Categories

Archives

A sample text widget

Etiam pulvinar consectetur dolor sed malesuada. Ut convallis euismod dolor nec pretium. Nunc ut tristique massa.

Nam sodales mi vitae dolor ullamcorper et vulputate enim accumsan. Morbi orci magna, tincidunt vitae molestie nec, molestie at mi. Nulla nulla lorem, suscipit in posuere in, interdum non magna.

Magnesia usta – magnezja palona w dawnej medycynie

Magnesia usta (magnezja palona, dawniej tlennik magnezu) to tlenek magnezu MgO – Magnesium oxydatum, biały lekki proszek bez zapachu i smaku, bardzo słabo rozpuszczalny w wodzie, rozpuszczalny w roztworze chlorku amonowego. Temp. topn. ok. 2800 stopni C. Otrzymywany przez spalenie magnezu lub wyprażanie węglanu magnezu.

Po podaniu doustnym zobojętnia kwaśny sok żołądkowy (stąd zastosowanie jako antacida). 3 g tlenku magnezu jest wstanie zobojętnić dobową ilość wytwarzanego kwasu solnego w żołądku. Wywiera wpływ absorbujący, osuszający na błony śluzowe i skórę. Zmniejsza wydzielanie soku żołądkowego i jelitowego. Hamuje wzdęcia. Powstrzymuje kwaśną fermentację w żołądku i jelitach. Podawano przy zatruciach kwasami w tym kwasem arsenawym, ponadto w zatruciach sublimatem. Wchodził nawet w skład antidotum arsenici. Magnezja tworzy sole z kwasami trudno rozpuszczalne w wodzie i nie wchłaniające się do krwiobiegu. W dawce 15-30 g działa przeczyszczająco i często go stosowano u dzieci.

Składnik proszków doustnych zalecanych przy nadkwasocie i zgadze, ponadto w pastylkach Rosenthala, wreszcie w zawiesinach na wodzie. Zawiesinę przygotowywano przez wykłócenie 15 g magnezji palonej z 250 ml wody przegotowanej lub destylowanej. Zawiesinę przyjmowano doustnie łyżkami kilka razy dziennie jako środek zobojętniający, a w większych dawkach jako środek przeczyszczający i przy zatruciach arszenikiem oraz kwasami. Zawiesiną również okładano i przemywano skórę przy wypryskach i oparzeniach oraz przy świądzie. Tlenkiem magnezu myto zęby, był też składnikiem dawnych proszków złożonych do szorowania zębów.

Jako środek przeciwwrzodowy (osuszający i osłaniający wrzody żołądka i dwunastnicy) oraz przeciwko zgadze (pyrosis) i kwaśnemu odbijaniu podawano 0,5-1 g magnezji palonej  2-3 razy dziennie, po uprzednim rozmieszaniu z wodą lub w formie proszku.

W kosmetyce składnik pudrów, do zagęszczania szminek i fluidów. Składnik zasypek przeciwzapalnych i antyseptycznych: Rp. Magnesiae ustae 5,0, Talci 10,0, Acidi salicylici 2,0 (Mierzecki 1960 r.).

1 comment to Magnesia usta – magnezja palona w dawnej medycynie

  • krzysiek

    Mam takie pytanie odnośnie tlenku magnezu powszechnie stosowanego w złożonych suplementach diety a także w osobnych preparatach. Spotkałem się już z różnymi rodzajami związków magnezu – od tlenku magnezu, węglan, czy chociażby mleczan, cytrynian. I tutaj nie jestem pewny co do jednego – jak jest z poszcególnymi związkami i ich wchłanianiem czyli przyswajalnością ? Gdzieś czytałem że tlenek magnezu ma najniższą przyswajalność a cytryniany i chelaty mają największą. Jak to w końcu jest z tym magnezem?

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.