Categories

Archives

A sample text widget

Etiam pulvinar consectetur dolor sed malesuada. Ut convallis euismod dolor nec pretium. Nunc ut tristique massa.

Nam sodales mi vitae dolor ullamcorper et vulputate enim accumsan. Morbi orci magna, tincidunt vitae molestie nec, molestie at mi. Nulla nulla lorem, suscipit in posuere in, interdum non magna.

Cortex Quillaiae – kora mydłoki w Pharmacopoea Helvetica. Quillaia w medycynie sportowej i produkcji zwierzęcej.

W wielu sklepach etnobotanicznych i etnomedycznych można nabyć korzeń mydłoki. Jest to bardzo ważny surowiec saponinowy. Stosowany  był do wyrobu proszków do prania, jako emulgator w przemyśle spożywczym, kosmetycznym, chemicznym i farmaceutycznym, do produkcji proszków i past myjących zęby, jako składnik kosmetyków do włosów i skóry, środek owadobójczy i przeciwrobaczy. Składnik dawnych leków przeciwłuszczycowych, kosmetyków oczyszczających skórę z zaskórników i łoju.

Mydłoka, zwana również mydłodrzewem należy do rodziny różowatych – Rosaceae. Pochodzi z Ameryki Południowej. Najbardziej znanym gatunkiem z rodzaju mydłoka jest Quillaja saponaria Molina, rosnąca w Peru, Chile i Boliwii. Uprawiana w Chinach, Indiach i Kalifornii. Jest drzewem dorastającym do 18 m wys. W Brazylii występuje mydłoka brazylijska – Quillaja brasiliensis (A. St.-Hil. & Tulasne) Martius, o podobnym zastosowaniu w gospodarce człowieka.

Seifenrinde, czyli kora mydłoki – Quillaiae Cortex jest w nowej Pharmacopoea Helvetica X, a także starszych wydaniach, np. Pharm. Helv. IV z 1907 r., Pharm. Helv. V z 1941 r., Pharm. Helv. VI z 1971 r. W III Pharm. Helv. z 1893 r. nie ma tego surowca.

W Farmakopei Szwajcarskiej IV z 1907 r.  Cortex Quillajae jest opisana pod nazwami Quillajarinde, Seifenrinde i Panamaholz (fr. Ecorce di Quillaya, Bois de Panama; ital. Corteccia di Quillaia saponaria). Oficjalnym preparatem jest nalewka mydłokowa – Tinctura Quillajae.

Pharm. Helv. VI uwzględnia korę oczyszczoną z martwej warstwy korka. Efektywność hemolityczna nie mniejsza niż 9. Popiół – maksymalnie 14%. Oficjalny preparat: Tinctura Quillaiae. Nalewka mydłokowa (Seifenrindetinktur, Teinture de quillaya, Tintura di quillaia) jest otrzymywana metodą perkolacji. Efektywność hemolityczna nalewki (hömolytischen Wirksamkeit) 2 (1,5-2,5).

Zgodnie z opisami w “Hagers Handbuch der Pharmazeutischen Praxis” z 1938 r. istnieje możliwość uzyskania nalewki mydłokowej Tinctura Quillajae przez zalanie 1 części kory mydłoki 5 częściami alkoholu i macerację 8 dni. Na podstawie publikacji i zaleceń przedwojennych polecam użyć do tego alkohol 40%.

Kora mydłoki została wprowadzona do Farmakopei Polskiej (FP) II, ale z FP III już wypadła. Jest (Quillaia) w British Pharmacopoeia z 2009 r. (kora – Quillaia Bark, ekstrakt Quillaia Liquid Extract i nalewka – Quillaia Tincture). Farmakopea Brytyjska dopuszcza inne gatunki z rodzaju Quillaia.

Zgodnie z Pharm. Helv. 10 i Deutscher Arzneimittel Codex z 2005 r. kora mydłoki zawiera 9-10% saponin. Aglikonem saponin (quillaja sapogenin) mydłoki jest kwas kwilajowy (quillaic acid). Kora jest również zasobna w szczawian wapnia (calcium oxalate) – 11%, skrobię i laktoniny. Krzyształy szczawianu wapnia mają długość nawet 200 um, przez co są dobrze widoczne w mikroskopie. Do cukrów budujących glikozydy saponinowe mydłoki należą: ksyloza, fukoza, apioza, arabinoza, glukoza. W strukturze znaleźć można też kwas glukuronowy.

Saponiny mydłoki są aktywne immunologicznie, stymulują cytokiny. Zmniejszają lepkość śluzu w układzie pokarmowym i oddechowym, stymulują wydzielanie żółci, wspomagają trawienie tłuszczów. Ograniczają rozwój grzybów i bakterii w przewodzie pokarmowym i układzie oddechowym. Niszczą Candida i bakterie gnilne oraz fermentujące. Hamują powstawanie amin biogennych w jelicie grubym, uwalnianie metanu, amoniaku i siarkowodoru, przez co zmniejszają nieprzyjemny zapach kału. Zapobiegają wzdęciom. Saponiny to związki powierzchniowo czynne, sprzyjające emulgacji. Przy kontakcie z bakteriami, grzybami i pierwotniakami powodują rozerwanie ciągłości błon komórkowych, przez co je zabijają. Działają cytotoksycznie. Naruszają również strukturę wirusów. Preparaty z mydłoki to dobry środek wykrztuśny i moczopędny. Udowodniono wpływ obniżający poziom cholesterolu we krwi. Efektywny środek sekretolityczny i czyszczący krew (depurativum).

