Categories

Archives

A sample text widget

Etiam pulvinar consectetur dolor sed malesuada. Ut convallis euismod dolor nec pretium. Nunc ut tristique massa.

Nam sodales mi vitae dolor ullamcorper et vulputate enim accumsan. Morbi orci magna, tincidunt vitae molestie nec, molestie at mi. Nulla nulla lorem, suscipit in posuere in, interdum non magna.

Korzeń ratanii, czyli pastwinu – Radix Ratanhiae

Korzeń ratanii (niem. Ratanhiawurzel, ang. Rhatany Root) – Radix Ratanhiae jest pozyskiwany z południowo-amerykańskiego krzewu o nazwie Krameria triandra Ruiz et Pavon (Caesalpiniaceae =  Krameriaceae). Krameria występuje w Andach na znacznych wysokościach, 1000-3000 m n.p.m. Surowiec zawiera 8-20% garbników, alkaloidy (ratanina C10H13NO3), czerwień rataniową C26H22O11 = czerwień garbnikową (flobafeny; w szwajcarskich pracach pod nazwą Gerbstoffrote), lignany lipofilne (neolignany, norneolignany, dineolignany), pochodne benzofuranu. Jest w Farmakopei Polskiej II (brak tego surowca w Farmakopei Polskiej I i III), British Pharmacopoeia z 2009 r. oraz w Farmakopei Europejskiej 5 (nie mniej niż 5% garbników katechinowych). Popiół – nie więcej niż 5,5%.

Działanie: antyoksydacyjne, wymiatające wolne rodniki i nadtlenki, ściągające na błonę śluzową i skórę, przeciwnieżytowe, przeciwzapalne, odkażające, przeciwbiegunkowe, przeciwkrwotoczne, antybakteryjne (np. wobec gronkowców), ochraniające przed UV i mutacjami (dla skóry).

Wskazania: nieżyt gardła, żołądka i jelit, zespół jelita drażliwego, biegunki na różnym tle, infekcje przewodu pokarmowego, krwawienia w przewodzie pokarmowym, choroba wrzodowa, polipy i owrzodzenia jelita grubego, hemoroidy, upławy, stany zapalne dziąseł, stany zapalne po usunięciu zęba, zapalenie języka. Zewnętrznie: trudno gojące się rany, zapalenie narządów płciowych i jamy ustnej, żylaki odbytu, liszaje, mokre wypryski, łojotok, przetłuszczanie się włosów, łupież tłusty, odmrożenia, oparzenia.

Preparaty i dawkowanie. Odwar z korzeni rataniiDecoctum Rad. Ratanhiae 5%: kilka razy dziennie po 15-30 ml. Extractum Ratanhiae siccum 0,3 g in pilul. 3 razy dziennie pigułkę. Ekstrakt gęsty i suchy z korzeni jest dobry do sporządzania pigułek, globulek dopochwowych i czopków doodbytniczych. Odwarem zmiany skórne przemywać kilka razy dziennie. Stosować też do płukanek, okładów, irygacji i lewatywy (stany zapalne odbytu, hemoroidy). Surowiec obecnie dostępny w sklepach internetowych. W PhEur. 5 i British Pharm. 2009 Tinctura RatanhiaeRhatany Tincture (1 część korzeni rozdrobnionych na 5 części alkoholu etylowego 70%) jako oficjalny preparat galenowy (nie mniej niż 1% garbników, wyrażonych jako pirogalol C6H6O3 – m.cz. 126,1).

Wyszedł z użycia powszechnego ze względu na ograniczone zasoby i wysoki koszt. Zastąpiono go innymi surowcami garbnikowymi.

Wyciągi z korzenia ratanii mogą być składnikiem kosmetyków przeznaczonych do pielęgnacji skóry trądzikowej i łojotokowej.

Komisja E (monografia nr 43 z 2 III 1989 r.) zaleca zewnętrzne stosowanie preparatów z korzenia ratanii: stany zapalne błony  śluzowej jamy ustnej i gardła. Surowiec rozdrobniony do odwarów, do miejscowego stosowania. 1 g korzeni na 1 filiżankę wody jako odwar lub 5-10 kropli nalewki ratanii na szklankę wody 2-3 razy dziennie; nierozcieńczona nalewka z ratanii do pędzlowania 2-3 razy dziennie. Bez porady lekarza stosować nie dłużej niż 2 tygodnie.

W Pharmacopoea Helvetica VI jest Radix Ratanhiae (Ratanhiawurzel, fr. Racine de ratania, ital. Radice di ratania) z Krameria triandra, rodzina – Krameriaceae. Wymagania w stosunku do surowca wysokie; surowiec powinien zawierać przynajmniej 15% garbników. Popiół – nie więcej niż 6%. Dawka jednorazowa 2 g, do naparu. Oficjalnym preparatem jest Extractum ratanhiae siccum. Korzeń ratanii, nalewka, syrop i ekstrakt z korzeni ratanii są w Farmakopei Szwajcarskiej III z 1893 r. W Pharm. Helv. IV z 1907 r. znajdziemy korzeń ratanii, nalewkę i ekstrakt (na wodzie chloroformowej – Aq. Chloroformii).

W Farmakopei Pruskiej VIIPharmacopoea Borussica VII z 1862 r. korzeń ratanii jest zapisany jako Radix Ratanhae (Ratanhawurzel), bez “i”. W wydaniu III Pharm. Borussica z 1813 r. nie znajdziemy tego surowca. Pharmacopoea Austriaca VII z 1889 r. obejmuje korzeń ratanii – Radix Ratanhiae, nalewkę i ekstrakt z korzeni ratanii. Pharmacopoea Germanica III z 1890 r. opisuje Radix Ratanhiae i Tinctura Ratanhiae 1:5.

Dr Fr. Oesterlen (1861 r.) wśród składników czynnych ratanii wymienia kwasy garbnikowe (kwas galusowy, kwas krameriowy i kwas rataniowy). Zaleca preparaty z ratanii w leczeniu cholery, biegunki, skrofulozy, czerwonki, cukrzycy, padaczki, nadmiernego ślinienia, zimnicy; do hamowania krwawień. W odwarach 1/2-1 uncji; pulver (sproszkowane) – 10-20 granów (dawki jednorazowe, kilka razy dziennie), w pigułkach i roztworach.; extractum 10-20 granów, w sumie nawet 1-2 drachmy na dzień. Zastępczym gatunkiem dostarczającym surowiec jest Krameria ixina L. z zachodnich Indii. Tinctura Ratanhiae przy krwawieniach, w tym również macicznych, 20-40 kropli na dawkę. Zewnętrznie odwar i rozcieńczona nalewka przy zapaleniu brzegów powiek, na krwawiace rany, przy szkorbucie, zapaleniu dziąseł, anginie.

W niektórych starszych opracowaniach korzeń ratanii należy szukać pod nazwą Radix Krameriae.

Rp. Suppositoria cum Extracto Ratanhiae
Extracti Ratanh. sicc. pulv. 1,0
Olei Cacao 2,0
Jako czopki doodbytnicze, przy stanach zapalnych i hemoroidach.

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.