g 2 razy dziennie; napar – infusum: 1 łyżka rozdrobnionych liści oliwki na szklankę wrzącej wody; pić 2-3 szklanki naparu dziennie. Nalewka – tinctura: 1 część świeżych lub suchych liści na 5 części alkoholu 45-50%; macerować minimum 1 tydzień; zażywać 2-3 razy dziennie po 5 ml, ponadto stosować zewnętrznie do przemywania wyprysków i schorzeń bakteryjnych, do okładów na trudno gojące się rany, owrzodzenia, oparzenia, odleżyny. Nalewka na winie czerwonym: 1 część liści świeżych lub suchych liści rozdrobnionych na 5 części ciepłego wina; macerować 7 dni; przefiltrować; codziennie lub co 2 dni 1 kieliszek wina, 1 raz dziennie. Kuracja powinna trwać 2-4 tygodnie. Można ponawiać cyklicznie raz na kwartał. Przy chorobach pasożytniczych, grzybicach przewodu pokarmowego: napar przyjmować na czczo 3 razy dziennie przez 2-3 dni; jednocześnie stosować środek przeczyszczający, np. kruszynę, senes, rzewień.
Mazidło na trudno gojące się owrzodzenia, rany, odleżyny: 100-150 g Balsamu Szostakowskiego wymieszać ze 100 ml nalewki z liści oliwki sporządzonej: 1 część świeżych lub suchych liści oliwki rozdrobnionych zalać 3 częściami alkoholu 45-50%, ciepłego. Mazidło można wzbogacić w olej rokitnikowy (25 ml) i tran (25 ml). Stosować w opatrunkach zmienianych 1 raz dziennie.
Rp. Mieszanka przeciwnowotworowa
Liść oliwki rozdrobnione: 1 część objętościowa
Ziele glistnika: 1 cz.
Ziele widłaka 1 cz.
Ziele wrotyczu 1 cz.
Płucnica islandzka 1 cz.
Ziele bodziszka żałobnego lub cuchnącego 1 cz.
Ziele mierznicy lub kora lapacho 1 cz.
Zioła rozdrobnione wymieszać starannie. 1 część mieszanki zalać 5 częściami ciepłego wina wytrawnego czerwonego. Wytrawiać 7 dni. Codziennie przyjmować 1 kieliszek wina, w południe. Resztę mieszanki stosować w postaci wywaru (jednocześnie): 1 łyżkę mieszanki skropić spirytusem (zwilżyć), przykryć w garnczku po czym, po 5 minutach zalać zimną wodą, postawić na malutki ogień i doprowadzić powoli, pod przykryciem do wrzenia; potem odstawić i pozostawić na 45-60 minut, przecedzić. Wypić wywar 2 razy dziennie, rano i wieczorem.
Wybrane składniki liści i owoców oliwki; źródło obrazka z wzorami strukturalnymi: http://www.opextan.info
Rozwar wielkokwiatowy - Platycodon grandiflorus (Jacq.) A. DC. syn. Platycodon autumnalis = Platycodon sinensis = Campanula grandiflora należący do rodziny Campanulaceae był już przeze mnie opisywany w 2008 r.: http://rozanski.li/?p=261.
Wiemy, że zawiera saponiny (platykodyna A-I, kwas poligalawy, playkodigenina, platykodozyd C, kwas platykodogenowy A, B, C); w korzeniu nawet 6%. W medycynie azjatyckiej (Chiny, Japonia) korzeń rozwaru jest stosowany jako środek wykrztuśny i przeciwkaszlowy, ponadto przeciwbólowy i przeciwwrzodowy (w przewodzie pokarmowym).
