Marzec 2015
P W Ś C P S N
« lut    
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

Archiwa

Warsztaty terenowe z Gemmoterapii 18 kwietnia 2015 r. w Krośnie – platforma rejestracyjna już dostępna, prosimy o zgłaszanie uczestnictwa.

Szanowni i Drodzy Członkowie Polskiego Towarzystwa Zielarzy i Fitoterapeutów

Osoby zainteresowane zajęciami terenowymi z zakresu Gemmoterapii prosimy o zarejestrowanie się na uruchomionej platformie elektronicznej, dostępnej pod adresem: https://e-learning.pwsz.krosno.pl/ankieta/index.php?r=survey/index/sid/727841/lang/pl

 

Gemmoterapia jest działem fitoterapii, który wykorzystuje do leczenia i profilaktyki chorób, a także w celach kosmetycznych preparaty sporządzone z pączków roślin. Gemmoterapia jest rozwinięta głównie w Szwajcarii, Francji i Niemczech, w Polsce jest słabo propagowana.

Pączki (Gemmae) są swoistą esencją substancji czynnych o licznych właściwościach farmakologicznych, odżywczych i pielęgnujących. W trakcie zajęć uczestnicy zapoznają się z właściwościami pączków drzew i krzewów oraz możliwościami ich użycia do sporządzenia eliksirów leczniczych oraz kosmetycznych. Podczas wykładów i zajęć terenowych będą podane składy ekstrahentów przeznaczonych do ekstrakcji i stabilizacji pączków, dawki preparatów gemmoterapeutycznych, składniki aktywne i konkretne zastosowania. Przy okazji uczestnicy nauczą się rozpoznawać gatunki drzew i krzewów w naturalnym środowisku przyrodniczym.

Zjazd rozpocznie się od spotkania Członków PTZiF (godzina 9:00), następnie zostaną wygłoszone wykłady powiązane z gemmoterapią.

Około godziny 11 wyruszymy w kierunku doliny Lubatówki, która obfituje w lecznicze gatunki drzew i krzewów. Uczestnicy zapoznają się także z ziołami aspektu wiosennego. Pójdziemy w górę rzeki, czyli w kierunku Kaczyńca, Tatarówki, Głowienki i Miejsca Piastowego.

Powrót na parking PWSZ w Krośnie (Dmochowskiego 12) około godz. 16:00.

Wykłady odbędą się na auli Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Krośnie, przy ul. Dmochowskiego, przed wyruszeniem w teren.

Obejrzyj okolice na mapie:

http://www.zumi.pl/g%C5%82owienka,namapie.html#49.660096/21.755432/10/hybrid

 

Zajęcia terenowe będą prowadzić: dr n. biol. Henryk Różański i dr n. biol. Dominik Wróbel.

Wykłady i zajęcia terenowe dla Członków Polskiego Towarzystwa Zielarzy i Fitoterapeutów są bezpłatne.

 

Opłata dla osób nie należących do Polskiego Towarzystwa Zielarzy i Fitoterapeutów: 25 zł.

Osoby nie będące członkami Towarzystwa, a zgłaszające się na warsztaty terenowe proszone są o dokonanie wpłaty 25 zł/osobę na konto:

Polskie Towarzystwo Zielarzy i Fitoterapeutów

38-400 Krosno

ul. Rynek 1

(tytuł przelewu: warsztaty terenowe Gemmoterapia oraz imię i nazwisko)

Volkswagen Bank:

62 2130 0004 2001 0655 7763 0001

POLSKIE TOWARZYSTWO ZIELARZY I FITOTERAPEUTÓW

KRS: 0000457753

REGON: 180969810

NIP: 6842636411

Warsztaty terenowe z ubiegłego roku.

Zapraszamy na II Międzynarodową konferencję, 6-7 maj 2015 r. w Krośnie – komunikat I, aktualizacja

Rektor

Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. Stanisława Pigonia w Krośnie

Rektor

Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu

oraz

Polskie Towarzystwo Zielarzy i Fitoterapeutów

zapraszają na

II Międzynarodową konferencję pt.
„Rośliny zielarskie, kosmetyki naturalne i żywność funkcjonalna”

Krosno

6-7 maj 2015

Cel konferencji:
Popularyzacja wiedzy oraz swobodna wymiana poglądów naukowych przez przedstawicieli środowiska naukowego oraz branżowego w zakresie fitoterapii, zielarstwa, kosmetyki, kosmetologii, dietetyki, bromatologii, toksykologii żywności, szeroko pojętych preparatów medycyny naturalnej i kosmetyków. Ważnym tematem konferencji będzie bezpieczeństwo stosowania i ocena jakości produktów i surowców spożywczych, kosmetycznych i zielarskich. Celem konferencji jest również analiza aktualnego stanu prawnego, związanego z wprowadzaniem do obrotu produktów zielarskich, żywności funkcjonalnej, żywności nowej, suplementów diety i kosmetyków.

Tematyka konferencji:

• Prozdrowotne działanie żywności
• Żywność funkcjonalna, w tym nutraceutyki
• Preparaty dla sportowców
• Żywność nowa
• Suplementy diety
• Kosmetyki, w tym kosmeceutyki i dermokosmetyki
• Preparaty ziołowe, w tym leki ziołowe
• Fitoterapia
• Aromaterapia
• Uprawa i przetwórstwo roślin leczniczych, kosmetycznych i dietetycznych
• Przetwórstwo, technologie zielarskie i preparaty ziołowe dla przemysłu paszowego i weterynarii, fitoterapia weterynaryjna
• Bezpieczeństwo żywności, ziół i kosmetyków
• Towaroznawstwo żywności, kosmetyków i roślin zielarskich

Organizatorzy przewidują:
• Referaty plenarne
• Sesje referatowe w sekcjach tematycznych
• Sesje posterowe
• Wystawy i prezentacje firm

KOMITET HONOROWY KONFERENCJI

mgr Barbara Jaworska Łuczak (Wiceprezes ds. Produktów Biobójczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych)
prof. dr hab. Aleksander Koll (Rektor Niepublicznej Wyższej Szkoły Medycznej we Wrocławiu)
prof. dr hab. Roman Kołacz (Rektor Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu)
prof. dr hab. Grzegorz Przebinda (Rektor Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. S. Pigonia w Krośnie)
prof. dr hab. Marek Ziętek (Rektor Uniwersytetu Medycznego im. Piastów Śląskich we Wrocławiu)

KOMITET NAUKOWY KONFERENCJI

Przewodniczący: prof. dr hab. Józefa Chrzanowska (Dziekan Wydziału Nauk o Żywności Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu)
Członkowie:
prof. dr hab. med. Ryszard Andrzejak (Dyrektor Instytutu Zdrowia Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. Angelusa Silesiusa w Wałbrzychu)
prof. dr hab. n. farm. Stanisław Boryczka (Dziekan Wydziału Farmaceutycznego z Oddziałem Medycyny Laboratoryjnej Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach)
prof. dr hab. Zbigniew Dobrzański (Kierownik Katedry Higieny Środowiska i Dobrostanu Zwierząt Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu)
dr n. med. Józef Forgacz (Ordynator Chirurgii Onkologicznej II Dolnośląskiego Centrum Onkologii we Wrocławiu)
prof. dr hab. n. biol. Anna Goździcka-Józefiak (Kierownik Zakładu Wirusologii Molekularnej Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu)
prof. dr hab. Jan Jasiczak, prof. zw. UEP (Katedra Przyrodniczych Podstaw Jakości Uniwersytetu Ekonomicznego w Poznaniu)
dr hab. n. farm Ilona Kaczmarczyk-Sedlak (Kierownik Katedry i Zakładu Farmakognozji i Fitochemii, Wydziału Farmaceutycznego, Śląskiego Uniwersytetu Medycznego)
prof. dr hab. n. biol. Adam Kaznowski (Zastępca Dyrektora d/s naukowych Instytutu Biologii Eksperymentalnej UAM, Kierownik Zakładu Mikrobiologii Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu)
prof. dr hab. Aleksander Koll (Rektor Niepublicznej Wyższej Szkoły Medycznej we Wrocławiu)
prof. dr hab. Roman Kołacz (Rektor Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu)
dr hab. n. biol. Łukasz Łuczaj, prof. URz (Kierownik Zakładu Botaniki Instytutu Biotechnologii Stosowanej i Nauk Podstawowych Uniwersytetu Rzeszowskiego)
dr hab. n. med. Rafał Matkowski, prof. ndzw. UM (II Oddział Chirurgii Onkologicznej Dolnośląskiego Centrum Onkologii we Wrocławiu, Kierownik Zakładu Chirurgii Onkologicznej w Katedrze Onkologii Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu)
prof. dr hab. Roman Niżnikowski (Kierownik Katedry Szczegółowej Hodowli Zwierząt Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie)
prof. dr hab. Jan Oszmiański (Kierownik Katedry Technologii Owoców, Warzyw i Zbóż Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu)
dr o. Marcelin Pietryja (Gwardian Klasztoru Braci Mniejszych Franciszkanów w Katowicach-Panewnikach, Dyrektor Herbarium św. Franciszka)
prof. dr hab. Maria Ruda (Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa im. S. Pigonia w Krośnie)
prof. dr hab. med. Andrzej Szuba (Kierownik Kliniki Chorób Wewnętrznych 4 Wojskowego Szpitala Klinicznego we Wrocławiu, Uniwersytet Medyczny im. Piastów Śląskich we Wrocławiu)
prof. dr hab. Tadeusz Trziszka (Prorektor ds. Nauki i Innowacji Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu)
prof. dr hab. n. farm. Iwona Wawer (Kierownik Zakładu Chemii Fizycznej na Wydziale Farmaceutycznym Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego)
prof. dr hab. Marek Ziętek (Rektor Uniwersytetu Medycznego im. Piastów Śląskich we Wrocławiu)

KOMITET ORGANIZACYJNY KONFERENCJI

Przewodniczący: dr n. biol. Henryk Różański (kierownik Laboratorium Biologii Przemysłowej i Eksperymentalnej PWSZ im. St. Pigonia w Krośnie)
dr inż. Jolanta Baran (Zakład Towaroznawstwa PWSZ im. St. Pigonia w Krośnie)
dr Izabela Betlej (kierownik Zakładu Towaroznawstwa PWSZ im. St. Pigonia w Krośnie)
dr inż. Małgorzata Górka (kierownik Zakładu Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich PWSZ im. St. Pigonia w Krośnie)
dr inż. Janusz Kilar
dr inż. Anna Pietrasz
mgr Joanna Anglart-Różańska
mgr inż. Halina Beń (Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu)
mgr Lucyna Pojnar
mgr inż. Angelika Uram

Sekretarz:
mgr Iwona Wajs

Kalendarz zgłaszania uczestnictwa
Zgłaszanie uczestnictwa do 03.04.2015 r.
Platforma elektroniczna do zgłaszania uczestnictwa w Konferencji dostępna tutaj (kliknij) – preferowana metoda rejestracji
W razie braku dostępu do platformy elektronicznej można chęć uczestnictwa zgłosić tradycyjnie wypełniając papierowy formularz i przesłać pocztą.
Wypełniony formularz zgłoszeniowy uczestnictwa można też wysłać na adres e-mail Komitetu Organizacyjnego Konferencji: konferencja2015@pwsz.krosno.pl
Pełne wersje artykułów lub streszczeń do 31.03.2015 r.
Termin wniesienia opłaty do 03.04.2015 r.

Wszystkie nadesłane artykuły będą kwalifikowane i recenzowane.
Streszczenia artykułów będą wydane jako materiały konferencyjne. Pełne artykuły naukowe zostaną wydane jako monografia naukowa.
Wymagania edytorskie dostępne są na stronie (kliknij)

Opłaty
• Uczestnicy regularni: 500 zł; osoba towarzysząca 350 zł
• Członkowie PTZiF 400 zł
• Studenci i doktoranci 300 zł
• Reklama w wydawnictwie (B5) 1000 zł
• Reklama w wydawnictwie (B6) 500 zł
• Stoisko pokazowe 1000 zł
• Reklama stojąca za stołem plenarnym 1000 zł

Opłata konferencyjna obejmuje:
– uczestnictwo w sesjach naukowych
– materiały konferencyjne
– wydawnictwo „Rośliny zielarskie, kosmetyki naturalne i żywność funkcjonalna”
– obiady i uroczystą kolację

Opłatę konferencyjną należy wpłacić na konto:
Bank Pekao S.A.
I O/Krosno
87 1240 4764 1111 0000 4866 3706
z dopiskiem: „konferencjaPTZiF”+ imię i nazwisko uczestnika/nazwa firmy
lub
„konferencjaPTZiF”+nazwa firmy_reklama B5/B6”

Sekretariat konferencji:

Sekretariat konferencji:
Instytut Gospodarki i Polityki Społecznej
ul. Dmochowskiego 12
38-400 Krosno
tel. 13-43-755-25, 13-43-755-80
fax 13-43-755-81
e-mail: konferencja2015@pwsz.krosno.pl

Adres do korespondencji:

Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa
im. Stanisława Pigonia w Krośnie
ul. Rynek 1
38-400 Krosno
tel. 13-43-755-25, 13-43-755-80
fax 13-43-755-81
e-mail: konferencja2015@pwsz.krosno.pl
Miejsce Konferencji: kampus Politechniczny PWSZ w Krośnie, 38-400 Krosno, ul. Dmochowskiego 12.

Pliki do pobrania:

Pobierz komunikat i zgłoszenie na konferencję – kliknij na link: http://luskiewnik.strefa.pl/PTZiF/Konferencja_Krosno2015_komunikat_I.pdf
Wymagania edytorskie dla streszczeń i pełnych artykułów – kliknij na link: http://luskiewnik.strefa.pl/PTZiF/wymagania_edytorskie_monografia_i_streszczenie.pdf
Baza informacyjna o hotelach – kliknij na link: http://luskiewnik.strefa.pl/PTZiF/baza_hotele2015.pdf

Kurs zawodowy Zielarz-fitoterapeuta (kod zawodu 323012) organizowany przez Polskie Towarzystwo Zielarzy i Fitoterapeutów oraz Państwową Wyższą Szkołę Zawodową w Krośnie – aktualizacja, program kursu – wersja ostateczna.

Polskie Towarzystwo Zielarzy i Fitoterapeutów wraz z Państwową Wyższą Szkołą Zawodową im. S. Pigonia w Krośnie organizują kursy zawodowe dla zawodu Zielarz-fitoterapeuta.

Poniżej podajemy ulokowanie zawodu Zielarz-fitoterapeuta w klasyfikacji zawodów i specjalności

Klasyfikacja Zawodów i Specjalności

Podstawa prawna: Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7.08.2014 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania

32         Średni personel do spraw zdrowia
321        Technicy medyczni i farmaceutyczni
3211       Operatorzy aparatury medycznej
321101   Operator systemów sterylizacji artykułów sanitarnych, sprzętu i aparatów medycznych
321102   Perfuzjonista
321103   Technik elektroradiolog
321104   Technik sterylizacji medycznej
321190   Pozostali operatorzy aparatury medycznej
3212       Technicy analityki medycznej
321201   Technik analityki medycznej
3213       Technicy farmaceutyczni
321301   Technik farmaceutyczny
3214       Technicy medyczni i dentystyczni
321401   Protetyk słuchu
321402   Technik dentystyczny
321403   Technik ortopeda
322        Dietetycy i żywieniowcy
3220       Dietetycy i żywieniowcy
322001   Dietetyk
322002   Technik żywienia i gospodarstwa domowego
323        Praktykujący niekonwencjonalne lub komplementarne metody terapii
3230       Praktykujący niekonwencjonalne lub komplementarne metody terapii
323001   Akupunkturzysta
323002   Bioenergoterapeuta
323003   Biomasażysta
323004   Chiropraktyk
323005   Homeopata
323006   Instruktor hipoterapii
323007   Kynoterapeuta (dogoterapeuta)
323008   Muzykoterapeuta
323009   Naturopata
323010   Osteopata
323011   Refleksolog
323012   Zielarz-fitoterapeuta
323090   Pozostali praktykujący niekonwencjonalne lub komplementarne metody terapii
324        Technicy weterynarii
3240       Technicy weterynarii
324001   Laborant weterynaryjny
324002   Technik weterynarii
325        Inny średni personel do spraw zdrowia
3251       Asystenci dentystyczni
325101   Asystentka stomatologiczna
325102   Higienistka stomatologiczna
3252       Środowiskowi pracownicy ochrony zdrowia
325201   Terapeuta środowiskowy
3253       Optycy okularowi
325301   Optyk okularowy
325302   Technik optyk
3254       Technicy fizjoterapii i masażyści
325401   Technik fizjoterapii
325402   Technik masażysta
3255       Średni personel ochrony środowiska, medycyny pracy i bhp
325501   Edukator ekologiczny
325502   Inspektor bezpieczeństwa i higieny pracy
325503   Inspektor ochrony radiologicznej
325504   Inspektor ochrony środowiska
325505   Instruktor higieny
325506   Kontroler higieny mięsa
325507   Strażnik ochrony przyrody / środowiska
325508   Technik analizy i monitoringu środowiska
325509   Technik bezpieczeństwa i higieny pracy
325510   Technik dozymetrysta
325511   Technik ochrony środowiska
325512   Weterynaryjny kontroler sanitarny
325513   Inspektor obrony cywilnej
325514   Inspektor sanitarny
325590   Pozostały średni personel ochrony środowiska, medycyny pracy i bhp
3256       Ratownicy medyczni
325601   Ratownik medyczny
3259       Średni personel do spraw zdrowia gdzie indziej niesklasyfikowany
325901   Felczer
325902   Higienistka szkolna
325903   Instruktor terapii uzależnień
325904   Koordynator pobierania i przeszczepiania tkanek i narządów
325905   Opiekunka dziecięca
325906   Ortoptystka
325907   Terapeuta zajęciowy
325908   Podolog
325990   Pozostały średni personel do spraw zdrowia gdzie indziej niesklasyfikowany

Nazwa: Zielarz-fitoterapeuta

Kod zawodu: 323012

Synteza:
Pozyskuje, przechowuje i sprzedaje zioła, wyroby zielarskie, kosmetyczne oraz suplementy diety; we współpracy z farmaceutami i lekarzami poszukuje i poznaje nowe właściwości roślin leczniczych; określa dawkowanie sporządzanych z nich preparatów, działania niepożądane oraz ich interakcje z lekami syntetycznymi; doradza i stosuje w celach terapeutycznych zioła stosowane w medycynie niekonwencjonalnej (naturalnej); podejmuje terapie alternatywne.