Wskazania. Doustnie: nieżyt oskrzeli, tchawicy i gardła, zaparcia, wzdęcia, kaszel, hipercholesterolemia, łuszczyca.

Zewnętrznie (przemywanie, okłady, płukanki, irygacje): łojotok, nadmiar zaskórników, trądzik młodzieńczy i dojrzały, łuszczyca, wyprysk przewlekły, toczeń, pęcherzyca, liszaje. Przetłuszczające się włosy, brak połysku i elektryzowanie się włosów. Łupież. Ropnie na skórze owłosionej. Stany zapalne i infekcje narządów płciowych. Zapalenie gardła i jamy ustnej. Katar i zapalenie zatok (wkraplać odwar).

Przeciwwskazania: wysoka gorączka, ciąża, laktacja, krwioplucie, krwawienia w przewodzie pokarmowym, krwiomocz.

Dopuszczalna zawartość w produktach spożywczych jako środek zmniejszający napięcie powierzchniowe: 0,01%.

Dawki: Odwar lub napar (Decoctum seu Infusum Cort. Quillaiae) 3 g na 150 ml wody – 3-4 razy dziennie po 15 ml; do okładów, przemywania. Nalewka mydłokowa 1:5 na etanolu 40% Tinctura Quillaiae – 30 kropli 1 (wzdęcia)-4 razy dziennie (nieżyty układu oddechowego). Nalewka do przemywania zmian skórnych. Po rozcieńczeniu (1 łyżka na 1 l wody) do płukania włosów. Przy łupieżu, parchach, ropniach. łupieżu, braku połysku wcierać we włosy rozcieńczoną wodą 1:1, po 2 h zmyć.

Przedawkowanie: bóle brzucha,nudności, pieniste wymioty i biegunki, złe samopoczucie, ból głowy, krwiomocz, kaszel, zaburzenia widzenia, omdlenia.

Saponiny mydłoki to saponiny triterpenowe. Dawniej wyróżniano kwilajo-sapotoksynę – Quillaja-Sapotoxin C17H26O10+H2O i kwilajinę – Quillajin C19H30O10.

Mydłoka w weterynarii i zootechnice jest używana do wyrobu preparatów ograniczających nieprzyjemny zapach kału. Dodawanie jej do premiksów i pasz poprawia mikroklimat w pomieszczeniach inwentarskich. Ogranicza rozwój niekorzystnej mikroflory w odchodach (już wydalonych) i w przewodzie pokarmowym. Saponiny zmniejszają poziom siarkowodoru i amoniaku w powietrzu pomieszczeń hodowlanych. Jako związki powierzchniowo czynne naruszają też strukturę mikotoksyn i niszczą komórki grzybów pleśniowych. Wspomagają też działanie lipaz i fosfolipaz oraz żółci, przez co zwiększają strawność tłuszczów. Poprawiają produkcyjność zwierząt. Przykładowym preparatem dla zwierząt jest Agrisap francuskiej firmy Lallemand.

Quillaja może znaleźć zastosowanie w medycynie sportowej. Zwiększa strawność tłuszczów i białek, poprawia bilans aminokwasowy, ogranicza rozkład aminokwasów do amin biogennych. Zmniejsza niekorzystne procesy gnilne i fermentacyjne w jelicie grubym, przez co poprawia ogólną zdrowotność sportowców. Poprzez zmniejszanie stężenia amoniaku, siarkowodoru i amin (skatol, indol, putrescyna, kadaweryna) w jelicie grubym i we krwi odciąża wątrobę i zapobiega zatruwaniu mięśni szkieletowych, bardzo wrażliwych na te szkodliwe produkty przemiany materii. Odzywki dla sportowców są tak mocno skoncentrowane, że organizm bez środków wspomagających nie jest w stanie ich strawić i przyswoić. Równocześnie stanowią one dobrą pożywkę dla mikroflory przewodu pokarmowego, również tej niekorzystnej. Dochodzi wówczas do zatrucia krwi i mięsni, co przejawia się szybkim męczeniem się mięśni i przyspieszonym powstawaniem zakwasów. Quillaja, yucca, sarsaparilla, saponaria, czy senega przeciwdziałają temu.

1 comment to Cortex Quillaiae – kora mydłoki w Pharmacopoea Helvetica. Quillaia w medycynie sportowej i produkcji zwierzęcej.

  • gumppek

    Doktorze przy stosowaniu podał pan 3 razy dziennie po 15 ml a powinno być chyba 150 bo to wynika z tego co pan wcześniej napisał

Leave a Reply

You can use these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

  

  

  

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.