Categories

Archives

A sample text widget

Etiam pulvinar consectetur dolor sed malesuada. Ut convallis euismod dolor nec pretium. Nunc ut tristique massa.

Nam sodales mi vitae dolor ullamcorper et vulputate enim accumsan. Morbi orci magna, tincidunt vitae molestie nec, molestie at mi. Nulla nulla lorem, suscipit in posuere in, interdum non magna.

Jemioła – Viscum, czy jest skuteczna i co leczy? cz. I

Uważni zielarze spostrzegli niewątpliwie, że coś to z naszą jemiołą Viscum krucho w polskiej fitoterapii współczesnej. Owszem, jest dostępne ziele suche krojone – Herba visci, jest intrakt – Intractum Visci. Nie jest to jednak popularne zioło i produkcja oraz sprzedaż preparatów jemiołowych w Polsce spada. Jemioła jest natomiast popularna jako ozdoba w okresie świąt. Za granicą są produkowane nowoczesne preparaty z jemioły, w tym podawane pozajelitowo.

Od początku XX wieku zaczęto jemiołę polecać w leczeniu arteriosklerozy i nadciśnienia. W latach 40 i 50 XX wieku był swoistego rodzaju zachwyt nad właściwościami jemioły. Podawano nawet, że działa na serce jak naparstnica. Polecano ją w leczeniu dusznicy bolesnej. Badacze spierali się, który związek jemioły działa na ciśnienie krwi, a który hemostatycznie.  Większość autorów twierdziła, że to acetylocholina obniża ciśnienie krwi i rozszerza naczynia krwionośne. Niestety żaden z autorów, nie pomyślał, że gotowanie, podgrzewanie i spożywanie doustne jemioły prowadzą do rozkładu i trawienia acetylocholiny, przez co nie może ona działać drogą doustną.

Oficjalne dawki jemioły w połowie XX wieku: 1-1,5 g 2-3 razy dziennie Herba Visci (jako Pulvis Visci albi). Sok świeży z jemioły – Succus Visci recens 3 razy dziennie 1 łyżeczka. Maceratio Visci albi (surowiec zalać na 8 godzin przegotowaną chłodną wodą w ilości 6-8 g/200 g wody) 3-4 razy dziennie 1 łyżka stołowa. Intractum Visci – 3 razy dziennie 20-30 kropli. Extractum Visci fluidum 3 razy dziennie 40-40 kropli.

Tradycyjnie w ziołolecznictwie wyciągi z jemioły były stosowane w leczeniu nadmiernych krwawień miesiączkowych, krwotoków macicznych, krwioplucia, skurczów przewodu pokarmowego, nowotworów, bólów głowy (objawiających się uciskiem w mózgu i uderzeniami gorąca), chorób pasożytniczych, padaczki. W XIX wieku zidentyfikowano w jemiole obecność olejku eterycznego i oleju tłustego, miękkiej żywicy zielonej, śluzu, cukru śluzowatego, garbników, sodu i wapnia. W homeopatii jemiołę stosuje się w leczeniu padaczki. Owoce pogniecione przykładano na guzy rakowe. Owoce suche i rozdrobnione podawano przy robaczycach doustnie.

Czasem spotykam się z publikacjami wyolbrzymiającymi znaczenie jemioły w dawnej medycynie. Jest to przejaskrawione. Większość starych farmakopei nie uwzględniała nawet jemioły jako surowca farmaceutycznego. Oficjalne podręczniki medyczne z XVIII i XIX w. w większości nie wzmiankowały jemioły jako leku. Owszem, jemioła miała znaczenie, ale w medycynie ludowej. Więcej o niej w II części.

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.