Zadania zawodowe:

  • pozyskiwanie ziół i roślin leczniczych przyprawowych i olejkodajnych od plantatorów i zbieraczy ziół: pączków i kory drzew, korzeni, kwiatów oraz liści roślin i ziół dziko rosnących;
  • dokonywanie oceny jakości i własności surowców i produktów kosmetycznych, zielarskich oraz suplementów diety i żywności;
  • nadzorowanie procesu suszenia ziół i roślin leczniczych oraz dbałość o przestrzeganie norm, jakim powinny odpowiadać poszczególne surowce (tzw. standaryzacja materiału roślinnego);
  • określanie, pod kierunkiem farmaceuty lub lekarza, w laboratoriach analitycznych substancji czynnych pomocnych w leczeniu chorób: alkaloidów, saponin, olejków eterycznych, gorczyc, garbników, śluzów, flawonoidów i innych;
  • pośredniczenie w sprzedaży produktów zielarskich oraz przestrzeganie norm i okresów ich ważności w hurtowniach i sklepach;
  • doradzanie klientom w zakupie produktów zielarskich, kosmetyków i suplementów diety zgodnie z informacjami zawartymi w ulotkach załączonych do produktów;
  • stałe doskonalenie wiedzy i umiejętności dotyczących właściwości ziół i roślin leczniczych, udział w szkoleniach, seminariach i konferencjach;
  • popularyzowanie wiedzy o właściwościach ziół i roślin leczniczych w mediach, prowadzenie szkoleń i kursów, seminariów oraz warsztatów w zakresie medycyny niekonwencjonalnej (naturalnej);
  • współpraca z firmami zajmującymi się w uprawą i przetwórstwem ziół i roślin leczniczych, z firmami farmaceutycznymi oraz z lekarzami;
  • współdziałanie ze służbą zdrowia oraz przedstawicielami medycyny tradycyjnej.

Dodatkowe zadania zawodowe:

  • prowadzenie drogerii i sklepu zielarsko-medycznego oraz sprzedaż produktów zielarskich;
  • certyfikowanie produktów zielarskich w laboratoriach analitycznych i laboratoriach kontroli jakości;
  • prowadzenie samodzielnej działalności gospodarczej i praktyki fitoterapeutycznej w ramach terapii niekonwencjonalnych;
  • uczestnictwo w procesie technologicznym produkcji maceratów, wyciągów, odwarów i wywarów z ziół, wód aromatycznych, olejków leczniczych, nalewek itp.;
  • określanie dawkowania sporządzanych preparatów, działań niepożądanych oraz ich interakcji z lekami syntetycznymi.

Organizowany kurs przygotuje do realizacji zadań w ramach zawodu Zielarz-fitoterapeuta. Niewątpliwie uczestnik takiego kursu  osiągnie kompetencje zawodowe. Zajęcia będą prowadzone przez znanych specjalistów. W ramach kursu odbędą się także warsztaty terenowe (w środowisku przyrodniczym) i ćwiczenia praktyczne w laboratorium.

Cały kurs obejmuje 400 godzin lekcyjnych (45-minutowych).

Odbywać się będzie w pracowniach i salach wykładowych Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Krośnie, przy ul. Dmochowskiego 12, część zajęć również w obiektach PWSZ przy ul. Kazimierza Wielkiego.

Koszt kursu 3500 zł.

Kurs będzie uruchomiony pod warunkiem zgromadzenia przynajmniej 30 osób.

Planowany I termin rozpoczęcia kursu: 23-24 maj 2015 roku

Na kurs może zapisać się każdy, kto posiada co najmniej wykształcenie średnie, bowiem zawód w klasyfikacji Zawodów i Specjalności ma nazwę Średni personel do spraw zdrowia.

Telefon kontaktowy (w godzinach 9:00-15:00): 13-43-755-80 (zapisy na listę). Liczba miejsc ograniczona z powodu konieczności zachowania należytego komfortu nauki i zajęć laboratoryjnych.

e-mail: ig@pwsz.krosno.pl

Wykaz zajęć i prowadzących w ramach kursu:

 

Nazwa przedmiotu Ćwiczenia Wykład Zajęcia w terenie Prowadzący
Fitochemia roślin leczniczych i trujących   6   dr n. biol. Henryk Różański
Chemotaksonomia roślin leczniczych   6   dr n. biol. Henryk Różański
Etnobotanika   6   mgr Jolanta Miklar
Botanika farmaceutyczna 4 6   dr n. biol. Dominik Wróbel
Podstawy biochemii i fizjologii człowieka   6   dr Izabela Betlej
Materia medica. Materia medica wg Rembertus Dodonaeus. Materia medica wg dra G. Madaus’a 4 6   dr n. biol. Henryk Różański
Surowce roślinne, mineralne i zwierzęce w farmakopeach dawnych i współczesnych   6   prof. dr hab. Ilona Kaczmarczyk Sedlak
Uprawa roślin kosmetycznych, przyprawowych, leczniczych i dietetycznych. Podstawy gleboznawstwa i nawożenia   8   dr inż. Marta Pisarek
Bromatologia. Dietetyka i diety specjalne. Zioła w dietetyce.   10   mgr inż. Danuta Sawicka
Surowce roślinne, mineralne i zwierzęce w medycynie ajurwedyjskiej   6   prof. dr hab. Ilona Kaczmarczyk Sedlak
Surowce roślinne, mineralne i zwierzęce w Tradycyjnej Medycynie Chińskiej   6   prof. dr hab. Ilona Kaczmarczyk Sedlak
Podstawy enologii, browarnictwa i gorzelnictwa. Ekstrakty i nalewki w ziołolecznictwie. 4 4   dr inż. Janusz Kilar
Technika wybranych zabiegów medycznych. 6     dr med. Wacław Wulf
Technika wybranych zabiegów pielęgnacyjnych 6     dr n. med. Renata Rabiasz
Fitoterapia geriatryczna   6   dr med. Lucjan Langner
Fitoterpia pediatryczna   6   dr med. Lucjan Langner
Fitoterapia weterynaryjna   6   dr inż. Janusz Kilar
Aromaterapia 4 4   dr n. farm. Katarzyna Paradowska
Zioła i sole w balneologii i hydroterapii 4 4   dr Łukasz Wojtyczek
Gemmoterapia 2 4 4 dr n. biol. Henryk Różański/dr n. biol. Dominik Wróbel
Leki kwiatowe dra Edwarda Bacha 2 4   dr inż. Janusz Kilar
Terapie oligokompleksami
dynamicznymi dr Gerharda Madausa;
Terapie solami dr Wilhelma Heinricha
Schüsslera
  6   dr n. biol. Henryk Różański
Podstawy medycyny antropozoficznej dra Rudolfa Steiner’a   5   dr inż. Janusz Kilar
Praktyczne obliczenia w recepturze   5   mgr Joanna Anglart Różańska
Towaroznawstwo surowców i produktów ziołowych 4 5   dr n. biol. Henryk Różański
Chemia suplementów diety i leków ziołowych   8   prof. Iwona Wawer
Chemia kosmetyków. Towaroznawstwo surowców i produktów kosmetycznych 4 4   mgr Aneta Mrozek
Podstawy receptury kosmetycznej 5     mgr Aneta Mrozek
Podstawy receptury zielarskiej 5     mgr Aneta Mrozek
Przetwórstwo zielarskie. Technologia leku roślinnego.   6   dr n. farm. Dariusz Jałoza
Mechanizacja rolnictwa w zielarstwie   6   dr inż. Stanisław Zając
Podstawy fitosocjologii. Ekologia   4 6 dr n. biol. Dominik Wróbel
Wybrane akty prawne w żywności, farmacji, kosmetyce i medycynie   8   mgr Barbara Jaworska- Łuczak
Toksykologia roślin i grzybów   5   dr inż. Janusz Kilar
Podstawy homeopatii. Surowce mineralne, roślinne i zwierzęce stosowane w homeopatii 4 6   prof. dr hab. Ilona Kaczmarczyk Sedlak
Terapie ziołowe o. Grzegorza Sroki   8   lek. med. Krzysztof Błecha
Terapie ziołowe o. Andrzeja Czesława Klimuszki 4 4   mgr Krzysztof Kamiński
Fitoterapia onkologiczna   4   dr n. biol. Henryk Różański
Podstawy fizjoterapii 8     dr Łukasz Wojtyczek
Podstawy diagnostyki. Interpretacja wyników badań. 4 6   dr Lucjan Langner
Podstawy patologii i patofizjologii   6   dr med. Wacław Wulf
Fitofarmakologia   6   prof. dr hab. Ilona Kaczmarczyk Sedlak
Zarys psychologii i psychiatrii.   6   mgr Katarzyna Kotowska
Fitoterapia w stomatologii i otolaryngologii   6   lek. Stom. Marcin Tatrzański
Fitoterapia w ginekologii   6   dr med. Wacław Wulf
Fitoterapia w medycynie internistycznej   6   dr med. Lucjan Langner
Fitoterapia w dermatologii i kosmetologii   6   mgr Aneta Mrozek
Fitoterapia w okulistyce   6   dr n. biol. Henryk Różański
Fitoterapia i fitofarmakologia wojenna 4 6   dr n. biol. Henryk Różański
Podstawy biologii. Mikrobiologia 4 4   dr Izabela Betlej
Podstawy chemii farmaceutycznej 4 4   mgr Grzegorz Domański
Surowce roślinne, zwierzęce i mineralne w medycynie sportowej   6   dr inż. Anna Pietrasz
Zioła Rosji   8   doc. Jana Diakonowa
Biologia roślin w naturze. Rozpoznawanie i oznaczanie roślin w terenie     8 dr n. biol. Dominik Wróbel
Etyka zawodu zielarz-fitoterapeuta 2     o. dr Marcelin Pietryja
Metody badań surowców zielarskich 4     mgr Grzegorz Domański
Zarys medycyny klasztornej   8   o. dr Marcelin Pietryja
Fitomedycyna Szwajcarii, Austrii i Niemiec   6   dr n. biol. Henryk Różański
  92 290 18 400

Wykładowcy: dr n. med. Lucjan Langner, lek. stom. Marcin Tatrzański, o dr Marcelin Jan Pietryja, dr n. biol. Henryk Różański, prof. Iwona Wawer, prof. Ilona Kaczmarczyk-Sedlak, mgr inż. Danuta Sawicka, mgr Krzysztof Kamiński, dr n. biol. Dominik Wróbel, dr n. farm. Katarzyna Paradowska, dr inż. Janusz Kilar, dr Izabela Betlej, mgr Aneta Mrozek, mgr Barbara Jaworska-Łuczak, mgr farm. Jolanta Miklar, lek. med. Krzysztof Błecha, dr med. Wacław Wulf,  doc. Jana Diakonowa, mgr Grzegorz Domański, dr farm. Dariusz Jałoza, dr Łukasz Wojtyczek, dr inż. Anna Pietrasz, dr inż. Stanisław Zając, mgr Katarzyna Kotowska.

Dla osób zamieszkałych w odległych miejscowościach oraz w razie zdarzeń przypadkowych przewidziano możliwość odbycia zajęć w ramach e-learningu. Maksymalną liczbę godzin w e-learningu określi kierownik kursu.

Absolwent otrzyma świadectwo odbycia kursu zawodowego.

 

image
Fragment rynku w Krośnie.

Medycyna klasztorna – kurs w Instytucie Medycyny Klasztornej przy Herbarium Św. Franciszka w Klasztorze Braci Mniejszych Franciszkanów w Katowicach-Panewnikach.

Przy Klasztorze Braci Mniejszych Franciszkanów oraz Herbarium św. Franciszka w Katowicach-Panewnikach organizowany jest Instytut Medycyny Klasztornej, jedyny taki w naszym kraju.

Celem Instytutu jest troska o przetrwanie wiedzy medycznej i farmaceutycznej, która rozwinęła się w klasztorach.  Obejmuje ona recepturę, uprawę roślin leczniczych, sposoby pozyskiwania surowców mineralnych i zwierzęcych, dawkowanie preparatów, a także dietetykę i higienę.

Medycyna klasztorna zaczęła się rozwijać w VI wieku.  W 529 roku założono klasztor na Monte Cassino i to właśnie ten klasztor zapoczątkował nową dla katolickiej części Europy formę uprawiania medycyny – medycynę klasztorną, dominującą do XII stulecia. Medycyna klasztorna docierała do dworów, gdzie zakonnicy sprawowali opiekę i nieśli pomoc chorym. Z pomocy medycznej korzystali również ludzie mieszkający w pobliżu klasztorów. Nie małą rolę odegrali także mnisi wędrujący po świecie, a którzy posiadali wiedze medyczną wyniesioną z zakonu macierzystego. Kościół stał się organizatorem systemu oświatowego. Od IX wieku w szkołach klasztornych wykładano przedmiot physica, który obejmował wiedzę medyczną.

Instytut Medycyny Klasztornej będzie gromadził wszelką dokumentację dotycząca praktyk medycznych mnichów. Podejmie się próby jej analizy, interpretacji, opracowania naukowego. Będzie także prowadził badania naukowe nad surowcami leczniczymi pochodzenia naturalnego, z wykorzystaniem nowoczesnych metod badawczych. Zaplanowano również wydawanie publikacji (skryptów) dydaktycznych z zakresu filozofii nauk biologicznych, medycznych, w tym szeroko rozumianej farmakognozji i fitoterapii.

Inicjatorami powstania Instytut Medycyny Klasztornej są o. dr Marcelin Jan Pietryja ofm i dr n. biol. Henryk Różański.

Już teraz zapraszamy do zapisania się na kurs Medycyny klasztornej, który będzie prowadzony w salach dydaktycznych Klasztoru Braci Mniejszych Franciszkanów w Katowicach-Panewnikach. Wykłady będą prowadzone przez licznych specjalistów, m. in.: o dr Marcelin Jan Pietryja, dr n. biol. Henryk Różański, prof. Iwona Wawer, prof. Ilona Kaczmarczyk-Sedlak, prof. Bożena Urbanek, doc. Adam Stebel, prof. Tadeusz Trziszka, prof. Wiktor Stelmach, mgr inż. Danuta Sawicka, mgr Krzysztof Kamiński, dr n. biol. Dominik Wróbel, dr n. farm. Katarzyna Paradowska, o. dr Andrzej Smyczek, prof. Stanisław Boryczka, dr inż. Janusz Kilar, dr Izabela Betlej, mgr Aneta Mrozek, dr med. Ilona Piechuta-Kośmider, mgr Barbara Jaworska-Łuczak, dr n. med. Lucjan Langner, mgr farm. Jolanta Miklar, lek. med. Krzysztof Błecha, dr med. Wacław Wulf,  doc. Jana Diakonowa, Zbigniew Sawicki.

Liczba godzin dydaktycznych: 334.

Koszt kursu: 4000 zł (możliwość płacenia w ratach).

Kursy będą odbywały się w soboty i niedziele.

Wkrótce opublikujemy szczegółowe informacje.

Zapisy osób chętnych na kurs: tel. 32 250 02 57 (liczba miejsc ograniczona).

Rozpoczęcie kursu: październik 2015 r.

