Archiwa

Wiązówka – Filipendula (Spiraea) jako surowiec salicylowy

Wiązówka błotna (ang. Meadowsweet, Queen of the Meadows; niem. Moor-Geissbart, Echtes Mädesüß; Mädesüßkraut ) – Filipendula ulmaria (L.) Maximowicz (Spiraea ulmaria Linne) z rodziny różowatych – Rosaceae dostarcza ziele oraz kwiat – Herba, Flos Spiraeae (Herba et Flos Filipendulae ulmariae). Ziele jest objęte Farmakopeą Europejską 5 natomiast kwiat wiązówki (Mädesüßblüten) przez DAC = Deutscher Arzneimittel Codex z 2004 r. Kwiat wiązówki (tawuły) jest w Farmakopei Szwajcarskiej V i dalszych oraz w Farmakopei Polskiej III.

Do celów leczniczych może być także użyty gatunek: Filipendula vulgaris Moench.

W ogrodach uprawiane są odmiany wiązówki o kwiatach różowych oraz czerwonych.

W ziołolecznictwie wiązówka jest stosowana w leczeniu chorób reumatycznych, przeziębieniowych, choroby wrzodowej, nieżytów układu oddechowego i trawiennego, gorączki. Jest to sprawdzony środek napotny, moczopędny, czyszczący krew, przeciwgorączkowy, przeciwzapalny, przeciwbólowy. Naturalna alternatywa dla syntetycznych salicylanów. Salicylan został wyizolowany po raz pierwszy nie z wierzby (jak się powszechnie sądzi), lecz właśnie z wiązówki. Dlatego też kwas salicylowy nazywał się pierwotnie Acidum spiricicum.

Składniki aktywne:

1). Flawonoidy 3-6%, głównie spiraeosid = spireozyd (glikozyd kwercetyny), kaempferol; DAC wymaga przynajmniej 1,8% flawonoidów w przeliczeniu na hiperozyd.

2. Glikozydy fenolowe: monotropityna = monotropitozyd, spiraein = spireina 0,3-0,5%, dające przy hydrolizie aldehyd salicylowy i salicylan metylu.

3. Olejek eteryczny (PhEur. wymaga przynajmniej 1 ml x kg–1) uwalniający aldehyd salicylowy i salicylan metylu.

4. Garbniki (ellagotaniny) do 20%

5. Enzym gaulteraza rozkładający monotropitin i spiraein.

6. Wolny kwas salicylowy.

7. Wanilina.

8. Heliotropina (bardzo niska zawartość).

Napar – Infusum Ulmariae: 10 g/200 ml wrzącej wody lub mleka; parzyć 20 minut, przecedzić; pić 3 razy dziennie.

Nalewka – Tinctura Ulmariae 1:5 – 10 ml 3 razy dziennie.

Korzystne jest łączenie wiązówki z wierzbą – Salix, topolą – Populus, starzęślą – Gaultheria, bzem czarnym – Sambucus nigra i hakoroślą – Harpagophytum. Mieszanki takie mają silniejsze właściwości przeciwzapalne, przeciwreumatyczne i przeciwartretyczne.

Herbatki z wiązówki zapobiegają obrzękom, zakwasom, bólom i przykurczom mięśni szkieletowych, występującym po dużym wysiłku fizycznym.

6 komentarzy Wiązówka – Filipendula (Spiraea) jako surowiec salicylowy

  • Roman M.

    Wiązówka ze względu na swoje wielokierunkowe działanie w różnych krajach wykorzystywana była i jest rozmaicie. W niektórych rejonach Rosji jej korzenie używane były za lek przeciw wściekliźnie. Natomiast w Europie Zachodniej medycyna ludowa częściej używała tej rośliny do leczenia ran i wrzodów (okłady z odwarów całej rośliny bądź tylko kwiatów). Nasza medycyna ludowa polecała napary z tej rośliny przy gośćcu, podagrze; na rany po ukąszeniach, przy owrzodzeniach z przetokami.
    Anglicy używają wiązówki do leczenia dolegliwości żołądkowych i leczą biegunkę zwłaszcza dzieci. Uważają też, iż najlepiej przeciwgorączkowo przyjmować wiązówkę w naparach na winie. Niektórzy autorzy wzmiankują aby robiąc napary zalewać kwiaty wiązówki gorącą, ale nie wrzącą wodą (w temperaturze powyżej 90 stopni salicylany rozkładają się).

    Dwie mieszanki ziołowe z kwiatami wiązówki (za A. Iburg)
    Herbatka przeciw bólom głowy
    2 łyżeczki suszonych kwiatów wiązówki
    1 łyżeczka suszonego ziela fiołka wonnego,
    2 łyżeczki suszonego dziurawca,
    1 łyżeczka goździków.
    Zioła wymieszać, zalać 2 filiżankami wrzącej wody, odstawić do naciągnięcia na 10 – 15 minut, przecedzić.

    Herbatka przeciw dnie
    2 łyżeczki wiązówki,
    1 łyżeczka lubczyku,
    1 łyżeczka liści brzozy,
    2 łyżeczki liści pokrzywy.
    Zioła zmieszać, zalać litrem wrzącej wody, pozostawić na 15 minut do naciągnięcia, przecedzić. Pić 1 litr herbatki dziennie przez 3 tygodnie . Następnie zrobić dwu tygodniową przerwę i kurację powtórzyć.

    Napar kwiatów wiązówki osłodzony miodem jest smacznym napojem. Obecnie używa się jej jeszcze w Anglii jako dodatek smakowy do wielu gatunków piwa, liście mogą służyć jako przyprawa do aromatyzowania zup. Kwiaty dodawano niegdyś do rozmaitych potraw jako substytut miodu. Druidzi uważali ją za jedną z trzech najświętszych ziół. Linneusz podaje, że jedzono dawniej korzenie wiązówki w czasach niedostatku (są jadalne po ugotowaniu).

    Roman M.

  • Ewa K

    Witam, mam takie pytanie. Ostatnio natknęłam się na opis jak robi się Neem oil, mianowicie kwiaty Gardenia Tahitensis wrzuca się do oleju kokosowego i po paru tygodniach macerowania otrzymujemy olej mający właściwosci p/zapalne, pochodzące od kwasu salicylowego z kwiatów i kwasu laurynowego z kokosa. Zastanawiam się czy możliwe jest zastosowanie wiązówki, aby otrzymać podobny olej. Czy np. smażenie kory wierzby ze smalcem odniesie podobny skutek? Chodzi mi o uzyskanie bazy do produkcji mydła o właściwościach p/zapalnych.

  • Jakie dawkowanie wiązówki należy zastosować, aby uzyskać odpowiednik dawek kardiologicznych aspiryny (np 75 i 150mg), tak aby można było ją zastąpić wiązówką u pacjentów z ryzykiem sercowo-naczyniowym?

  • […] Zioła zalać 300 ml wrzątku, odstawić przykryte na 20 minut, popijać. Przepis pochodzi od nieocenionego pana Romana, który zostawia ciekawe komentarze na stronie dr H. Różańskiego. klik […]

  • Ola

    Czy można zrobić z kwiatów wiązówki sok lub zapasteryzować napar? Nie mam możliwości ususzenia kwiatów, a chciałabym zagospodarować większą ich ilość na zimę.

  • […] efekt synergii  – dla zainteresowanych leczniczyczymi właściwościami wiązówki polecam stronę dr Henryka Różańskiego. Wysuszone, wciąż aromatyczne kwiatostany działają dobrze na skórę i dodawane są […]

Leave a Reply

You can use these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>