![platycodon_grandiflorum [1600x1200]](http://rozanski.li/wp-content/uploads/2011/10/platycodon_grandiflorum-1600x1200_thumb.jpg "platycodon_grandiflorum [1600x1200]") ![platycodon [1600x1200]](http://rozanski.li/wp-content/uploads/2011/10/platycodon-1600x1200_thumb.jpg "platycodon [1600x1200]")
Platycodon grandiflorus (Jacq.) A. DC.; lipiec 2011 r. Swarzędz
Nowe badania z lat 90 XX wieku, 2005, 2006, 2009 r. (np. Mi-Hyeon Jang, Chang-Ju Kim i in. 2006 r.) potwierdziły użyteczność preparatów sporządzonych z korzenia Platycodon grandiflorus (grandiflorum) w leczeniu chronicznych stanów zapalnych. Platykodyna D i D3 działa wybitnie przeciwzapalnie, rozwadnia zalegająca flegmę w układzie oddechowym, obniża zawartość mucyny w wydzielinie śluzowej. Teoretycznie może mieć znaczenie w leczeniu nie tylko przewlekłych i ostrych nieżytów układu oddechowego, ale również mukowiscydyozy. Saponiny rozwaru redukuja indukcję syntazy tlenku azotu i są inhibitorem cyklooksygenazy II. Hamują uwalnianie interleukiny-8 i prostaglandyn (E2) w mikrogleju.
![platycodon_grandiflorus [1600x1200]](http://rozanski.li/wp-content/uploads/2011/10/platycodon_grandiflorus-1600x1200_thumb.jpg "platycodon_grandiflorus [1600x1200]") ![platycodon_grandiflorus_flos [1600x1200]](http://rozanski.li/wp-content/uploads/2011/10/platycodon_grandiflorus_flos-1600x1200_thumb.jpg "platycodon_grandiflorus_flos [1600x1200]")
Platycodon grandiflorus (Jacq.) A. DC.; lipiec 2011 r. Swarzędz
W 1979 r. w Amerykańskim Urzędzie Patentowym zatwierdzono wynalazek pod nr 4,163,746: Metabolic 5-methyl-isoflavone-derivatives, process for the preparation thereof and compositions containing the same autorstwa Feuer; Laszlo (Budapest, HU), Farkas; Lorand (Budapest, HU), Nogradi; Mihaly (Budapest, HU), Vermes; Borbala (Budapest, HU), Gottsegen; Agnes (Budapest, HU), Wolfner; Andras (Budapest, HU). Jest to związek izoflawonowy uzyskany syntetycznie. Wg autorów wynalazku nie działa estrogennie typowo dla izoflawonów izolowanych z roślin motylkowatych, np. lucerny, koniczyny, ołownika – Pueraria lobata, czy komonicy.
5-methyl- 7-methoxyisoflavone C17H14O3 wykazuje podobieństwo do genisteiny, daidzyny, formononetyny, czy pratenseiny to jednak ma odmienne właściwości biochemiczne i farmakologiczne. Autorzy podjęli badania nad wpływem 5-Methyl-7-methoxyisoflavone na przyrost masy ciała u zwierząt. Okazało się, że wykazuje działanie anaboliczne. Zwiększa retencję azotu w ustroju i pobudza syntezę białek, hamuje procesy kataboliczne. Zmniejsza wydalanie fosforu, potasu i wapnia. Obniża poziom cholesterolu we krwi, działa przeciwmiażdżycowo. Autorzy podjęli badania nad wpływem 5-Methyl-7-methoxyisoflavone na przyrost masy ciała u zwierząt i potwierdzili, że zwiększa przyrosty nawet o 10% (drób) w ciągu 5 tygodni tuczu. Podobne właściwości do 5-metylo-7-metoksy-izoflawon wykazują: 5-metylo-7-etoksy-izoflawon, 5-metylo-7-(2-hydroksy-etoksy)-izoflawon i 5-metylo-7-izo-izoflawon. Dla człowieka dawka zalecana przez autorów węgierskich wynosi 100 mg 2-3 razy dziennie. 7-methoxy-5-methylisoflavone dobrze wchłania się z jelit do krwi, szczególnie w obecności tłuszczów, cukrów i alkoholu, w ciągu 20-30 minut. Okres półtrwania wynosi 6-7 godzin. Na przemiany jelitowe tego związku mogą wpływać mikroorganizmy symbiotyczne (zwiększać przyswajalność, metabolizowanie). Produkty rozpadu wydalane są z moczem w połączeniu z kwasem glukuronowym oraz częściowo z żółcią.