Wykaz przedmiotów:

Etyka z medycyną
Filozofia przyrody i medycyny
Podstawy farmakologii
Podstawy patologii. Zarys diagnostyki medycznej
Toksykologia i bezpieczeństwo żywności.
Ziołolecznictwo Rosji i Ukrainy
Medycyna Klasztorna
Terapie ziołowe o. Grzegorza Sroki
Fitoterapia szczegółowa
Gemmoterapia
Medycyna św. Hildegardy
Terapie ziołowe o. Andrzeja Czesława Klimuszki
Socjologia
Psychologia
Uprawa i zbiór roślin zielarskich
Etnobotanika
Regulacje prawne w zielarstwie i żywności
Towaroznawstwo i chemia suplementów diety
Rośliny Ameryki Południowej
Podstawy medycyny Ayurwedyjskiej
Fitoterapia chorób ginekologicznych
Zioła Tradycyjnej Medycyny Chińskiej; Leki ziołowe dostępne w obrocie handlowym. Zioła w Farmakopei Polskiej
Bromatologia
Rośliny przyprawowe. Mieszanki przyprawowe.
Towaroznawstwo roślin dietetycznych; Dietetyka
i diety specjalne
Aromaterapia
Terapie oligokompleksami dynamicznymi dr Gerharda Madausa; Terapie solami dr Wilhelma Heinricha Schüsslera. Materia medica wg dra G. Madausa
Obliczenia w zielarstwie i ziołolecznictwie
Rośliny lecznicze dziko rosnące i uprawne, zajęcia terenowe
Historia medycyny naturalnej i farmacji
Zioła w kosmetyce i higienie człowieka
Wkład świętych i papieży w rozwój medycyny
Zioła i rośliny dietetyczne w Biblii, Talmudzie i Koranie
Ekstrakty, nalewki i wina w ziołolecznictwie
Zioła i sole mineralne w leczeniu i żywieniu zwierząt. Podstawy fitoterapii weterynaryjnej.
Botanika farmaceutyczna
Fitoterapia w pediatrii
Chemia wybranych substancji roślinnych
Mikrobiologia w medycynie klasztornej

Kurs zawodowy Zielarz-fitoterapeuta (kod zawodu 323012) organizowany przez Polskie Towarzystwo Zielarzy i Fitoterapeutów oraz Państwową Wyższą Szkołę Zawodową w Krośnie

Polskie Towarzystwo Zielarzy i Fitoterapeutów wraz z Państwową Wyższą Szkołą Zawodową im. S. Pigonia w Krośnie organizują kursy zawodowe dla zawodu Zielarz-fitoterapeuta.

Poniżej podajemy ulokowanie zawodu Zielarz-fitoterapeuta w klasyfikacji zawodów i specjalności

Klasyfikacja Zawodów i Specjalności

Podstawa prawna: Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7.08.2014 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania

32         Średni personel do spraw zdrowia
321        Technicy medyczni i farmaceutyczni
3211       Operatorzy aparatury medycznej
321101   Operator systemów sterylizacji artykułów sanitarnych, sprzętu i aparatów medycznych
321102   Perfuzjonista
321103   Technik elektroradiolog
321104   Technik sterylizacji medycznej
321190   Pozostali operatorzy aparatury medycznej
3212       Technicy analityki medycznej
321201   Technik analityki medycznej
3213       Technicy farmaceutyczni
321301   Technik farmaceutyczny
3214       Technicy medyczni i dentystyczni
321401   Protetyk słuchu
321402   Technik dentystyczny
321403   Technik ortopeda
322        Dietetycy i żywieniowcy
3220       Dietetycy i żywieniowcy
322001   Dietetyk
322002   Technik żywienia i gospodarstwa domowego
323        Praktykujący niekonwencjonalne lub komplementarne metody terapii
3230       Praktykujący niekonwencjonalne lub komplementarne metody terapii
323001   Akupunkturzysta
323002   Bioenergoterapeuta
323003   Biomasażysta
323004   Chiropraktyk
323005   Homeopata
323006   Instruktor hipoterapii
323007   Kynoterapeuta (dogoterapeuta)
323008   Muzykoterapeuta
323009   Naturopata
323010   Osteopata 
323011   Refleksolog
323012   Zielarz-fitoterapeuta
323090   Pozostali praktykujący niekonwencjonalne lub komplementarne metody terapii
324        Technicy weterynarii
3240       Technicy weterynarii
324001   Laborant weterynaryjny
324002   Technik weterynarii
325        Inny średni personel do spraw zdrowia
3251       Asystenci dentystyczni
325101   Asystentka stomatologiczna
325102   Higienistka stomatologiczna
3252       Środowiskowi pracownicy ochrony zdrowia
325201   Terapeuta środowiskowy
3253       Optycy okularowi
325301   Optyk okularowy
325302   Technik optyk
3254       Technicy fizjoterapii i masażyści
325401   Technik fizjoterapii
325402   Technik masażysta
3255       Średni personel ochrony środowiska, medycyny pracy i bhp
325501   Edukator ekologiczny
325502   Inspektor bezpieczeństwa i higieny pracy
325503   Inspektor ochrony radiologicznej
325504   Inspektor ochrony środowiska
325505   Instruktor higieny
325506   Kontroler higieny mięsa
325507   Strażnik ochrony przyrody / środowiska
325508   Technik analizy i monitoringu środowiska
325509   Technik bezpieczeństwa i higieny pracy
325510   Technik dozymetrysta
325511   Technik ochrony środowiska
325512   Weterynaryjny kontroler sanitarny
325513   Inspektor obrony cywilnej
325514   Inspektor sanitarny
325590   Pozostały średni personel ochrony środowiska, medycyny pracy i bhp
3256       Ratownicy medyczni
325601   Ratownik medyczny
3259       Średni personel do spraw zdrowia gdzie indziej niesklasyfikowany
325901   Felczer
325902   Higienistka szkolna
325903   Instruktor terapii uzależnień
325904   Koordynator pobierania i przeszczepiania tkanek i narządów
325905   Opiekunka dziecięca
325906   Ortoptystka
325907   Terapeuta zajęciowy
325908   Podolog
325990   Pozostały średni personel do spraw zdrowia gdzie indziej niesklasyfikowany

Nazwa: Zielarz-fitoterapeuta

Kod zawodu: 323012

Synteza:
Pozyskuje, przechowuje i sprzedaje zioła, wyroby zielarskie, kosmetyczne oraz suplementy diety; we współpracy z farmaceutami i lekarzami poszukuje i poznaje nowe właściwości roślin leczniczych; określa dawkowanie sporządzanych z nich preparatów, działania niepożądane oraz ich interakcje z lekami syntetycznymi; doradza i stosuje w celach terapeutycznych zioła stosowane w medycynie niekonwencjonalnej (naturalnej); podejmuje terapie alternatywne.

Zadania zawodowe:

  • pozyskiwanie ziół i roślin leczniczych przyprawowych i olejkodajnych od plantatorów i zbieraczy ziół: pączków i kory drzew, korzeni, kwiatów oraz liści roślin i ziół dziko rosnących;
  • dokonywanie oceny jakości i własności surowców i produktów kosmetycznych, zielarskich oraz suplementów diety i żywności;
  • nadzorowanie procesu suszenia ziół i roślin leczniczych oraz dbałość o przestrzeganie norm, jakim powinny odpowiadać poszczególne surowce (tzw. standaryzacja materiału roślinnego);
  • określanie, pod kierunkiem farmaceuty lub lekarza, w laboratoriach analitycznych substancji czynnych pomocnych w leczeniu chorób: alkaloidów, saponin, olejków eterycznych, gorczyc, garbników, śluzów, flawonoidów i innych;
  • pośredniczenie w sprzedaży produktów zielarskich oraz przestrzeganie norm i okresów ich ważności w hurtowniach i sklepach;
  • doradzanie klientom w zakupie produktów zielarskich, kosmetyków i suplementów diety zgodnie z informacjami zawartymi w ulotkach załączonych do produktów;
  • stałe doskonalenie wiedzy i umiejętności dotyczących właściwości ziół i roślin leczniczych, udział w szkoleniach, seminariach i konferencjach;
  • popularyzowanie wiedzy o właściwościach ziół i roślin leczniczych w mediach, prowadzenie szkoleń i kursów, seminariów oraz warsztatów w zakresie medycyny niekonwencjonalnej (naturalnej);
  • współpraca z firmami zajmującymi się w uprawą i przetwórstwem ziół i roślin leczniczych, z firmami farmaceutycznymi oraz z lekarzami;
  • współdziałanie ze służbą zdrowia oraz przedstawicielami medycyny tradycyjnej.

Dodatkowe zadania zawodowe:

  • prowadzenie drogerii i sklepu zielarsko-medycznego oraz sprzedaż produktów zielarskich;
  • certyfikowanie produktów zielarskich w laboratoriach analitycznych i laboratoriach kontroli jakości;
  • prowadzenie samodzielnej działalności gospodarczej i praktyki fitoterapeutycznej w ramach terapii niekonwencjonalnych;
  • uczestnictwo w procesie technologicznym produkcji maceratów, wyciągów, odwarów i wywarów z ziół, wód aromatycznych, olejków leczniczych, nalewek itp.;
  • określanie dawkowania sporządzanych preparatów, działań niepożądanych oraz ich interakcji z lekami syntetycznymi.

Organizowany kurs przygotuje do realizacji zadań w ramach zawodu Zielarz-fitoterapeuta. Niewątpliwie uczestnik takiego kursu  osiągnie kompetencje zawodowe. Zajęcia będą prowadzone przez znanych specjalistów. W ramach kursu odbędą się także warsztaty terenowe (w środowisku przyrodniczym) i ćwiczenia praktyczne w laboratorium.

Cały kurs obejmuje 400 godzin lekcyjnych (45-minutowych).

Odbywać się będzie w pracowniach i salach wykładowych Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Krośnie, przy ul. Dmochowskiego 12, część zajęć również w obiektach PWSZ przy ul. Kazimierza Wielkiego.

Koszt kursu 3500 zł.

Kurs będzie uruchomiony pod warunkiem zgromadzenia przynajmniej 30 osób.

Na kurs może zapisać się każdy, kto posiada co najmniej wykształcenie średnie, bowiem zawód w klasyfikacji Zawodów i Specjalności ma nazwę Średni personel do spraw zdrowia.

Telefon kontaktowy (od poniedziałku do piątku w godzinach 9:00-15:00): 13-43-755-80 (zapisy na listę). Liczba miejsc ograniczona z powodu konieczności zachowania należytego komfortu nauki i zajęć laboratoryjnych.
e-mail: ig@pwsz.krosno.pl

Wykaz zajęć w ramach kursu:

Nazwa przedmiotu Ćwiczenia Wykład Zajęcia w terenie
Fitochemia roślin leczniczych i trujących   6  
Chemotaksonomia roślin leczniczych   6  
Botanika farmaceutyczna 4 6  
Podstawy biochemii i fizjologii człowieka   6  
Materia medica. Materia medica wg Rembertus Dodonaeus. Materia medica wg dra G. Madaus’a 4 6  
Surowce roślinne, mineralne i zwierzęce w farmakopeach dawnych i współczesnych   5  
Uprawa roślin kosmetycznych, przyprawowych, leczniczych i dietetycznych. Podstawy gleboznawstwa i nawożenia   10  
Bromatologia. Dietetyka i diety specjalne. Zioła w dietetyce.   10  
Surowce roślinne, mineralne i zwierzęce w medycynie ajurwedyjskiej   8  
Surowce roślinne, mineralne i zwierzęce w Tradycyjnej Medycynie Chińskiej   8  
Podstawy enologii, browarnictwa i gorzelnictwa. Ekstrakty i nalewki w ziołolecznictwie. 4 6  
Technika wybranych zabiegów medycznych. 6    
Technika wybranych zabiegów pielęgnacyjnych 6    
Fitoterapia geriatryczna   6  
Fitoterpia pediatryczna   6  
Fitoterapia weterynaryjna   6  
Aromaterapia 4 6  
Zioła i sole w balneologii i hydroterapii 4 6  
Gemmoterapia 5 5  
Leki kwiatowe dra Edwarda Bacha 4 6  
Terapie oligokompleksami
dynamicznymi dr Gerharda Madausa;
Terapie solami dr Wilhelma Heinricha
Schüsslera
  5  
Podstawy medycyny antropozoficznej dra Rudolfa Steiner’a   5  
Praktyczne obliczenia w recepturze   5  
Towaroznawstwo surowców i produktów ziołowych 4 6  
Chemia suplementów diety i leków ziołowych   8  
Chemia kosmetyków. Towaroznawstwo surowców i produktów kosmetycznych 4 6  
Podstawy receptury kosmetycznej 5    
Podstawy receptury zielarskiej 5    
Przetwórstwo zielarskie. Technologia leku roślinnego.   6  
Mechanizacja rolnictwa w zielarstwie   6  
Podstawy fitosocjologii. Ekologia   4 6
Wybrane akty prawne w żywności, farmacji, kosmetyce i medycynie   10  
Toksykologia roślin i grzybów   5  
Podstawy homeopatii. Surowce mineralne, roślinne i zwierzęce stosowane w homeopatii 4 6  
Terapie ziołowe o. Andrzeja Czesława Klimuszki 5 5  
Fitoterapia onkologiczna   5  
Podstawy fizjoterapii 10    
Podstawy diagnostyki. Interpretacja wyników badań. 4 6  
Podstawy patologii i patofizjologii   6  
Fitofarmakologia   6  
Zarys psychologii i psychiatrii.   6  
Fitoterapia w stomatologii i otolaryngologii   6  
Fitoterapia w ginekologii   6  
Fitoterapia w medycynie internistycznej   6  
Fitoterapia w dermatologii   6  
Fitoterapia w okulistyce   6  
Fitoterapia i fitofarmakologia wojenna 4 6  
Podstawy biologii. Mikrobiologia 4 6  
Podstawy chemii farmaceutycznej 4 6  
Surowce roślinne, zwierzęce i mineralne w medycynie sportowej   6  
Biologia roślin w naturze. Rozpoznawanie i oznaczanie roślin w terenie     8
Zarys medycyny klasztornej   8  
Fitomedycyna Szwajcarii, Austrii i Niemiec   6  

 

Dla osób zamieszkałych w odległych miejscowościach oraz w razie zdarzeń przypadkowych przewidziano możliwość odbycia zajęć w ramach e-learningu. Maksymalną liczbę godzin w e-learningu określi kierownik kursu.

Absolwent otrzyma świadectwo odbycia kursu zawodowego.

image 
Fragment rynku w Krośnie.

Warsztaty terenowe z Gemmoterapii – 18 kwiecień 2015 roku, Krosno, ul. Dmochowskiego 12.

Szanowni i Drodzy Członkowie Polskiego Towarzystwa Zielarzy i Fitoterapeutów

Zapraszamy do wzięcia udziału w zajęciach terenowych z zakresu Gemmoterapii.

Gemmoterapia jest działem fitoterapii, który wykorzystuje do leczenia i profilaktyki chorób, a także w celach kosmetycznych preparaty sporządzone z pączków roślin. Gemmoterapia jest rozwinięta głównie w Szwajcarii, Francji i Niemczech, w Polsce jest słabo propagowana.

Pączki (Gemmae) są swoistą esencją substancji czynnych o licznych właściwościach farmakologicznych, odżywczych i pielęgnujących. W trakcie zajęć uczestnicy zapoznają się z właściwościami pączków drzew i krzewów oraz możliwościami ich użycia do sporządzenia eliksirów leczniczych oraz kosmetycznych. Podczas wykładów i zajęć terenowych będą podane składy ekstrahentów przeznaczonych do ekstrakcji i stabilizacji pączków, dawki preparatów gemmoterapeutycznych, składniki aktywne i konkretne zastosowania. Przy okazji uczestnicy nauczą się rozpoznawać gatunki drzew i krzewów w naturalnym środowisku przyrodniczym.

Zjazd rozpocznie się od spotkania Członków PTZiF (godzina 9:00), następnie zostaną wygłoszone wykłady powiązane z gemmoterapią. Około godziny 11 wyruszymy w kierunku doliny Lubatówki, która obfituje w lecznicze gatunki drzew i krzewów. Uczestnicy zapoznają się także z ziołami aspektu wiosennego. Pójdziemy w górę rzeki, czyli w kierunku Kaczyńca, Tatarówki, Głowienki i Miejsca Piastowego. Powrót na parking PWSZ w Krośnie (Dmochowskiego 12) około godz. 16:00. Wykłady odbędą się na auli Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Krośnie, przy ul. Dmochowskiego, przed wyruszeniem w teren.

Obejrzyj okolice na mapie:

http://www.zumi.pl/g%C5%82owienka,namapie.html#49.660096/21.755432/10/hybrid

lubatowka_dolina
Dolina Lubatówki, Krosno-Suchodół, 1 maj 2008 r.

 

Zajęcia terenowe będą prowadzić: dr n. biol. Henryk Różański i dr n. biol. Dominik Wróbel.

 

Wykłady i zajęcia terenowe dla Członków Polskiego Towarzystwa Zielarzy i Fitoterapeutów są bezpłatne.

Opłata dla osób nie należących do Polskiego Towarzystwa Zielarzy i Fitoterapeutów: 25 zł.

Osoby nie będące członkami Towarzystwa, a zgłaszające się na warsztaty terenowe proszone są o dokonanie wpłaty 25 zł/osobę na konto:

Polskie Towarzystwo Zielarzy i Fitoterapeutów

38-400 Krosno

ul. Rynek 1

(tytuł przelewu: warsztaty terenowe Gemmoterapia oraz imię i nazwisko)

Volkswagen Bank:

62 2130 0004 2001 0655 7763 0001

POLSKIE TOWARZYSTWO ZIELARZY I FITOTERAPEUTÓW

KRS: 0000457753

REGON: 180969810

NIP: 6842636411

Bniec biały – Melandrium album (Miller) Garcke w praktycznej fitoterapii.

