Categories

Archives

A sample text widget

Etiam pulvinar consectetur dolor sed malesuada. Ut convallis euismod dolor nec pretium. Nunc ut tristique massa.

Nam sodales mi vitae dolor ullamcorper et vulputate enim accumsan. Morbi orci magna, tincidunt vitae molestie nec, molestie at mi. Nulla nulla lorem, suscipit in posuere in, interdum non magna.

Styrax liquidus i ambrowiec – Liquidambar w dawnej medycynie

Styrax to nazwa zbiorowa dla żywic pochodzących z różnych gatunków roślin. W dawnej medycynie wykorzystywano kilka styraksów w dermatologii oraz w leczeniu chorób wewnętrznych.

Jedną z nich by styraks pozyskiwany z gatunku ambrowiec wschodniLiquidambar orientalis Miller, z rodziny oczarowatych – Hamamelidaceae. Storax z Liquidambar orientalis określano angielską nazwą oriental sweet gum lub Turkish sweet gum (asiatic storax, levant storax). Ambrowiec wschodni pochodzi z Azji Mniejszej i Rodos. Jest drzewem dorastającym do 20 m wys.

Styraks z gatunku – ambrowiec amerykański Liquidambar styraciflua Linne określano nazwą angielską red gum lub krótko sweet gum, american storax. Ambrowiec amerykański jest potężnym drzewem, dorastającym do 45 m wys. i występującym na terenach okresowo zalewanych. Pochodzi z Ameryki Północnej (wschodnia część) oraz Ameryki Środkowej (Meksyk).

Żywice z omawianych dwóch gatunków zawierają od 5 do 15% wolnego kwasu cynamonowego, od 5 do 10% cynamonianu cynamylu (cinnamyl cinnamate) i do 10 % cynamonianu fenylopropylu (phenylpropyl cinnamate). W żywicy obecne są trójterpenowe kwasy (kwas oleanolowy, 3-epioleanolowy), olejek eteryczny, wanilina oraz styrol (fenyloetylen, określany w XIX wieku jako fenyl etyl).

Styraks z ambrowców to gęsta ciecz lub masa, szara lub szarobrunatna o miłej balsamicznej woni.

Styraks podawany był doustnie przy nieżycie oskrzeli, kaszlu, zapaleniu gardła, nowotworach, padaczce. Hamuje rozwój komórek rakowych (tumorowych) in vitro, bowiem zawiera terpeny, kwas cynamonowy i jego pochodne. W dermatologii styraks był używany w leczeniu świerzbu – Scabies = Sarcoptosis i nużycy – Demodecosis i innych pasożytniczych chorób skóry. Miał też zastosowanie w leczeniu stanów zapalnych i ropnych skóry. W użyciu były emulsje na oleju, np. olej lniany lub oliwa 2 części + styraks 1 część. Ponadto maści 10-30% i emulsje na alkoholu 10-30%, rzadziej eterze 10%. Eter na styraksie niemal natychmiast zabija nużeńce, świerzbowce i inne roztocza, ale nie można go stosować na większe powierzchnie ciała z uwagi na szybkie wnikanie do krwi i działanie ogólne. Doskonały jest również roztwór 15% na acetonie, do przemywania miejsc zakażonych. Niszczy również wszy łonowe.

Słabe roztwory na alkoholu i oliwce łagodzą objawy trądziku, zapobiegają zapaleniu mieszków włosowych. Silniejsze roztwory (15%) i mazidła (15-25%), zwłaszcza z dodatkiem pirogalusanu, rezorcyny lub pirokatechiny (15%) leczą zmiany łuszczycowe na skórze.

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.