5 – Methyl – 7 – methoxyisoflavone – struktura
Daidzyna – struktura
Formononetyna – struktura
Izoflawony pochodzenia roślinnego należą do flawonoidów. Większość z nich wywiera wpływ estrogenny przyłączając się do podtypu alfa- i beta- receptorów estrogenowych. Genisteina jest inhibitorem kinazy tyrozynowej (tyrosine kinases), która stymuluje rozwój guzów nowotworowych. Genisteina hamuje onkogenezę (rozwój nowotworów). Należy jednak pamiętać, że genisteina może hamować rozwój raka płuc, może również zapobiegać nowotworom piersi, z drugiej jednak strony może promować rozwój raka piersi już istniejącego. Hamuje natomiast rozwój nowotworów gruczołu krokowego.
Izoflawony blokując utratę wapnia z kości są pomocne w leczeniu i profilaktyce osteoporozy. Obniżają poziom LDL, podnoszą stężenie HDL. Wpływają antyrodnikowo, przeciwzapalnie, przeciwwysiękowo, chronią przed szkodliwym wpływem promieniowania radioaktywnego.
Podsumowując:
- 7-methoxy-5-methylisoflavone jest przydatny w produkcji zwierzęcej jako alternatywa dla antybiotykowych stymulatorów wzrostu, nie jest jednak ujęty w wykazie dodatków i materiałów paszowych Unii Europejskiej (patrz: http://ec.europa.eu/food/food/animalnutrition/feedadditives/comm_register_feed_additives_1831-03.pdf) - w związku z czym nie może obecnie być wykorzystywany w rolnictwie.
- 7-methoxy-5-methylisoflavone nie jest także dopuszczony do suplementacji diety i do żywności dla ludzi, zatem wprowadzanie tego związku do obrotu handlowego jest obecnie nielegalne. Brak do tej pory opinii i zezwolenia EMEA i EFSA do stosowania.
- 7-methoxy-5-methylisoflavone nie jest związkiem naturalnie występującym w roślinach, jest jedynie spokrewniony chemicznie z izoflawonami roślinnymi, zatem powoływanie się sprzedawców na naturalne pochodzenie związku nie jest prawdą.
- 5-methyl- 7-methoxyisoflavone nie stosować u osób z rozpoznanym nowotworem piersi; ten syntetyczny anabolik może promować rozwój innych nowotworów, dlatego nie należy go utożsamiać z prewencyjnym wpływem onkostatycznym (przeciwnowotworowym) naturalnych izoflawonów roślinnych.
Kwas ferulowy C10H10O4 (Ferulic acid, acidum ferulicum) należy do fenolokwasów (kwasów fenolowych). Jest to kwas hydroksymetoksycynamonowy (4-Hydroxy-3=metoxycinnamic acid; Caffeic acid 3-methyl ether), rozpuszczalny w wodzie.
Ferulic acid – wzór strukturalny
Kwas ferulowy jest ważnym metabolitem w przemianie materii roślin. W biosyntezie powstaje z aminokwasu L-fenyloalaniny. Może ulegać przemianie do waniliny, wanililaminy, a następnie do kapsaicyny (np. u Capsicum – pieprzowca). Występuje w Ferula sambul Hook, czy Ferula foetida Rege (Apiaceae = Umbelliferae), u których może być metabolizowany do umbeliferonu. Niezbędny do syntezy ligniny, np. u drzew iglastych. Jest rozpowszechniony w wielu roślinach leczniczych: widłaki – Lycopodium, skrzypy – Equisetum, Pirus larico Poir., gwiazdnice – Stellaria, bodziszki – Geranium, rzewień – Rheum, borówki – Vaccinum, bukwica – Betonica, trędowniki – Scrophularia, kurzyślad – Anagallis, świetliki – Euphrasia, ostryż – Curcuma, bluszczyk – Glechoma, bluszcz – Hedera, konwalia – Convallaria, starzęśla – Gaultheria, babki – Plantago i in.