Bniec białyMelandrium album (Miller) Garcke (Melandrium pratense Röhling, Silene alba (Mill.) E. H. L. Krause, Silene pratensis (Rafn) Godron) należy do rodziny goździkowatych – Caryophyllaceae. Jest rośliną dwuletnią, choć czasem przeżywa 3 lata. Dorasta do 100 cm wys., ale najczęściej dorasta do 30-90 cm wys. Łodyga często rozgałęzia się już w dolnym odcinku, owłosiona gruczołowato, wyprostowana. Ulistnienie równoległe (naprzeciwległe). Liście lancetowate lub jajowato-lancetowate, ogruczolone, całobrzegie, dolne krótkoogonkowe, górne siedzące. Kwiaty białe, zebrane w luźną wierzchotkę dwuramienną. Szypułki owłosione i ogruczolone. Kielich owłosiony. Kwiaty jednopłciowe. Kwitnie od maja do października. Owocem jest torebka 1-komorowa, z szarobrązowymi nasionami, długości do ok. 1-1,5 mm. Lubi siedliska zasobne w azot. Zapylany jest głównie przez motyle nocne. Kwiaty nocą wonne. Roślina rozpowszechniona w całej Polsce, na polach, w sadach, ugorach, składowiskach odpadów rolnych, przy rowach i drogach, miedzach, łąkach.

P1070555
Bniec biały; Swarzędz, czerwiec 2009 r.

Nazwy ludowe: firletka biała, ben białe, kokol dziki. W Szwajcarii również pospolity (Weisse Waldnelke; franc. Silene des pres; ital. Silene bianca; retorom. Silene alva, Negla da guaud alva).

Dla bniecia białego – Melandrium album (Miller) Garcke istnieje bardzo dużo nazw synonimowych, które w wykazach surowców zielarskich stworzyły szereg kolejnych nazw synonimowych:

Lychnis × loveae B. Boivin

Lychnis dioica Linne – Firletka oddzielnopłciowa (tak w systemie Linneusza nazywał się Bniec biały)

Lychnis alba Miller

Lychnis divaricata Rchb.

Lychnis macrocarpa Boiss. & Reut.

Lychnis pratensis Raf.

Lychnis vespertina Sibth.

Melandrium boissieri Schischk.

Melandrium dioicum subsp. album (Mill.) D. Löve

Melandrium eriocalycinum Boiss.

Melandrium latifolium (Poir.) Maire

Melandrium marizianum Gand.

Silene alba (Mill.) E.H.L.Krause

Silene dioica A. DC.

Silene macrocarpa (Boiss. & Reut.) E.H.L.Krause

Silene pratensis Godron

W wykazach surowców lekarskich bniec biały pojawia się pod nazwami: Seifenkraut falsches (fałszywa mydlnica), Weisse Federnelke (biały goździk), abendliche Lichtnelke (wieczorny bniec, lepnica wieczorna), weisse Lichtrose, Radix Saponariae albae (korzeń mydlnicy białej), Lychnis alba Mill., Lychnis arvensis Roth, Lychnis dioica var. β. L.; Saponaria dioica (L.) Moench (we współczesnych systemach jest to Silene dioica (L.) Clairv., czyli bniec czerwony!)

W XIX wieku bniec biały już nie był opisywany nawet w bardzo obszernych dziełach lekarskich. Większość autorów określała go jako surowiec dawny, przestarzały. Wspomniał o nim jeszcze prof. G.C. Wittstein (1883 r.) oraz dr Fr. Oesterlen (1861 r.). Był to surowiec saponinowy, gorzki, z zawartością śluzów, stosowany jako alternatywa dla Saponaria officinalis L. (Radix Saponariae), Polygala (Radix Senegae), Gypsophila struthium oraz Quillaja. Używany był w leczeniu nieżytu (katarów) układu oddechowego, kaszlu, skrofulozy (gruźlicy węzłów chłonnych) i obrzękach. Ponadto dawniej w chorobach żołądka i schorzeniach narządów płciowych (Rembertus Dodonaeus, Oesterlen). Pedanius Dioskurydes (40-90 r.) również scharakteryzował krótko bniec pod nazwą Lychnis sylvestris (Materia Medica).

Mój ulubiony botanik i lekarz okresu renesansu – Rembertus Dodonaeus (1517-1585) w dziele Stirpium historiae pemptades sex sive libri XXX (1583 r.) opisał bniec biały pod nazwą Lychnis sylvestris

Ks. Krzysztof Kluk (1739-1796) w Dykcyonarzu roślinnym, tom II (1808 r.), str. 101, pod nr 828 również opisał Lychnis dioica (syn. Lychnis sylvestris), czyli firletkę oddzielnopłciową (obecnie bniec biały).

Lychnis sylvestris Schkuhr jest synonimową nazwą Silene dioica (L.) Clairv.

 

image

image
Ilustracja Lychnis sylvestris i fragment opisu rośliny w przepięknym dziele Stirpium historiae pemptades sex sive libri XXX (1583 r.) autorstwa Remberti Dodonaei (Rembertus Dodonaeus).

 

Surowcem jest ziele i korzeń bnieca białego – Herba et Radix Melandrii albi seu Lychnidis (Radix Saponariae albae). W dawnej medycynie (średniowiecze, renesans) był używany korzeń. Z danych literaturowych jakie analizowałem wynika, że bniec stracił znaczenie w medycynie już w XVI wieku, natomiast był stosowany mniej więcej do XVIII wieku w medycynie ludowej.

Czasem w literaturze można znaleźć informacje o możliwości zjadania ziela lub o właściwościach trujących ziela bnieca. Wg mojej wiedzy w Polsce nigdy nie spożywano tej rośliny. Jedzono ją na Ukrainie, Białorusi, w Rumunii. Nie wywołuje zatrucia w dawkach do 30 g ziela/korzenia dziennie. Bydło, kozy, owce, przeżuwacze dzikie chętnie zjadają tę roślinę. Wszelkie informacje na temat ewentualnych właściwości trujących bnieca dla zwierząt są nieprawdziwe i zakrawają na plotki tworzone zgodnie z zasadą: “odpisów kuchennych.”

Do spożywania w sałatkach oczyszczających nadają się tylko pąki, świeżo otwarte kwiaty (porą wieczorową, gdy stają się wonne) oraz młode liście (rośliny jednoroczne). Z własnej praktyki twierdzę, że jest w smaku ciekawy, ale do delikatesów nie należy (smaczniejsze są, np. rzeżucha, żywokost, miodunka, ziarnopłon, kościenica, krucjata, gwiazdnica, czy gęsiówka) i powinien być stosowany raczej w celach leczniczych, najlepiej z dodatkiem olejów żółciopędnych (konopny, lniany, lnianki, krokoszowy, oliwa z oliwek). Z uwagi na zawartość glukuronianów, kwasów uronowych, saponin sałatki i maceraty z bnieca wiążą wiele szkodliwych produktów przemiany materii i ułatwiają ich wydalanie z ustroju.

Badania rumuńskich specjalistów: ŢÎRCOMNICU VIORELA, GÎRD CERASELA ELENA i RADU S. (University of Medicine and Pharmacy of Craiova, University of Medicine and Pharmacy, Bucharest; Current Health Sciences Journal  Vol. 38, No. 2, 2012 April June) dowiodły, że nalewka wodno-alkoholowa z ziela zawiera flawonoidy (rutozyd).

Inne badania rumuńskich naukowców (George Dan MOGOŞANU, Alexandru Mihai GRUMEZESCU, Dan Eduard MIHAIESCU, Daniela ISTRATI, Diana Elena MOGOŞANU, Sandra ALICE BUTEICĂ), prowadzone na University of Medicine and Pharmacy of Craiova i University POLITEHNICA of
Bucharest (U.P.B. Sci. Bull., Series B, Vol. 73, Iss. 2, 2011) wykazały obecność rozmaitych cukrów w wyciągu wodno-alkoholowym z ziela. Na uwagę zasługuje duża zawartość altrozy (D), allozy (D), sorbitolu (D), talozy (D) i rybitolu. Altroza należy do aldoheksoz. L-altrozę wytwarzają bakterie Butyrivibrio

altroza 
D-altroza – wzór strukturalny.

Bniec biała zawiera również D-ksylulozę, L-arabinozę, L-ramnozę, galaktozę, levoglukozan, ksylitol, D-arabitol, D-fruktozę, L-sorbozę, pinitol, D-talozę, mio-inozytol, D-maltozę, D-sukrozę i in.

gypsogenin1
Gipsogenina


Kwas kwilajowy

Zarówno w zielu, jak i korzeniu występują saponiny trójterpenowe (gipsogenina, kwas kwilajowy, polifenole i sterole – ekdysteroidy (np. ekdyzon, 2-dezoksy-20-hydroksyekdyzon). Spośród flawonoidów warto jeszcze wymienić apigeninę, izowiteksynę i luteolinę.

Trochę informacji o składzie chemicznym Melandrium album można znaleźć w Chemotaxonomie der Pflanzen autorstwa mojego kolejnego idola prof. Robert’a Hegnauer’a.


20-hydroksyekdyzon

 


ekdyzon

Korzeń działa silniej od ziela. Ziele należy zbierać w czasie kwitnienia, a korzenie jesienią lub wiosną. Korzenie szybko umyć w bieżącej wodzie, osuszyć, pokroić i suszyć w temperaturze 40-50 stopni C. Ziele powinno być suszone w ciemnym i przewiewnym miejscu. Surowiec przechowywać w szczelnych słojach, w ciemnym miejscu.

Działanie fitofarmakologiczne: silnie przeciwzapalne, wzmagające odnowę tkanek (anaboliczne), hamujące odczyny autoimmunologiczne, moczopędne, kompleksujące ksenobiotyki i szkodliwe metabolity (odtruwające, “czyszczące krew”, depurativum), wzmagające krążenie limfy, oczyszczające węzły i grudki limfatyczne z antygenów; antyalergiczne; żółciopędne; lekko rozwalniające przy dłuższym stosowaniu (ponad 2-3 tygodnie); wzmagające perystaltykę jelit i żołądka; sekretolityczne, wykrztuśne, wzmagające ruchy migawkowe w drogach oddechowych.

Z uwagi na obecność ekdysteronu może dawać efekty typowe dla sterydów.

Wskazania: choroby autoimmunologiczne, reumatyzm, skrofuloza, stany zapalne węzłów chłonnych, zastoje limfy, obrzęki limfatyczne, alergia, choroba Hashimoto, łuszczyca, trądzik różowaty (zewnętrznie 5-10% lotio, kremy, tonik), atopowe zapalnie skóry (zewnętrznie 5-15% lotio, kremy, tonik), obniżony popęd płciowy u mężczyzn, wspomaganie przyrostu masy ciała zamiast stosowania szkodliwych sterydów (alternatywa dla Cyanotis arachnoides); artretyzm. Zapalenie płuc, opłucnej, gardła, krtani, oskrzeli; kaszel, zakażenia układu oddechowego. Choroby śledziony. Do degradacji biofilmu w układzie moczowym, pokarmowym i oddechowym, ale zawsze w połączeniu z ziołami fitoncydowymi lub antybiotykami.

Jednoczesne zażywanie sterydów może powodować konieczność zmniejszenia ich dawki.

Preparaty i dawkowanie:

1. Nalewka (bniecówka) – Tinctura Melandrii albi: 1 część surowca (korzeń, ziele) świeżego lub suchego, rozdrobnionego zalać 5 częściami alkoholu 30-40% lub 7 częściami wina wytrawnego. Odstawić minimum na 7 dni. Nalewkę na winie zażywać 1 raz dziennie po 50 ml; nalewkę na wódce zażywać 1-2 razy dziennie po 10 ml. Nie stosować dłużej jak miesiąc. Nadaje się do przemywania zmian skórnych i jako składnik kosmetyków.

2. MaceratMacerati Melandrii albi: 1 część świeżego ziela lub korzenia rozdrobnić i zalać 1 częścią wody przegotowanej letniej; odstawić na 6-8 godzin, przefiltrować. Można całość masy jeszcze przepuścić przez sokowirówkę lub dobrze wygnieść w prasie. Przechowywać w lodówce max 3 dni lub zamrozić w woreczkach do lodu i przechowywać w zamrażarce. Stosować po 30-60 ml 2-3 razy dziennie.

3. Syrop - Sirupus Melandrii albi: do 100 ml nalewki lub maceratu wlać 100 ml miodu, warto dodać propolis (1-2%). Zażywać przy nieżytach i zakażeniach układu oddechowego 4 razy dziennie po 10 ml.

4. NaparInfusum Melandrii albi: 2 łyżki ziela lub korzenia suchego i rozdrobnionego zalać 1 szklanką wrzącej wody. Parzyć pod przykryciem. Po 20-30 minutach przecedzić, dodać miód, syrop klonowy, z agawy, melasę lub syrop malinowy i pić małymi porcjami. W ciągu dnia wypić 1-2 szklanki naparu. W ostrych stanach 2-3 szklanki naparu w ciągu dnia.

5. OdwarDecoctum melandrii albi: 1 czubatą łyżkę korzeni suchych i rozdrobnionych zalać 1 szklanką zimnej wody, postawić na reszo i na wolnym ogniu doprowadzić do zagotowania; garnczek częściowo przykryć. Gotować 20 minut, po czym odstawić do przestygnięcia. Przecedzić. Dopełnić brakującą ilość wody. Pić do dwóch szklanek odwaru dziennie. przy chorobach zakaźnych z objawami ze strony układu moczowego i oddechowego i przy nieżytach płuc oraz oskrzeli pić często, małymi porcjami. można osłodzić miodem, sokiem. Ponadto do przemywania skóry, jako składnik kosmetyków.

P1070558

P1070557
Bniec biala – Melandrium album (Mill.) Garcke; Swarzędz, czerwiec 2009 r.

Zapraszam na kursy dla zawodu zielarz-fitoterapeuta i naturopata w Europejskim Studium Praktycznego Zielarstwa i Wiedzy Przyrodniczej w Międzyborowie.

Wspólnie z Europejskim Studium Praktycznego Zielarstwa i Wiedzy Przyrodniczej (niepubliczna placówka kształcenia ustawicznego w Międzyborowie) zorganizowałem ciekawy kurs z zakresu zielarstwa i fitoterapii, który będzie obejmował wiele przedmiotów, które nie były wykładane w Polsce, a które są niezbędne do dogłębnego poznania fitoterapii i zielarstwa, np. chemotaksonomię roślin, fitochemię, terapie oligokompleksami dynamicznymi dr Gerharda Madausa, medycyna ludowa Szwajcarii, ziołolecznictwo Rosji i Ukrainy. Wykładowcy to wybitni specjaliści i praktycy. Kurs obejmuje również zajęcia w terenie, w celu praktycznego rozpoznawania roślin i poznawania ich środowiska przyrodniczego.

Kurs zakończy się egzaminem i uzyskaniem dyplomu Zielarz-fitoterapeuta lub Naturopata, w zależności od wyboru modułu kształcenia.

Wykłady przeze mnie wygłaszane będą odmienne od tych, które były przedstawiane dotychczas na warsztatach w Międzyborowie (koło Żyrardowa).

Szczegóły: http://espz.pl/

tel.666110231, tel. 468577200
e-mail: kursy@espz.pl

Data

Kurs

Prowadzący

Przedmiot

data rok 2015

     

7-8.02

Zielarz

dr n. biol. Henryk Różański

Towaroznawstwo surowców zielarskich

14-15.02

Naturopata

dr inż. Janusz Kilar

Toksykologia żywności; Bezpieczeństwo żywości i suplementów diety

7-8.03

Naturopata/ Zielarz

mgr inż. Danuta Sawicka

Bromatologia Towaroznawstwo roślin dietetycznych; Dietetyka i diety specjalne

21-22.03

Naturopata/ Zielarz

Dr med. Wacław Wulf

Patologia Podstawy diagnostyki medycznej Techniki zabiegów leczniczych i pielęgnacyjnych

11-12.04

Zielarz

Dr n. farm. Dariusz Jałoza

Towaroznawstwo gotowych produktów zielarskich będących w obrocie handlowym; Przetwórstwo roślin zielarskich, kosmetycznych i dietetycznych Podstawy receptury preparatów zielarskich

25-26.04

Naturopata

doc. dr Jana Diakonova

Ziołolecznictwo Rosji i Ukrainy

16.05

Zielarz

dr Izabela Betlej

Ustawodawstwo kosmetyczne, żywności specjalistycznej i zielarstwa

17.05

Zielarz

dr inż. Janusz Kilar

Towaroznawstwo roślin przyprawowych

6-7.06

Naturopata

prof. dr hab. Iwona Wawer/ Dr Katarzyna Paradowska

Zioła Ameryki Południowej, Aromatoterapia

20-21.06

Zielarz

o. dr Marcelin Pietryja

Fitoterapia szczegółowa Ziołolecznictwo klasztorne

4-5.07

Naturopata

dr n. biol. Henryk Różański

Terapie oligokompleksami dynamicznymi dr Gerharda Madausa; Terapie solami dr Wilhelma Heinricha Schüsslera

11-12.07

Zielarz

mgr. Aneta Mrozek

Towaroznawstwo kosmetyków; Toksykologia składników kosmetycznych Towaroznawstwo roślinnych surowców kosmetycznych, podstawy receptury preparatów kosmetycznych.

