Categories

Archives

A sample text widget

Etiam pulvinar consectetur dolor sed malesuada. Ut convallis euismod dolor nec pretium. Nunc ut tristique massa.

Nam sodales mi vitae dolor ullamcorper et vulputate enim accumsan. Morbi orci magna, tincidunt vitae molestie nec, molestie at mi. Nulla nulla lorem, suscipit in posuere in, interdum non magna.

Molibden i mangan raz jeszcze

Coraz więcej suplementów i leków mineralno-witaminowych zawiera dodatek molibdenu oraz manganu. Poświęcałem już nieco miejsca tym metalom – biopierwiastkom. Dzisiaj wracam do tematu.

Molibden jest składnikiem enzymów biorących udział w utlenianiu aldehydów, przemianach (katabolizm – rozkład) puryn i pirymidyn oraz przy odtruwaniu (detoksykacja, usuwanie siarczynów z ustroju). Niedobór molibdenu prowadzi do zaburzeń detoksykacji i nagromadzenia siarczków w tkankach, co powoduje w pierwszej kolejności uszkodzenie układu nerwowego i wzroku.

Głównym źródłem molibdenu dla organizmu człowieka są rośliny motylkowe, kapusta czerwona, mięso, jaja i kasza gryczana. Z pożywienia organizm zdrowy może wyzyskać około 30-40% zawartego molibdenu; istnieją doniesienia, że nawet 80%, jest to jednak w praktyce mało realne. Wchłaniany jest głównie w żołądku i jelicie cienkim. We krwi jest związny z krwinkami czerwonymi i białkami. Kumulowany jest w wątrobie, kościach i nerkach. Wydalany z moczem i żółcią.

Objawy niedoboru molibdenu: kurza ślepota, ból głowy, śpiączka, ospałość, zawroty głowy, osłabienie kośćca, tachykardia, przyspieszony oddech, zaburzenia pamięci, utrata orientacji przestrzennej, wypadanie włosów, łamliwość paznokci; spadek poziomu kwasu moczowego we krwi, wzrost poziomu metioniny we krwi. Przeciętna dieta dostarcza molibden w ilości dolnego przedziału zalecanego, dlatego suplementacja jest zalecana.

Mangan jest składnikiem metaloenzymów biorących udział w przemianach pirogronianu w szczawiooctan (składnik karboksylazy pirogronianowej). Składnik dysmutazy ponadtlenkowej i arginazy (do syntezy mocznika). Zapewnia prawidłoe przemiany aminokwasów, cholesterolu i cukrów. Niezbędny do syntezy proteoglikanów tkanki łącznej właściwej, chrzęstnej i kostnej.

Głownym źródłem w diecie manganu są orzechy, czekolada, borówki, rośliny strączkowe, zboża z pełnego przemiału. Niestety z pokarmu jest słabo przyswajalny, jedynie około 5% zawartości w produktach jest wchłaniane. Pobierany jest w jelicie  cienkim. We krwi przenoszony za pomocą albumin i transferyn. Wydalany jest głównie z żółcią. Kumulowany w wątrobie, kościach i nerkach.

Przy niedoborze manganu spada odporność organizmu na infekcje, spada prawidłowy poziom cholesterolu, co prowadzi do zaburzeń w syntezie hormonów. Na skórze pojawia się wysypka łuskowata, wypadają włosy, pękają paznokcie. Mogą wystąpić zmiany zwyrodnieniowe kości i stawów. Osteoporoza ulega nasileniu. Elastyczność i wilgotność skóry spadają. Skóra staje się pomarszczona i sucha z powodu zaburzeń w produkcji kwasu hialuronowego. Niedobór manganu prowadzi do demineralizacji kości i wzrostu stężenie fosforanów oraz wapnia we krwi oraz w moczu. Rozwija się cukrzyca. Pojawiają się zaburzenia pamięci i koncentracji.

1 comment to Molibden i mangan raz jeszcze

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.