Kwas ferulowy posiada właściwości przeciwrodnikowe, antyoksydacyjne i przeciwzapalne. Hamuje rozwój bakterii i grzybów. Działa przeciwzakrzepowo i przeciwzawałowo. Obniża poziom cholesterolu i glukozy we krwi. Ochrania miąższ wątroby przed szkodliwym wpływem ksenobiotyków (pestycydów, toksyn grzybowych, bakteryjnych i wirusowych, leków hepatotoksycznych), zapobiegając stłuszczeniu i marskości. Hamuje wysięki zapalne. Działa przeciwalergicznie. Wzmaga wydzielanie żółci. Wywiera wpływ onkostatyczny (przeciwnowotworowy), szczególnie pomocny przy nowotworach jelita grubego, skóry i wątroby. Zatrzymuje promienie UV, dlatego może być użyty w kosmetykach ochronnych. Nadaje się również do konserwowania niektórych leków i środków spożywczych, podobnie jak kwas galusowy. Preparaty zawierające 3-5% kwasu ferulowego (roztwory alkoholowe, emulsje) dają szybką poprawę w leczeniu trądziku różowatego, kosmetycznego, polekowego oraz łojotokowego zapalenia skóry. Kwas ferulowy pomaga często w atopowym zapaleniu skóry (lotio, roztwór). Osobiście polecam kwas ferulowy w leczeniu stanów zapalnych naczyń krwionośnych, zapalenia i degeneracji siatkówki i naczyniówki oka, stanów zapalnych skóry, ponadto jako środek wspomagający w terapii nowotworów i zmian zwyrodnieniowych mięśnia sercowego, trzustki, nerek i wątroby. Dawka 300-500 mg 2 razy dziennie. Kwas ferulowy wywiera podobny wpływ leczniczy jak kwas kawowy i galusowy. Korzystne jest łączenie tych kwasów podczas kuracji.
Polecam zapoznać się również z artykułem Marimuthu Srinivasan, Adluri R. Sudheer, and Venugopal P. Menon: Ferulic Acid: Therapeutic Potential Through Its Antioxidant Property (J Clin Biochem Nutr. 2007 March; 40(2): 92–100. Published online 2007 March 14. doi: 10.3164/jcbn.40.92): http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2127228/
|
|
![olea_europaea [1600x1200]](http://rozanski.li/wp-content/uploads/2011/10/olea_europaea-1600x1200.jpg "olea_europaea [1600x1200]")
![oleae_folium [1600x1200]](http://rozanski.li/wp-content/uploads/2011/10/oleae_folium-1600x1200.jpg "oleae_folium [1600x1200]")
![platycodon_grandiflorum [1600x1200]](http://rozanski.li/wp-content/uploads/2011/10/platycodon_grandiflorum-1600x1200.jpg "platycodon_grandiflorum [1600x1200]")
![platycodon [1600x1200]](http://rozanski.li/wp-content/uploads/2011/10/platycodon-1600x1200.jpg "platycodon [1600x1200]")
![platycodon_grandiflorus [1600x1200]](http://rozanski.li/wp-content/uploads/2011/10/platycodon_grandiflorus-1600x1200.jpg "platycodon_grandiflorus [1600x1200]")
![platycodon_grandiflorus_flos [1600x1200]](http://rozanski.li/wp-content/uploads/2011/10/platycodon_grandiflorus_flos-1600x1200.jpg "platycodon_grandiflorus_flos [1600x1200]")
Recent Comments