18-19.07

Zielarz

Dr n. biol. Dominik Wróbel

Rozpoznawanie roślin

25-26.07

Naturopata

Prof. dr hab. Ilona Kaczmarczyk Sedlak

Zioła Tradycyjnej Medycyny Chińskiej Zioła ajurwedyjskie; Etnobotanika, Rośliny zielarskie w homeopatii, homeopatia

01.08

Zielarz

mgr Joanna Anglart – Różańska

Matematyka i technologia informacyjna w farmakologii i zielarstwie

02.08

Zielarz

dr n. biol. Henryk Różański

Towaroznawstwo surowców zielarskich

22-23.08

Zielarz

Dr n. biol. Dominik Wróbel

Rośliny lecznicze dziko rosnące

5-6.09

Zielarz

dr n. biol. Dominik Wróbel

Botanika roślin zielarskich

12.09

Naturopata

mgr Krzysztof Kamiński

Terapie ziołowe o. Andrzeja Czesława Klimuszki

13.09

Naturopata

o. dr Marcelin Pietryja

Terapie ziołowe o. Grzegorza Sroki

19-20.09

Zielarz

dr n. biol. Dominik Wróbel

Botanika roślin zielarskich – zajęcia terenowe

26-27.09

Naturopata

Mgr Kamil Jaworki

Psychologia, terapie

3-4,10

Zielarz

Dr inż. Barbara Krochmal-Marczak

Rolnictwo ekologiczne w produkcji roślin zielarskich; Gleboznawstwo i nawożenie roślin zielarskich, dietetycznych i kosmetycznych

10-11.10

Naturopata

Mgr Kamil Jaworki

Psychologia i komunikacja

17-18.10

Zielarz

Prof. dr hab. Ilona Kaczmarczyk Sedlak

Przegląd farmakopei polskich i zagranicznych. Farmakopea Europejska; Fitofarmakologia

7-8.11

Zielarz

dr n. biol. Henryk Różański

Towaroznawstwo farmakognostyczne; Medycyna ludowa Szwajcarii. Właściwości fizyko-chemiczne składników czynnych roślin

21-22.11

Zielarz

dr n. biol. Henryk Różański

Podstawy chemotaksonomii roślin zielarskich

05-06.12

Zielarz

prof. Iwona Wawer

Biochemia roślin leczniczych;Towaroznawstwo suplementów diety, Fitochemia

9-10.01.2016

Zielarz

Dr inż. Janusz Kilar

Fitotoksykologia; Surowce lecznicze pochodzenia zwierzęcego i ich zastosowanie w lecznictwie, fitoterapia Rudolfa Steinera

23-24.01

Zielarz

prof. Iwona Wawer

Fitochemia

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej opublikowało opis zawodu zielarz-fitoterapeuta, kod zawodu 323012.

Dz.U.2014.1145, ROZPORZĄDZENIE MINISTRA PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 7 sierpnia 2014 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania

(Dz. U. z dnia 28 sierpnia 2014 r.)

Na podstawie art. 36 ust. 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674, z późn. zm.) zarządza się, co następuje:

§1.Określa się klasyfikację zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy, zwaną dalej "klasyfikacją", stanowiącą załącznik do rozporządzenia.

§2.Klasyfikacja jest stosowana w zakresie:

1)pośrednictwa pracy i poradnictwa zawodowego;

2)szkolenia zawodowego;

3)gromadzenia danych do określania polityki zatrudnienia i kształcenia ustawicznego;

4)prowadzenia badań, analiz, prognoz i innych opracowań dotyczących rynku pracy.

§3.Traci moc rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 kwietnia 2010 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania (Dz. U. z 2014 r. poz. 760).

§4.Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r.

 

W klasyfikacji zawodów i specjalności zielarz-fitoterapeuta znalazł się w grupie 3, podgrupie: 32  Średni personel do spraw zdrowia

321  Technicy medyczni i farmaceutyczni
3211  Operatorzy aparatury medycznej
321101  Operator systemów sterylizacji artykułów sanitarnych, sprzętu i aparatów medycznych
321102  Perfuzjonista
321103  Technik elektroradiolog 
321104  Technik sterylizacji medycznej 
321190  Pozostali operatorzy aparatury medycznej
3212  Technicy analityki medycznej
321201  Technik analityki medycznej
3213  Technicy farmaceutyczni
321301  Technik farmaceutyczny 
3214  Technicy medyczni i dentystyczni
321401  Protetyk słuchu  
321402  Technik dentystyczny 
321403  Technik ortopeda 
322  Dietetycy i żywieniowcy
3220  Dietetycy i żywieniowcy
322001  Dietetyk 
322002  Technik żywienia i gospodarstwa domowego  
323  Praktykujący niekonwencjonalne lub komplementarne metody terapii
3230  Praktykujący niekonwencjonalne lub komplementarne metody terapii
323001  Akupunkturzysta
323002  Bioenergoterapeuta
323003  Biomasażysta
323004  Chiropraktyk
323005  Homeopata
323006  Instruktor hipoterapii
323007  Kynoterapeuta (dogoterapeuta)
323008  Muzykoterapeuta
323009  Naturopata
323010  Osteopata 
323011  Refleksolog
323012  Zielarz-fitoterapeuta
323090  Pozostali praktykujący niekonwencjonalne lub komplementarne metody terapii

Pod linkiem: http://psz.praca.gov.pl/rynek-pracy/bazy-danych/klasyfikacja-zawodow-i-specjalnosci/wyszukiwarka-opisow-zawodow/-/klasyfikacja_zawodow/zawod/323012 można znaleźć opis zawodu Zielarz-Fitoterapeuta, kod zawodu 323012

Nazwa:
Zielarz-fitoterapeuta

Kod:
323012

Synteza:
Pozyskuje, przechowuje i sprzedaje zioła, wyroby zielarskie, kosmetyczne oraz suplementy diety; we współpracy z farmaceutami i lekarzami poszukuje i poznaje nowe właściwości roślin leczniczych; określa dawkowanie sporządzanych z nich preparatów, działania niepożądane oraz ich interakcje z lekami syntetycznymi; doradza i stosuje w celach terapeutycznych zioła stosowane w medycynie niekonwencjonalnej (naturalnej); podejmuje terapie alternatywne.

Zadania zawodowe:

  • pozyskiwanie ziół i roślin leczniczych przyprawowych i olejkodajnych od plantatorów i zbieraczy ziół: pączków i kory drzew, korzeni, kwiatów oraz liści roślin i ziół dziko rosnących;
  • dokonywanie oceny jakości i własności surowców i produktów kosmetycznych, zielarskich oraz suplementów diety i żywności;
  • nadzorowanie procesu suszenia ziół i roślin leczniczych oraz dbałość o przestrzeganie norm, jakim powinny odpowiadać poszczególne surowce (tzw. standaryzacja materiału roślinnego);
  • określanie, pod kierunkiem farmaceuty lub lekarza, w laboratoriach analitycznych substancji czynnych pomocnych w leczeniu chorób: alkaloidów, saponin, olejków eterycznych, gorczyc, garbników, śluzów, flawonoidów i innych;
  • pośredniczenie w sprzedaży produktów zielarskich oraz przestrzeganie norm i okresów ich ważności w hurtowniach i sklepach;
  • doradzanie klientom w zakupie produktów zielarskich, kosmetyków i suplementów diety zgodnie z informacjami zawartymi w ulotkach załączonych do produktów;
  • stałe doskonalenie wiedzy i umiejętności dotyczących właściwości ziół i roślin leczniczych, udział w szkoleniach, seminariach i konferencjach;
  • popularyzowanie wiedzy o właściwościach ziół i roślin leczniczych w mediach, prowadzenie szkoleń i kursów, seminariów oraz warsztatów w zakresie medycyny niekonwencjonalnej (naturalnej);
  • współpraca z firmami zajmującymi się w uprawą i przetwórstwem ziół i roślin leczniczych, z firmami farmaceutycznymi oraz z lekarzami;
  • współdziałanie ze służbą zdrowia oraz przedstawicielami medycyny tradycyjnej.

Dodatkowe zadania zawodowe:

  • prowadzenie drogerii i sklepu zielarsko-medycznego oraz sprzedaż produktów zielarskich;
  • certyfikowanie produktów zielarskich w laboratoriach analitycznych i laboratoriach kontroli jakości;
  • prowadzenie samodzielnej działalności gospodarczej i praktyki fitoterapeutycznej w ramach terapii niekonwencjonalnych;
  • uczestnictwo w procesie technologicznym produkcji maceratów, wyciągów, odwarów i wywarów z ziół, wód aromatycznych, olejków leczniczych, nalewek itp.;
  • określanie dawkowania sporządzanych preparatów, działań niepożądanych oraz ich interakcji z lekami syntetycznymi.

 

Zgodnie z Rozporządzeniem Zielarz-fitoterapeuta należy do grupy 3:

Grupa 3. Technicy i inny średni personel – grupa ta obejmuje zawody wymagające posiadania wiedzy, umiejętności i doświadczenia niezbędnych do wykonywania głównie prac technicznych i podobnych, związanych z badaniem i stosowaniem naukowych oraz artystycznych koncepcji i metod działania.

Z przyczyn prawnych i etycznych osoba, która chce być zielarzem-fitoterapeutą powinna przejść kursy szkoleniowe, które rzeczywiście przekażą mu wiedzę na temat uprawy, zbioru, zasobów naturalnych, towaroznawstwa surowców zielarskich, sposobów ich przetwarzania, pakowania, przechowywania, składu chemicznego, właściwości chemicznych, fizycznych, dawkowania, bezpieczeństwa stosowania. Z tego względu, że w zawodzie występuje jeszcze nazwa fitoterapeuta konieczne jest poznanie podstaw patologii, farmakologii, sposobów podawania i dawkowania preparatów ziołowych. Nie wyobrażam sobie, aby zawodem zielarz-fitoterapeuta posługiwali się ludzie nie przechodzący szkolenia w wyżej wymienionych zakresach wiedzy.

Uważam, że minimalne szkolenie jakie powinien przejść zielarz-fitoterapeuta można wziąć z Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 2 lutego 2009 r. w sprawie kwalifikacji osób wydających produkty lecznicze w placówkach obrotu pozaaptecznego…

W sklepach zielarsko-medycznych osoby wydające produkty lecznicze muszą posiadać:

1) tytuł zawodowy:

a) magistra farmacji, lekarza, pielęgniarki,

b) technika  farmaceutycznego  lub  równorzędne

kwalifikacje lub (moja uwaga: oczywiście w przypadku zawodu zielarz-fitoterapeuta nie wystarcza ukończenie pielęgniarstwa, farmacji, a nawet medycyny, bowiem program studiów nie obejmuje odpowiednich zagadnień, potrzebnych do realizacji obowiązków i kompetencji zielarza-fitoterapeuty; farmakognozja nie wystarcza do tego celu, a aktualnie wykładana farmakologia pomija środki ziołowe).

2) co  najmniej  wykształcenie  średnie  i wiedzę  z zakresu:

a) farmakologii,

b) farmakognozji,

c) anatomii i fizjologii człowieka,

d) dietetyki i fizjologii żywienia,

e) towaroznawstwa zielarskiego,

f) rodzajów, sposobu znakowania opakowań, znaczenia  instrukcji  używania  lub  ulotki  informacyjnej,

g) zasad prawidłowego przechowywania i obrotu produktami   leczniczymi   oraz   postępowania w przypadku reklamacji i wstrzymania lub wycofania z obrotu,

h) udzielania pierwszej pomocy

nabytą w ramach kursu z zakresu towaroznawstwa zielarskiego, lub

3) kwalifikacje uznawane w drodze odrębnych przepisów  w przypadku  obywateli  państw  członkowskich  Unii  Europejskiej,  Konfederacji  Szwajcarskiej lub pastw członkowskich Europejskiego Porozumienia  o  Wolnym  Handlu  (EFTA)  —  stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

§  2.  W  sklepach  specjalistycznych  zaopatrzenia

medycznego i sklepach ogólnodostępnych osoby wydające  produkty  lecznicze  muszą  posiadać  wiedzę z zakresu:

1)      zastosowania  sprzedawanych  produktów  leczniczych,

2)      przechowywania sprzedawanych produktów leczniczych

— nabytą z informacji zawartych w ulotkach załączonych do produktów leczniczych.

Oczywiście do tego minimalnego programu trzeba dodać fitofarmakologię (farmakologię substancji roślinnych), techniki zabiegów pielęgnacyjnych i fitoterapeutycznych, technologię produkcji preparatów roślinnych (w tym zielarstwo, czyli przetwórstwo zielarskie), fitochemię, systematykę i chemotaksonomię roślin leczniczych (botanika roślin zielarskich), fitotoksykologię,  recepturę galenową, bromatologię, patologię z podstawami diagnostyki, umiejętność interpretacji wyników badań (np. krwi, moczu, kału) i uprawę roślin leczniczych.

W wyszukiwarce zawodów i specjalności znajdą Państwo również charakterystykę zawodu Naturopata, w którego zakres wchodzi również fitoterapia, ale bez zielarstwa:

Nazwa:
Naturopata

Kod:
323009

Synteza:
Stosuje niekonwencjonalne naturalne metody terapii i leczenia takie jak: ziołolecznictwo, arteterapię, diety, akupunkturę, akupresurę, hydroterapię, irydologię, i inne w połączeniu z praktykami klasycznej medycyny;
udziela porad dotyczących higieny życia, zdrowego odżywiania, aktywności fizycznej;
poprawia jakość życia pacjentów i promuje zdrowy styl życia.

Zadania zawodowe:
nawiązywanie kontaktu z pacjentem w celu określenia rodzaju dolegliwości i celu wizyty;
określanie bilansu energii życiowej na podstawie badań np. tęczówki oka (irydologia);
układanie indywidualnego programu terapii;
udzielanie porad dotyczących zachowania odpowiedniej higieny życia, stosowania odpowiedniej diety i ćwiczeń fizycznych;
stosowanie określonej, wybranej metody terapii np. akupunktury, akupresury, aromatoterapii, arteterapii, koloroterapii i innych;
prowadzenie dokumentacji zabiegów;
prowadzenie warsztatów, treningów i zajęć grupowych z dziećmi i młodzieżą pobudzających kreatywność, świadomość wartości itp.;
przeprowadzanie konsultacji dla lekarzy medycyny oraz innych specjalistów medycyny niekonwencjonalnych;
prowadzenie działalności profilaktycznej;
promowanie zdrowego stylu życia w mediach;
doskonalenie swojej wiedzy i umiejętności.

Dodatkowe zadania zawodowe:
prowadzenie zajęć i warsztatów terapeutycznych z dziećmi i młodzieżą z wykorzystaniem plastyki, muzyki, dramy, stymulowania zmysłów, bajkoterapii itp.;
kierowanie placówką terapii naturalnych;
kształcenie osób wykonujących inne zawody medyczne i paramedyczne;
udział w różnych formach kształcenia ustawicznego;
prowadzenie prac badawczych w dziedzinie naturoterapii oraz publikowanie ich wyników.

Dla przypomnienia podam, że zielarstwo obejmuję uprawę, zbiór, suszenie, przetwarzanie, przechowywanie i obrót handlowy surowcami zielarskimi. Zielarz nie musi się znać na ziołolecznictwie, czyli fitoterapii. Zielarstwo można porównać do farmacji. Ja nawet śmiało powiem, że jest to dział farmacji. Farmacja zajmuje się wytarzaniem leków, opakowaniem, obrotem handlowym, pozyskiwaniem surowców do produkcji. Farmaceuta tak jak zielarz nie leczy. Fitoterapeuta to osoba, która stosuje zioła – preparaty ziołowe w profilaktyce chorób i do leczenia chorób u pacjentów. Fitoterapeuta nie musi znać technologii produkcji, sposobu pozyskiwania surowca do wytworzenia preparatu. Jest więc odpowiednikiem lekarza, który nie musi znać etapów syntezy diklofenaku, czy atropiny. Lekarz znając właściwości farmakologiczne konkretnych leków stosuje je w terapii chorób.

Tasznik pospolity – Capsella bursa-pastoris (L.) Medik. w praktycznej fitoterapii. Przegląd wybranej literatury.

Tasznik pospolityCapsella bursa-pastoris (Linne) Medikus = Capsella bursa pastoris Moench (niem./szwajc. Gemeines Hirtentäschel; szwajc. Löffali, Schüfelichrut; fr. Capselle burse a pasteur; ital. Borsapastore comune; retorom. Tastgetta pastur; ang. Shepherd’s Purse) należy do rodziny krzyżowych – Cruciferae (kapustowatych – Brassicaceae). Jest rośliną dwuletnią, dorastająca do 60 cm wys.; łodyga gałęzista, ulistniona. W dolnej części liście skupione w rozetce, brzegiem zatokowo-ząbkowane lub pierzasto-dzielne, niekiedy całobrzegie; liście wyżej położone, siedzące, lancetowate, drobniejsze niż dolne i u nasady strzałkowate. Kwiaty drobne, białe, zebrane w groniaste kwiatostany; kielich 4-działkowy; korona z 4 płatkami, barwy białej; pręcików 6; słupek 1; owocem jest trójkątna (sercowata), spłaszczona łuszczynka. Kwitnie od przedwiośnia do jesieni. Tasznik jest rozpowszechniony w naszym kraju, rośnie po przychaciach, przy kompostach, składowiskach odpadów polnych, na ugorach, zagonach, przy drogach, ogrodzeniach.

Nazwy synonimowe: Thlaspi bursa‐pastoris Linne, Bursa bursa-pastoris (L.) Shull, Bursa pastoris (L.) Weber., Capsella bursa Moench.

Nazwy ludowe: taszka, tobołki pastusze, kaletka pasterska, kaletki, gryczka, sumki pastusze, pastewne ziele, bydelnik, stulidupa.

Podobne zastosowanie lecznicze oraz skład chemiczny mają tobołki, zresztą bardzo często zbierane przez zielarzy ludowych alternatywnie do tasznika. Tobołki - Thlaspi w Polsce są reprezentowane przez dwa gatunki: tobołki polneThlaspi arvense Linne oraz tobołki przerosłeThlaspi perfoliatum Linne. Dawniej tasznik należał również do rodzaju Thlaspi, czyli tobołków, o czym świadczy stara nazwa Thlaspi bursa‐pastoris Linne.

Najbardziej jako substytut tasznika do celów leczniczych nadaje się gatunek tobołki polne. Owoce tobołków polnych (łuszczynki) są jajowate i szeroko obłonione. Liście przyziemne są odwrotnie jajowate, ogonkowe, a łodygowe (wyżej położone) – podługowato-jajowate, ząbkowane, siedzące, u nasady strzałkowate. Kwiaty, podobnie jak u tasznika – białe. Rośnie w ogrodach, po przychaciach, na ugorach, przy drogach. Kwitnie od kwietnia do jesieni.

tobolki_polne

tobołki_polne (3)
Tobołki – Thlaspi, Poznań, Swarzędz 2009 r.

Tasznik, pomimo, że jest opisywany w licznych publikacjach zielarskich, to jednak nie widniał w zbyt wielu farmakopeach. Na próżno szukać tasznika w  Farmakopei Polskiej I z 1817 r. (Królestwa Polskiego) – Pharmacopoeia Regni Poloniae, Farmakopei Polskiej II - Pharmacopoea Polonica II z 1937 r., Farmakopei Polskiej III z 1954 r. – Pharmacopoea Polonica editio III, Farmakopei Polskiej IV z 1970 r., czy też Farmakopei Polskiej VI z 2002 r. Nie ujęto tasznika w Farmakopei Pruskiej, Germańskiej, Hanowerskiej, Brukselskiej, czy Duńskiej. Nie ma też tasznika w Farmakopei Europejskiej.

Herba Bursae pastoris oraz Extractum Bursae pastoris fluidum są ujęte w Farmakopei Związku Radzieckiego z 1952 roku. Ekstrakt płynny był sporządzany na alkoholu 70% (100 cz. ziela na 50 części alkoholu).

Tasznik znajdziemy w Farmakopei Paryskiej –Pharmacopoea Parisiensis z 1758 r. pod nazwą Bursa Pastoris i w Farmakopei Genewskiej – Pharmacopoea Genevensis z 1780 r. – pod nazwą Bursa Pastoris Le Tabouret, Thlaspi Bursa-Pastoris Linn. (Herba).

Hippocrates (460-370 p.n.e) traktował tasznik jako środek maciczny. Pedanius Dioskurydes (40-90 r.) oraz Claudius Galenus (130-200 r.) opisywali głównie owoce tasznika i je stosowali jako środki żółciopędne, oczyszczające wątrobę z zalegającej żółci. Ponadto do leczenia wrzodów wewnętrznych i rwy kulszowej. ParacelsusPhillippus Aureolus Theophrastus Bombastus von Hohenheim (1493-1541) określił tasznik jako Constrictivum, czy środek obkurczający, ściągający, przeciwkrwotoczny, hamujący wysięki. Hieronymus Bock (1498-1554) przypisał tasznikowi właściwości przeciwkrwotoczne i hamujące nadmierne krwawienia miesiączkowe. Polecał tasznik do hamowania krwotoków z nosa oraz leczenia ran.

Tasznik został opisany w Zielniku przez Szymona Syreniusza (Simon Syrenius 1540-1611)), wydanym w 1613 r. Oczywiście wtedy jeszcze nie było systemu K. Linneusza (1707-1778), stąd tasznik trzeba szukać pod nazwą łacińską Bursa Pastoris (Rozdział 124) lub polską tasznik albo taszka. Tasznik polecał w leczeniu krwiomoczu (krwawego moczu), róży, upławów, krwotoków macicznych, krwioplucia (np. w przebiegu chorób płucnych, w tym gruźlicy – suchoty), krwawiących dziąseł, stanów zapalnych oczu, gardła, ran skórnych, przepukliny, podagry, wrzodów, przymiotu (kiła) i czerwonki. Do przetworów zalecał świeże ziele.

Dr Friedrich Oesterlen (1812-1877) wspomniał o taszniku pod nazwą Herba Thlaspi bursa pastoris  - Täschelkraut. Powołując się na medycynę ludową Rosji podał właściwości przeciwkrwotoczne tasznika, pomocne w leczeniu Metrorrhagia (krwawień macicznych pozamiesiączkowych). Co ciekawe powołał sie również na obserwacje Rademacher’a (1851-1854), które również przywołał w swojej książce dr Gerhard Madaus (1938 r.). O tyle są one ciekawe, że Rademacher przypisał tasznikowi właściwości usuwania piasku i kamieni z układu moczowego, ponadto wyjątkową skuteczność w leczeniu biegunek i nieżytów jelit oraz dysuria (dyzurii), czyli bolesnego, przerywanego oddawania moczu z objawami pieczenia cewki moczowej.

W Farmakologii ogólnej i szczegółowej Juliusza Wyrzykowskiego (1874 r.) ziele tasznika zaliczono do środków ściągających i przeciwkrwotocznych. Autor wątpił w działanie moczopędne tasznika, natomiast przyznał, że jest stosowany w leczeniu puchliny wodnej, w skłonnościach do wytwarzania się piasku w moczu, nieżycie pęcherza i krwotokach. Cyt. Zwykle używa się w postaci soku świeżo wyciśniętego, lub w postaci wyciągu.

Prof. G.C Wittstein (1883 r.) przedstawił tasznik pod nazwą Hirtentasche (Gänsekresse, Säckelkraut, Täschelkraut) – Herba Bursae pastoris, Capsella Bursa pastoris Mönch, Iberis Bursa pastoris Crtz, Nasturtium Bursa pastoris Roth, Thlaspi bursa pastoris L.. Wśród składników czynnych podał olejek lotny zawierający siarkę, garbniki, saponiny, kwas jabłkowy, cytrynowy i winowy. W zastosowaniu znajdziemy informacje o użyciu tasznika w hamowaniu różnego rodzaju krwawień, krwotoków oraz leczeniu zimnicy

Dr F. Penzoldt (1891 r.) w swojej Farmakologii klinicznej też zawarł Bursa pastoris, cyt. Ten środek stary, obecnie znowu zalecany, ma posiadać właściwości tamowania krwi. Ziele z rośliny Bursa pastoris, zawierające obok jakiegoś związku rodanowego, alkaloid bursynę, podług starych i nowszych opowiadań, ma posiadać tę zdolność, że przy wewnętrznym zażyciu tamuje krwotoki miejscowemu leczeniu niedostępne. (…). Capsella bursae pastoris w postaci naparu świeżego ziela pół garstki na dwie filiżanki naparu.

Hagers Handbuch der Pharmaceutischen Praxis (z 1900 r. ) zawiera zwięzły opis tasznika pod hasłem Capsella. Capsella bursa pastoris (L.) Mnch., w lekospisach także pod nazwami Herba Bursae pastoris, Herba Capsellae. Podano składniki czynne tasznika znane wówczas: alkaloid, kwas bursowy, olejek gorczyczny. Nasiona zawierają 28% oleju tłustego. Powołano się na wspomnianego już przeze mnie Rademacher’a, który uważał tasznik za lek mogący zastąpić sporysz (Secale cornutum) oraz gorzknik kanadyjski – Rhizoma Hydrastis w zakresie działania przeciwkrwotocznego – Antihaemorrhagica (krwawienia – Haemorrhagia). Extractum Bursae pastoris fluidum (wyciąg płynny z tasznika) przygotowuje się na alkoholu 68% z ziela rozdrobnionego, świeżego. Nalewka tasznikowa (Tinctura Bursae pastoris Rademacheri = Rademacher’s Hirtentäscheltinktur powinna być przygotowywana ze świeżego ziela tasznika (5 części ziela na 6 części spirytusu). Wewnętrznie podaje się 15-30 kropel 4-6 razy dziennie. Maść tasznikowa Rademachera – Unguentum Bursae pastoris Rademacheri: 1 część ziela świeżego na 2 części smalcu wieprzowego; podgrzewać aż do wyparowania wody, przecedzić.

Sporo cennych informacji w języku polskim o taszniku zawarł w Zielniku lekarskim dr August Czarnowski. Zielniki lekarskie dra Czarnowskiego, wydane zarówno w 1905, jak i w 1938 roku uważam za jedne z najlepszych publikacji dotyczących ziół w naszym kraju, jakie ukazały się w okresie międzywojennym. Zostały napisane pięknym językiem, zawierają cenne wiadomości o ziołach, których na próżno szukać w pracach innych autorów tych czasów. Wśród składników tasznika dr Czarnowski wymienia ostry gorzknik wyciągowy, olejek gorczyczny, nieco żywicy, wosku, tłuszczu, gumy, cukru; dużo soli: potas, sód, wapń, niedokwas żelaza, siarka. E. Bombelon znalazł w tej roślinie alkaloid bursynę, oprócz tego zawiera ciało garbnikowe w znacznej ilości. Działanie tasznika jest ściągające, podniecające, moczopędne; czyści krew. Świeże, pogniecione liście od dawna były stosowane jako środek tamujący krwotoki płuc i macicy oraz zewnętrznie do okładów powstrzymujących krwawienie (także z nosa). Dr Czarnowski uznaje tasznik na równi z Secale cornutum (sporyszem). Tinctura Bursae pastoris Rademacheri przyrządza się ze świeżo wyciśniętego soku i 90% alkoholu, po równych częściach – daje się ją w cierpieniach organów moczowych. Zaleca nalewkę przy kamicy moczowej. Herbatkę z tasznika proponuje stosować w biegunkach, napadach gośćcowych, a także w zimnicy i żółtaczce. Herbatę przyrządza się biorąc garść ziela z kwiatami i owocami na 3 filiżanki wody, gotując dopóty, aż się nie wygotują do 2 filiżanek. Pić po 1/2 filiżanki 4 razy dziennie. Cyt.: W średnich wiekach używano tej rośliny ponoć często w klasztorach, aby przytłumić popęd płciowy u młodych panienek i nowicjatek.

Tasznik opisano w doskonałym Słowniku środków lekarskich, opracowanym przez Władysława Wiorogórskiego (1914 r.), pod hasłem Capsella Bursa Pastoris Moench = Thlaspi Bursa pastoris Linne. W. Wiorogórski wspomniał o Bombelonie i wykrytym przez niego alkaloidzie, (bursyna), istocie garbnikowej, zawierającej żelazo i związku siarkocyjanowego, podobnego do siarkocyjanku synapiny. Nasiona zawierają olejek lotny i około 29% oleju tłustego. Zdaniem Wiorogórskiego Bombelon zwraca uwagę na to, że roślina ta może służyć za bardzo dobry środek ściągający, przewyższający środki sprowadzane ze stron dalekich. Tasznik ma stać na równi ze sporyszem. Smak posiada palący, cierpko-gorzki. Dr v. Ehrenwalls zalecał tasznik przy krwotokach płucnych, nerek i macicznych. Dr Harrison – przy wszystkich formach chorób nerek. Dr Kissel używał z korzyścią w chronicznej biegunce i wodnej puchlinie. Dr Oefele utrzymywał, iż działa dobrze przy krwotokach, lepiej jak gorzknik kanadyjski (Hydrastis) Najlepszą formą leczniczą jest wyciąg płynny, w dawce 5-10 g, dziennie 30 g z wodą, wystarczają do zatamowania krwotoku. Nalewka w dawce 2-8 g.

Die Therapie des praktischen Arztes (prof. Eduard Müller) z 1923 r. polecał 10% napary z ziela tasznika Bursa pastoris jako środek przeciwkrwotoczny.

Dr Jerzy Lypa w pracy Phytotherapia (1933 r.) opisał Capsella bursa pastoris. Działanie przypisał obecności tanin, glikozydowi saponinowemu (bursyna), enzymowi podpuszczkowemu i połączeniu kwasów: fumarynowego (fumarowego), octowego, jabłkowego i cytrynowego. Co ciekawe powołał się na M. Javilliera i podał podobne informacje o składnikach jak dr Henri Leclerc w swojej Phytotherapie. Również u J. Lypa można znaleźć podobne wnioski jak u H. Leclerc’a (w pracach przedwojennych) – co do zastosowania tasznika: cyt. Roślina szczególnie ważna w leczeniu krwawień zarówno okresu dojrzewania kobiety, jak i jej wieku przejściowego. lek zastępczy zamiast Hydrastis canadensis lecz mniej brutalny i nie drażniący przewodu pokarmowego, działa na ośrodki naczynioruchowe. Pozatem stosuje się przy najrozmaitszych krwawieniach, z pewnym dodatnim wynikiem, nawet u hemofilików. Najdodatniej działa w postaci wyciągu (10,0 p. die).

Prof. J.A. Łowcki i prof. M.J. Brejtman (Farmakoterapia kliniczna, 1937 r.) podali informację podobną do tej jaką przekazał dr G. Madaus w swoich publikacjach: że w czasie I wojny światowej usiłowano zastąpić sporysz rozmaitymi lekami ludowymi, jak pokrzywa Urtica, starzec Senecio i tasznik pospolity Capsella bursa pastoris, zawierający środek przeciwkrwotoczny bursal. Tasznik zalecili w postaci naparu z 30 g świeżego ziela lub płynnego wyciągu 3 razy dziennie po łyżeczce od herbaty. Autorzy podali preparaty ówczesne z tasznika: Tlaspan, Styptural, Stypturalum, Thlaspanum, Styptyzat, Styptysatum, dializat tasznika pospolitego z 5% tlenometylohydrastyniny, 3 razy dziennie po 10-15 kropel. Powołali się na wyniki badań Wasicky’ego, które wykazały, że leki te nie mogą zastąpić sporyszu, gdyż działanie ich zależy od dużej zawartości potasu albo od obecności grzybków Cystopus candidus, Peronospora alba, których produkty rozkładu zawierają ciała, przypominające tyraminę i histaminę.

Hagers Handbuch der Pharmazeutischen Praxis z 1938 roku podaje znacznie więcej informacji o taszniku Capsella. Przede wszystkim podano nazwę surowca, która widniała w niektórych lekospisach – Herba Sanguinariae. Osoby nie wiedzące o tym mogłyby uznać ten surowiec za Sanguinaria canadensis L. (krwica kanadyjska, krwiowiec kanadyjski), tymczasem chodzi tu o tasznik, zupełnie inną roślinę o odmiennym składzie chemicznym i właściwościach farmakologicznych. Ponownie podano wynik badania Bombelon’a o wykryciu kwasu (kwasu bursowego), który redukuje roztwór Fehlinga. Podano też odkrycie Borrutau i Cappenberga, którzy wykazali w zielu tasznika cholinę (1%), acetylocholinę, p-oksyfenyloetyloaminę, sole potasu, wapnia, sodu, garbniki, kwas cytrynowy i kwasy tłuszczowe. Wśród składników wymieniono również hesperydynę. Zwrócono uwagę, że działanie tasznika może być uzależnione od obecności pewnych grzybów. Wymieniono preparaty stosowane w latach 30. XX wieku, oparte na taszniku: Bursal (ekstrakt płynny), Extractum Bursae pastoris fluidum, Metrotonin (połączenie adrenaliny, sparteiny, acetylocholiny i wyciągu z tasznika) oraz wspomnianą wcześniej nalewkę i maść tasznikową Rademachera.

Dr Rudolf Franck w dziele Moderne Therapie (1939 r.) również nie zapomniał o wyciągu z ziela tasznika – Extractum Bursae pastoris, który zlecił przy endometritis, atonii macicy, metrorrhagia (krwawienia maciczne występujące poza cyklem menstruacyjnym), menorrhagia (zbyt obfitych krwawieniach miesiączkowych) oraz krwotokach płucnych i przewodu pokarmowego.

W jednym z lepszych skandynawskich podręczników przedwojennych farmakologii: Lehrbuch der Pharmakologie… E. Poulsson (prof. Uniw. Oslo), pomimo, że wydano go i zrewidowano w 1940 r. (poprawił i uzupełnił G. Liljestrand prof. z Uniw. Stockholm), czyli w czasach rozwoju leków syntetycznych, również wspomniano o Capsella Bursa pastoris, który miał zawierać cholinę i alkaloid typu sporyszowego (secalealkaloide). W podręczniku podano jednak informację, że H. Langecker nie potwierdził występowania tego typu alkaloidów w taszniku. Pomimo podejmowania licznych prób udowodnienia działania przeciwkrwotocznego tasznika nie udało się do tej pory tego uczynić.

Podręczniki farmakologii polskich autorów z lat międzywojennych (np. Modrakowski, Leszczyński, Supniewski) pomijały tasznik.

Intractum Bursae past. był produkowany w Polsce przedwojennej m.in. przez Towarzystwo Przemysłu Chemiczno-Farmaceutycznego Magister Klawe S.A. Intrakt z tasznika (flakony po 15 g) był zalecany przy krwawieniach, szczególnie z narządów rodnych kobiety. Dawkowano go po 20 kropli, ale dawka mogła być zwiększana wielokrotnie, co producent podawał w oficjalnych informatorach dla lekarzy.

Dr A. Mosig: Pharmakognosie 1947 r. – do składników czynnych tasznika zaliczył tyraminę i cholinę, zwrócił uwagę na wysoką zawartość potasu. Nie uznał jednak tasznika za alternatywę dla gorzknika Rhizoma Hydrastis i sporyszu Secale cornutum.

Jeżeli chodzi o polskich autorów podręczników farmakognozji (wydanych po II wojnie światowej), którzy uwzględnili tasznik należy wymienić:

1. Prof. Marian Koczwara: Farmakognozja, 1954 r. – Herba Bursae pastoris, Herba Capsellae, zawiera alkaloid bursynę, glikozyd, kwas bursowy, olejek eteryczny, garbniki, saponiny. Stosowany jako środek przeciwkrwotoczny, zwłaszcza w krwawieniach kobiecych, żołądkowych, płucnych, także jako moczopędny. Używany w formie Intractum i Extractum.

2. Prof. Stanisław Kohlmünzer: Farmakognozja, np. wyd. z 1993, z 2003 r. do składników czynnych tasznika zalicza aminy biogenne (cholina, acetylocholina, tyramina, histamina), flawonoidy (głównie diosmina). Autor wątpi, aby aminy miały większe znaczenie, bowiem i tak są rozkładane w przewodzie pokarmowym. Zaznacza znaczenie tasznika jako haemostypticum uterinum, ale znacznie słabsze od sporyszu. Zwraca uwagę, że aktywność wykazują przetwory sporządzone ze świeżego surowca. Przy podaniu pozajelitowym działa nasercowo.

3. Prof. Irena Matławska (red.): Farmakognozja (2008 r.) – opis tasznika należy do najlepszych, jakie ukazały się w powojennych podręcznikach farmakognozji. W podręczniku zwrócono uwagę na temperaturę suszenia surowca (do 35 stopni C). Składniki: aminy (cholina do 1%, acetylocholina, tyramina); aminokwasy (walina, ornityna, prolina, kwas gamma-aminomasłowy); flawonoidy (rutozyd, diosmina, 7-O-glukozyd luteoliny); fenolokwasy (chlorogenowy, wanilinowy, syryngowy), kwasy alifatyczne (fumarowy); glukozynolaty (synigryna); związki mineralne (sole potasu i wapnia), witamina C. Tasznik zmniejsza niewielki krwawienia (działanie uzależnione od peptydu o aktywności oksytocynopodobnej). Doustnie stosuje się przy krwawieniach z nosa, napięciu przedmiesiączkowym, nieregularnych , przedłużających się i zbyt obfitych miesiączkach, krwotokach macicznych. Zewnętrznie na rany i oparzenia. W badaniach na zwierzętach obserwowano po podaniu tasznika wzrost napięcia mięsni macicy, zwiększenie przepływu wieńcowego, normalizację ciśnienia krwi i wpływ nasercowy.

Prof. J. Muszyński nie opisał tasznika w Farmakognozji wydanej w 1957 roku. Nie znajdziemy go również w Farmakognozji prof. Bogusława Borkowskiego.

Jan Muszyński uwzględnił tasznik w publikacji Ziołolecznictwo i leki roślinne (Fytoterapia) z 1946 roku. Prof. Muszyński zaznacza, że gotowanie niszczy działanie krwiotamujące tasznika. Przy krwotokach płucnych zazwyczaj zawodzi. Zwraca uwagę na sprzeczne informacje dotyczące efektywności tasznika. Podaje informacje, że na taszniku żyje grzyb Albugo candida, który może być źródłem składników przeciwkrwotocznych. Powołał się jednak na pracę dra W. Harste (z 1928 r.), który wykazał iż tasznik zarówno z grzybem, jak i bez niego dział krwiotamująco. Sam widział na wsiach skuteczność tasznika przy hamowaniu krwotoków macicznych.

Wybitny fitoterapeuta francuski dr Henri Leclerc (1870-1955) w publikacji Précis de phytothérapie, essais de thérapeutique par les plantes française z 1954 r. (i wcześniejszych wydaniach) tasznik – Boursse-A-Pasteur (Capsella bursa pastoris Moench, Thlaspi Tabouret) przedstawił jako zioło znakomite do hamowania krwawień pozamentruacyjnych, krwotoków z nosa, nadmiernych krwawień miesiączkowych, ponadto do leczenia hemofilii. Może zastąpić gorzknik kanadyjski – Hydrastis canadensis, jest przy tym mniej brutalny. Działa tonizująco i stymuluje wazo-motoryczny układ, zwiększa napięcie i kurczliwość macicy. Pomocniczo może być użyty w okresie menopauzy u kobiet w przypadku zaburzeń w intensywności krwawień miesiączkowych, ponadto po porodzie jako środek przyspieszający gojenie macicy i w leczeniu pomocniczym mięśniaków. Wśród składników czynnych tasznika wymienia alkaloidy (bursine = bursyna, wyizolowany przez E. Bombelon’a w 1887-1888 r.), saponiny, enzym (M. Javillier), kwas octowy, cytrynowy, jabłkowy, fumarowy. Przywołuje opisy tasznika sporządzone przez Tragus’a (czyli Hieronim Bock 1498-1554) i Mathiolus’a – Pietro Andrea Mattioli (1501-1578), którzy używali tasznik jako lek przeciwkrwotoczny.

Dochodzę wreszcie do ulubionego Zarysu fitoterapii autorstwa dra Wojciecha Roeske (1955). W Fitoterapii dra Roeske zawsze są informacje, których nie ma w innych polskich publikacjach. Autor opisując poszczególne surowce, pogrupowane farmakologicznie odwołuje się do literatury niemieckiej, francuskiej, angielskiej i radzieckiej. Doskonale zna bieżące wiadomości na temat składu chemicznego i właściwości leczniczych. W przypadku tasznika – Herba Bursae pastoris oparł się na świetnej książce S.E. Ziemlinskiego: Lekarskie rośliny ZSRR, wydanej w 1949 r., ponadto na R. Wasicky’m, który jest autorem, m.in. Podręcznika Fizjofarmakognozji, Fitoterapii oraz Przewodnika analizy farmakognostycznej – w jęz. niemieckim. Dr Roeske przytoczył także dane dra Harste, do których odwoływał się także prof. Muszyński. Nie zabrakło również zacytowania niezastąpionego dra G. Madausa. W składzie chemicznym tasznika wymienił aminy (cholina, acetylocholina, tyramina); alkaloidy (bursyna i bursa-kwas o charakterze glikozydu), glikozyd izosiarkocyjanowy. Tasznik jest surowcem przeciwkrwotocznym, przy czym nie wyodrębniono jeszcze ciała czynnego odpowiedzialnego za to działanie. Wasicky przypisuje aktywność solom potasowym, a Madaus aminom. Dr Roeske wątpił jednak, aby aminy przetrwały enzymy naszego przewodu pokarmowego, choć przyznawał, że acetylocholina i tyramina działają obkurczająco na macicę. Wg Harste 1 ml wodnego wyciągu z tasznika wywołuje skurcz macicy odpowiadający działaniu 1/100 mg histaminy. Ziemlinski twierdzi, że przetwory galenowe z tasznika w zupełności mogą zastąpić sporysz i mogą być używane przy nadmiernych krwawieniach miesięcznych, krwawieniach z pęcherza i dróg moczowych. Zdaniem radzieckiego uczonego tasznik nie traci swoich właściwości po wysuszeniu i może być stosowany w formie nalewki, intraktu lub naparu. Wśród wskazań do stosowania tasznika, dr Roeske wymienia: uterostypticum (środek przeciwko krwawieniom macicznym), haemostypticum (środek przeciwkrwotoczny). W homeopatii tasznik stosuje się w amenorrhoe (brak miesiączki), krwawieniach hemoroidalnych, po porodzie oraz w schorzeniach dróg moczowych. Dawkowanie w ziołolecznictwie: napar tasznikowy – Infusum Herbae Bursae pastoris 5-10 g ziela tasznika/200 ml wrzącej wody, w ciągu dnia wypić 2 szklanki porcjami; Extractum Bursae pastoris fluidum 25-30 kropel kilka razy dziennie; sok z tasznika świeży – Succus Bursae pastoris recens – co 2 godziny 1 łyżeczka; Intractum Bursae pastoris 3 razy dziennie po 30 kropel; Tinctura Bursae pastoris 5 razy dziennie po 30 kropel; sproszkowane suche ziele tasznika – Pulvis Herbae Bursae pastoris305 razy dziennie 1 g.

Japońscy naukowcy (Research Institute for Chemobiodynamic Chiba University): alkoholowy wyciąg z tasznika hamował wzrost guza Ehrlicha u myszy (50-80%; przy dawce 0,14 g/kg – injectio). Więcej informacji patrz: Keiko Kuroda, Mltsutaro Akao, Masayoshi Kanisawa, and Komel Miyaki: Inhibitory Effect of Capsella bursa-pastoris Extract on Growth of Ehrlich Solid Tumor in Mice. CANCER RESEARCH 36, 1900-1903, June 1976.

Komisja E opublikowała monografię Bursae pastoris Herba pod nr 173 z 18.09.1986 r. i sprostowanie BAnz. nr 50 z 13.03.1990 r. Wg monografii Komisji E surowcem jest ziele tasznika złożone ze świeżych lub wysuszonych nadziemnych części Capsella Bursa pastoris (L.) Medicus. Zakres stosowania: objawowe leczenie lżejszego, nadmiernego krwawienia miesiączkowego i krwawienia macicznego. Miejscowo przy krwotokach z nosa. Zewnętrznie przy powierzchniowych, krwawiących uszkodzeniach skóry. Dawkowanie: jeżeli nie przepisano inaczej średnia dawka dobowa 10-15 g surowca, przetwory odpowiednio. Dawka dobowa wyciągu 5-8 g. przy zastosowaniu miejscowym 3-5 g surowca na 150 ml naparu. Rozdrobniony surowiec do naparów, jak i inne przetwory galenowe do użytku wewnętrznego i stosowania miejscowego. Komisja E dała istotną informację i o właściwościach tasznika: Tylko przy stosowaniu pozajelitowym: działanie muskarynopodobne z obniżeniem lub podwyższeniem ciśnienia krwi zależnym od dawek, dodatnie inotropowe i chronotropowe działanie na serce oraz zwiększające skurcz macicy.

Dla wyjaśnienia podam, że działanie dodatnie inotropowe to zwiększenie siły skurczu mięśni przedsionków serca, a działanie chronotropowe dodatnie wiąże się z przyspieszeniem częstości skurczów serca.

Pomimo, że w Polsce tasznik nie znalazł się w farmakopei, to został opisany w Leksykonie leków pod red. prof. Tadeusza Chruściela i prof. Kornela Gibińskiego (1991 r.). W Leksykonie zostały opisane leki ujęte w Urzędowym Spisie Leków. Zatem pomimo, że brak tasznika w farmakopei to i tak był to środek oficjalny w latach 80 i 90. XX wieku. Autorzy zamieścili go w grupie leków hamujących nadmierne krwawienia miesiączkowe. Ziele tasznika dzięki zawartości związków flawonoidowych uszczelnia włosowate naczynia krwionośne i zmniejsza przepuszczalność ich ścian. Działa przeciwkrwotocznie. Wskazania: zaburzenia miesiączkowania. Pić 2 razy dziennie po 1/3-1/2 szklanki odwaru przygotowanego z łyżki ziela na szklankę ciepłej wody, ogrzewanej przez 30 minut, aby nie dopuścić do wrzenia (moja uwaga: osoby wtajemniczone, pamiętajace dawne czasy i czytające instrukcje stosowania, wiedzą, że ten przepis przygotowywania ziół, a który widniał na prawie każdym opakowaniu suszów ziołowych Herbapolu okresu socjalizmu – był bez sensu; nie można nazwać wyciągu wodnego odwarem, jeżli nie był gotowany!).

Prof. Jean Bruneton w Pharmacognosy, Phytochemistry, Medical Plants (1999 r.) Capsella bursa pastoris zaliczył do ziół zawierajacych glukozynolaty (glikozydy siarkowe). Zaznaczył, że jest to zioło tradycyjnie stosowane w medycynie ludowej w hamowaniu krwawień, wysięków i w leczeniu choroby hemoroidowej. Z kolei w innym bardzo popularnym w krajach anglojęzycznych podręczniku prof. W.C. Evans: Trease and Evans Pharmacognosy (2000 r.) znajduje się jedynie wzmianka w tabeli, że tasznik jest rośliną przeciwkrwotoczną.

Gazmend Skenderi (2003 r.) w doskonale opracowanym Herbal Vademecum (opis 800 surowców) wymienił najważniejsze składniki tasznika – ang. Shepherd’s Purse: peptydy, niebiałkowe aminokwasy, flawonoidy (diosmina, luteolina, skolimozyd), związki choliny (synapina = ester cholinowy kwasu synapinowego, acetylocholina), sole mineralne (potas, wapń), kwasy fenolowe (pochodne kwasu kawowego). Łagodne tonikum dla mięśnia macicy (efekt lekko sporyszopodobny, ergot-like effect), środek hemostatyczny (krwiotamujący), przeciwzapalny. Aktywność zależy od flawonoidów i peptydu. Wewnętrznie przy menorrhagia/hypermenorhagia/metrorrhagia (nadmierne krwawienia maciczne, miesiączkowe, krwawienia pozamenstruacyjne), przedłużających się miesiączkach, przy krwawieniach po porodzie; ponadto podawać przy zapaleniu pęcherza moczowego, kamicy moczowej, nieżytach przewodu pokarmowego (biegunka, wrzodziejące zapalnie jelita grubego), chorobie hemoroidowej; krwawieniach z nosa. Zewnętrznie do leczenia ran krwawiących, wysiękowych (okłady, tamponady, irygacje, świeży sok lub napar). Nie stosować u kobiet ciężarnych.

O taszniku nie zapomniał David Hoffmann, autor Medical Herbalism (2003 r.), który wywodzi się z Brytyjskiego Instytutu Medycyny Herbalistycznej (Britain’s National Institute of Medical Herbalists), praktykował jako fitoterapeuta w Walii, Szkocji, Kalifornii, wydał 17 książek, między innymi The Complete Illustrated Holistic Herbal, An Elders’ Herbal, iThe Herbal Handbook. Przedstawił tasznik jako zioło ściągające, moczopędne i przeciwzapalne. Zalecił przy schorzeniach nerek, biegunce, ranach, krwawieniach z nosa. Pomocne w leczeniu przedłużających się miesiączek. Preparaty i dawki: nalewka 1-2 ml 3 razy dziennie (nalewka 1:5 w 25% alkoholu). Napar z 1-2 łyżeczek ziela na filiżankę wody, pić 3 razy dziennie. Przy krwawieniach napar stosować co 2-3 godziny. Powołując się na British Herbal Pharmacopoeia (1990 r.) podał jeszcze inne dawki i formy preparatów tasznikowych: 1-4 g suchego ziela, 1-4 ml płynnego ekstraktu (1:1 na alkoholu 25%) – 3 razy dziennie. D. Hoffmann często w swoich publikacjach powołuje się na znanego amerykańskiego doktora medycyny eklektycznej, lekarza – Finley’a Ellingwood’a. Wg F. Ellingwood’a (autor American Materia medica, Therapeutics and Pharmacognosy, 1898 r.) zalecał tasznik przy krwiomoczu, krwawieniach wewnętrznych, nadmiernych krwawieniach miesiączkowych, niestrawności i dyzenterii.

 British Herbal Compendium (Peter Bradley) z 2006 r. jest zbiorem monografii o surowcach zielarskich, przedstawionych bardzo obiektywnie i naukowo. Zawiera szeroki przegląd literatury. Tasznik – ang. Shepherd’s Purse – Bursae pastoris herba został omówiony pod względem składu chemicznego, farmakologii, studiów klinicznych, użycia w terapii, bezpieczeństwa i regulacji prawnych. Ziele tasznika jest źródłem flawonoidów (kaempferide = kempferyd, czyli kaempferol 4’-methyl ether = eter metylowy kempferolu, quercetin 3-methyl ether = eter metylowy kwercetyny, gossypetin hexamethyl ether = eter heksametylowy gosypetyny, diosmin = diosmina, robinetin = robinetyna, garbanzol = 3,7,4’-trihydroxyflavone = 3,7,4’-trójhydroksyflawon, hesperidin – hesperydyna oraz małe ilości luteolin 7-rutinoside = 7-rutynozyd luteoliny i rutin = rutyny -  quercetin-3-rutinoside = 3-rutynozyd kwercetyny); kwasy organiczne (fumaric – fumarowy, malic – jabłkowy, oxalic – szczawiowy, tartaric – winowy, pyruvic – pirogronowy, sulphanilic – sulfanilowy, glutamic – glutaminowy); witamina C (ascorbic acid – kwas askorbinowy 136 mg/100 g liści tasznika); aminokwasy (amino acids) – 2,3%, których zidentyfikowano 22 (w największej ilości prolina – proline, tyramina – tyramine, alfa- and gamma-aminobutyric acid – alfa- i gamma-aminomasłowy, alfa-aminoadipic acid – alfa-aminoadypinowy, ornithine – ornityna)’ glikozydy siarkowe (mustard oil glucosides = glikozydy olejku gorczycowego): sinigrin = synigryna (allylglucosinolate = alliloglukozynolaty), 9-methylsulfinylnonylglucosinolate, 10-methylsulfinyldecylglucosinolate (10-metylo-sulfinylononylodecyloglukozynolat); olejek eteryczny 0,02% zawierający około 70 składników (kamfor 20%, cis-3-hexen-1-ol 15%, aliphatic hydrocarbons = węglowodory alifatyczne 27%, alfa-phellandrene = felandren 8%); beta-sitosterol, cholina (0,2%), histamina, cukry, sole mineralne (potas). Inna informacja niż w przypadku monografii Komisji E jest na temat wpływu tasznika na mięsień sercowy. Frakcja z etanolowego wyciągu działa inotropowo i chronotropowo ujemnie i (negative inotropic and chronotropic) na wyizolowany mięsień sercowy. Działa kurcząco na mięśnie gładkie jelit świnek morskich, mięśnie aorty królików, mięśni tchawicy świnek morskich i mięśni macicy szczurów. Wodno alkoholowy wyciąg z tasznika działa antybakteryjnie. Tonus (napięcie) mięśni macicy świnek morskich zwiększała frakcja bogata w peptydy. Wystarczył do tego wyciąg wodny (napar) z tasznika. Również ekstrakt metanolowy (50%) i wodny zwiększał koagulację krwi. Obserwowano przejściowe obniżenie ciśnienia krwi (koty, psy, króliki, szczury) po podaniu dożylnym ekstraktu z tasznika. U psów obserwowano rozszerzenie naczyń wieńcowych i zwiększenie przypływu krwi na obwodzie. U myszy wyciąg alkoholowy zwiększał diurezę. Wodne wyciągi z tasznika działają przeciwwrzodowo, hamując uwalnianie histaminy. Działają przy tym przeciwwysiękowo.

Wg British Herbal Compendium tasznika wykazuje następujące działanie farmakologiczne: antihaemorrhagic, haemostatic, astringent (przeciwkrwotoczne, przyspieszające powstawanie skrzepu, ściągające); uterine stimulant (stumulujące macicę), diuretic (moczopędne), anti-inflammatory (przeciwzapalne), inhibits capillary permeability (hamujące przepuszczalność naczyń krwionośnych włosowatych), increase peripheral blood flow (poprawia krążenie obwodowe, przepływ krwi w obwodowych naczyniach krwionośnych), midly hypotensive (łagodnie obniża ciśnienie krwi), antitumor (przeciwraakowo), urinary antiseptic (odkażająco na drogi moczowe). Przy działaniu przeciwrakowym podołano się na publikację Kuroda K., Kaku T.: Pharmacological and chemical studies on the alcohol extract of Capsella bursa pastoris. Life Sciences 1969, 8, s. 151-155. Nie należy podawać tasznika w czasie ciąży. Dawki: trzy razy dziennie: suche ziele, 2-4 g, w naparze; płynny wyciąg 1:1 na alkoholu 25% – 2-4 ml 3 razy dziennie. Miejscowo, napar z suchego ziela, 3-5 g/150 ml wody, kompresy, tamponady.

Dr Siegfried Bäumler, autor cennej książki Heilpflanzen Praxis Heute (2007 r.) opisał 300 roślin w sposób użyteczny dla lekarzy praktyków, którzy chcą stosować u swoich pacjentów ziołolecznictwo. Hirtentäschel – Capsella Bursa pastoris poleca jako środek przeciwkrwotoczny, przeciwwysiękowy, moczopędny, obkurczający macicę. Na serce działa chronotropwo i inotropowo ujemnie!, czyli zmniejsza częstość skurczów mięśnia sercowego i zmniejsza siłę skurczu mięśni przedsionków serca (odwrotnie niż podaje Komisja E). Zwraca uwagę, że tasznik może zawierać cholinę pochodzenia grzybowego. Grzyby Albugo candida i Peronospera parasitica porażające tasznika wytwarzają takie aminy. Tasznik działa hamująco na rozwój bakterii gram-ujemnych. Dr Bäumler podał te same wskazania do użycia tasznika co inni autorzy: menorrhagia, metrorrhagia, krwawienia z nosa, rany skórne.

Aby mocniej namieszać, z działaniem nasercowym tasznika podam, że dr Markus Wiesenauer w świetnym skrótowym poradniku PhytoPraxis (2008 r.) podał, że tasznik działa inotropowo dodatnio i chronotropowo dodatnio na serce. Zalecił tasznik przy menorrhagia i metrorrhagia oraz krwotokach z nosa. Ponadto zewnętrznie do hamowania krwawień z ran.

Tasznik został szeroko opisany w Teedrogen und Phytopharmaka Max’a Wichtl’a (2009 r.). Hirtentaschelkraut (Bursae pastoris Herba) zawiera kompleks 20 aminokwasów (prolina, walina, ornityna, kwas alfa- i gamma-aminomasłowy), flawonoidy (rutyna, luteolina, diosmina); fitosterole (beta-sitosterol), alifatyczne i fenolowe kwasy (chlorogenowy, wanilinowy, syringowy, fumarowy, heksadekanowy), aminy (O-(t-butylo)-hydroksylamina; alkaloidy nortropanowe (kalistegina 0,015%), sole wapniowe i potasowe, peptydy o działaniu przeciwkrwotocznym. Podawane dawniej aminy (cholina, acetylocholina, tyramina) nie zostały obecnie potwierdzone analizami.

Zdaniem prof. Wichtl’a tasznik zawiera peptyd o działaniu podobnym do oksytocyny (hormon). Wzmaga więc skurcze macicy i działa przeciwkrwotocznie. Potwierdza tradycyjne użycie tasznika przy zbyt obfitych miesiączkach, krwawieniach pozamenstruacyjnych, krwotoksach z nosa, krwawieniach z przewodu pokarmowego, układu moczowego, czy oddechowego. 1 łyżeczka do herbaty ziela to około 1,5 g. Napar przyrządza się z 3-5 g surowca na filiżankę wrzącej wody. Do tamponady nosa krwawiącego: 2 łyżki surowca na 100 ml wody, parzyć 15 minut, po czym gazę namoczoną w zimnym naparze wprowadzać do otworów nosowych. W Niemczech są preparaty handlowe z tasznikiem, np. Stypisat N Bürger – 200 mg drażetki (ekstrakt suchy z ziela, wodny, 4,1:1).

Szwajcarska zielarska Maja Dal Cero (2009 r.) z Instytutu Botaniki Systematycznej Uniw. w Zürichu zaleca tasznik przy krwawiących dziąsłach. Świeże liście tasznika nadają się do sałatek i zup ziołowych. Ponadto poleca przetwory z tasznika w leczeniu nadmiernych krwawień miesiączkowych, krwawiących ran i do tamowania krwi w jamie nosowej.

Inny znakomity zielarz szwajcarski Bruno Vonarburg w pięknej książce Natürlich gesund mit Heilpflanzen (2009 r.) zaleca tasznik przy krwawiących hemoroidach. Podobnie jak Maja Dal Cero, wspomina, ze tasznik można spotkać na wysokości 2000 m n.p.m. Poleca sporządzać nalewkę ze świeżego ziela tasznika. Tasznik często jest pokryty pasożytniczym grzybem Uromyces thlaspi, jednakże odradza takie rośliny zbierać. Przy zbiorze trzeba wybierać tasznik zdrowy. Podaje mieszankę ziołową do leczenia hemoroidów:

Rp. Mieszanka ziołowa do leczenia guzków krwawniczych wg Bruno Vonarburg’a.
Kwiat kasztanowca 20 g
Liść oczaru 10 g
Ziele tasznika 15 g
Kwiat krwawnika 15 g
Kwiat nagietka 10 g
Ziele nostrzyka 20 g
Kwiat tarniny 10 g
Zioła rozdrobnione wymieszać w przewidzianych proporcjach. 3 razy dziennie 1 łyżeczkę mieszanki zaparzać w filiżance wrzącej wody. Pić godzinę po posiłku. Można osłodzić miodem.

Podobnie przy hemoroidach będą działać krople sporządzone na nalewkach ze świeżych surowców:

Rp. Krople do leczenia guzków krwawniczych wg Bruno Vonarburg’a.
Nalewka z kwiatów kasztanowca 20 ml
Nalewka z liści oczaru 5 ml
Nalewka z kwiatów dziewanny 5 ml
nalewka z ziela tasznika 10 ml
Nalewka z kwiatów krwawnika 10 ml
3 razy dziennie po 15-25 kropel przed jedzeniem. nalewki sporządzać z poszczególnych surowców świeżych, zalewając 70% alkoholem. Macerować 3 tygodnie!

Prof. Karl Hiller i prof. Matthias F. Melzig (2010 r.) spośród składników czynnych Bursae pastoris Herba wymienili aminokwasy i proteiny (32%), flawonoidy (kaempferol, luteolina, diosmetyna, diosmina, kwercetyna, rutyna), kwasy fenolokarboksylowe, witaminę C, sole wapnia i potasu oraz wiązki terpenowe. Ziele nadaje sie do leczenia nadmiernych krwawień menstruacyjnych i krwawień macicznych pozamenstruacyjnych, ponadto krwawień z nosa.

Prof. Theo Dingermann, prof. Karl Hiller, prof. Georg Schneider i dr Ilse Zündorf (pierwsza trójka to wybitni biolodzy farmaceutyczni i fitofarmakolodzy) w doskonałej pozycji książkowej Schneider Arzneidrogen z 2004 r., choć omówili tasznik w rozdziale o alkaloidach, to jednak od początku w tekście zaznaczyli, że duża zawartość związków azotowych nie oznacza zawartości alkaloidów w tym surowcu. Związki azotowe dające reakcje dla wielu odczynników wykrywających alkaloidy tak naprawdę należą do aminokwasów i białek (do 32% w suchej masie). Na uwagę zasługuje duża zawartość aminokwasu proliny. Polipeptyd wykazuje aktywność farmakologiczną.  Obecność w surowcu amin (histaminy, tyraminy, choliny, acetylocholiny) jest zdaniem autorów kontrowersyjna. Wymieniają obecnie potwierdzone substancje: flawonoidy, fenolokwasy, kwas fumarowy, sole wapnia i potasu. Izolowane mięsnie macicy świnki morskiej reagują wzrostem napięcia na macerat i napar (1:4000 do 1:1000) z tasznika. Również macica szczurów reaguje skurczami na wyciąg z tasznika.

Deutscher Arzneimittel Codex z 2014 r. obejmuje ziele tasznika – Hirtentäschelkraut.

Na tym przeglądzie literatury o taszniku pragnę zakończyć. Widać, że pomimo upływu lat dalej trwają spory na temat składu i działania tasznika. Zgodność była w średniowieczu i renesansie. Gdy rozwinęły się techniki badawcze wydawało by się, ze wreszcie coś zostanie potwierdzone, zgłębione, ale na przykładzie tasznika widać, że tak nie jest. Działanie ziół nie jest takie proste, jak się wszystkim wydaje. Jest bardzo złożone, zależy chociażby od tego, czy wysuszymy surowiec w odpowiedniej temperaturze, czy podczas przetwarzania nie zniszczymy składników czynnych. Warto wyciągnąć wniosek, że jeżeli jest to rzeczywiście białko (peptyd), to nie mogą działać wyciągi alkoholowe, napary, odwary, bo ich przygotowanie zawsze prowadzi do denaturacji białka i jego unieczynnienia (inaktywacji). Zatem świeży sok z ziela tasznika, macerat ze świeżego ziela tasznika będą najodpowiedniejsze. Zawierają aktywne białka, witaminy, enzymy. Na tylu warsztatach laboratoryjnych tasznik był, a dochodzimy do prawdy średniowiecznej – świeży, i jeszcze raz – świeży surowiec! Może gdyby to kolejni badacze przyjęli do świadomości, nie było by kontrowersji wokół aktywności przeciwkrwotocznej tasznika? Tajemnicą jest także wspomniany grzyb zasiedlający pęd tasznika, który może być źródłem aktywnych związków.

Przytoczę jeszcze pewną informację, jaką wyczytałem u mojego idola dra Gerharda Madausa: popiół tasznika zawiera nawet 40% tlenku potasu. Dr Madaus poleca tasznik przy upławach białych u kobiet, ponadto po porodzie dla lepszego zwinięcia się macicy i przeciwdziałania krwotokom. Tasznik jest też dobrym środkiem przy zapaleniu układu moczowego, znosi bóle i skurcze żołądka i jelit, usuwa nerwice przewodu pokarmowego. Przy upławach dobrze jest go połączyć z kwiatem jasnoty. Wskazaniem do stosowania tasznika są także: cukrzyca, choroby śledziony, zaburzenia w wydzielaniu żółci, arterioskleroza, krzywica, dna moczanowa, nadkwasota. Wykazuje synergizm z krwawnikiem, pięciornikiem kurzym zielem, jemiołą, skrzypem i rdestami.

tasznik (2)_800x600

tasznik (5)_800x600

tasznik (6)_800x600
Tasznik pospolity; Poznań, 2006, 2009 r.

Ze swojej strony polecam wyłącznie stosować świeży sok z tasznika, który nie jest łatwy do uzyskania (liście przyziemne są najobfitszym jego źródłem). Bardziej wydajne jest przygotowanie ustabilizowanego maceratu ze świeżego ziela tasznika. Całe ziele tasznika zmielić w maszynce do mięsa lub rozdrobnić w blenderze, zalać wodą lekko osoloną (0,8-0,9% roztwór NaCl, czyli można użyć fizjologiczny roztwór soli kuchennej lub roztwór Ringera) i pozostawić na 6-8 godzin (proporcje: 1 część ziela na 1 część roztworu soli). Przecedzić. Następnie dodać nieco gliceryny lub sorbitolu (na każde 100 ml maceratu dać 20 g sorbitolu krystalicznego lub do 75-85 ml maceratu dać 25-15 g glicerolu). Tak przygotowany i ustabilizowany macerat można przechowywać w woreczkach na lód w zamrażalniku 1 rok). Pić po 30 ml 2-3 razy dziennie lub przy krwawieniach kilka razy dziennie (4-6x) lub stosować do okładów, irygacji, lewatyw i tamponady.

Kwiaty oraz liście przyziemne z rozetki jadalne w stanie surowym, po zblanszowaniu oraz ugotowaniu/duszeniu. Można przyrządzać tak jak szpinak (listki całe, siekane, mielone). Na zimę można zamrozić po blanszowaniu (sparzeniu we wrzącej osolonej wodzie).

Przykładowy przepis:

Listki młode zanurzyć w gorącej osolonej wodzie na 3-5 minut, wyciągnąć na durszlak, po przestygnięciu można posiekać lub zmielić w maszynce do mięsa. Następnie na patelnie dać masło, nieco oleju z oliwek, cebulkę pokrojoną drobno, którą trzeba zeszklić. Następnie dodać listki tasznika, majeranek suchy lub świeży, polać rosołem (lub wywarem z rosołków/bulionetek) i dusić ok. 8-10 minut. Następnie dodać czosnek, można dać bazylię, czubrycę lub ziele angielskie, nieco pieprzu. Zamieszać. Mąkę orkiszową, owsianą lub amarantusową wymieszać ze śmietaną lub mleczkiem kokosowym/migdałowym i dodać do tasznika, podgrzać w celu zagęszczenia. Wydawać do ziemniaków, frytek, ryżu, kaszy gryczanej. Pasuje do mięs i ryb oraz jaj sadzonych.

Dawniej tasznik spożywano również jako zioło przeciwszkorbutowe (szkorbut = gnilec – choroba powstała wskutek braku witaminy C w diecie). Tasznik zawiera dużo potasu i cynku w formach łatwo przyswajalnych, np. fumaran potasu.

Protected by Copyscape DMCA Takedown Notice Infringement Search Tool
stat4u