Categories

Archives

A sample text widget

Etiam pulvinar consectetur dolor sed malesuada. Ut convallis euismod dolor nec pretium. Nunc ut tristique massa.

Nam sodales mi vitae dolor ullamcorper et vulputate enim accumsan. Morbi orci magna, tincidunt vitae molestie nec, molestie at mi. Nulla nulla lorem, suscipit in posuere in, interdum non magna.

Herba Cardui benedicti – ziele drapacza lekarskiego

Ziele drapaczaHerba Cardui benedicti (niem. Benediktenkraut, Kardobenediktenkraut) pochodzi z gatunku drapacz lekarski – Cnicus benedictus L. (ang. Holy Thistle), z rodziny złożonych – Compositae (=Asteraceae).  W Polsce rzadko dziko występuje (dziczejący z upraw). Może być uprawiany.

Cnici benedicti herba jest ujęty w Deutscher Arzneimittel Codex z 2003 r. Jest w Pharmacopoea Germanica editio III z 1890 r. pod nazwą Herba Cardui benedicti (Cardobenedictenkraut). Figuruje w Pharmacopoea Helvetica editio sexta. W Szwajcarii surowiec znany pod nazwą Kardobenediktenkraut, Chardon benit i Cardo santo. Indeks goryczy wg Pharm.Helv. VI przynajmniej 10. Dawka jednorazowa 2 g. Sporządzać napar. Wchodzi w skład oficjalnych ziółek farmakopealnych Szwajcarii: Species amaro-aromaticae:
Rp. Species amaro-aromaticae Pharm.Helv. VI (Bitter-aromatischer Tee)
Cortex cinnamomi 10 g
Cortex quercus 10 g
Flavedo aurantii amari 10 g
Folium menthae 10 g
Folium menyanthidis 10 g
Herba absinthii 20 g
Herba cardu benedicti 20 g
Rhizoma calami 10 g
Parzyć po 2 g mieszanki w filiżance wrzątku. Przy zaburzeniach trawienia, nieżycie przewodu pokarmowego.

Ziele drapacza zawiera laktony seskwiterpenowe (0,2-0,7%): knicyna, salonitenolid, artemisiifolina; laktony lignanowe (arktigenina, nortrachelozyd, 2-acetylo-nortrachelozyd, trachelogenina; olejek eteryczny 0,3% (p-cymen, cytral, kwas benzoesowy, aldehyd cynamonowy, cytronelal, acetylenowe pochodne dodeka-1,11-dien-3,5,7,9-tetrainy); pięciocykliczne trójterpeny, fitosterole, flawonoidy, sole mineralne (10-18%), np. sporo potasu i magnezu; śluzy.

Ziele drapacza jest w Farmakopei Polskiej III. Popiołu nie więcej niż 10%. Wilgotność nie większa niż 12%. Jest również w FP IV.

Preparaty z drapacza wzmagają wydzielanie śliny, soku żołądkowego, trzustkowego, jelitowego i żółci. Pobudzają trawienie.  Leczą dyspepsję (niestrawność).  Zapobiegają atonii jelit. Regulują wypróżnienia, przeciwdziałając zaparciom.  Łagodzą stany zapalne i podrażnienia błony śluzowej przewodu pokarmowego (mocny napar, wywar – czyli krótko zagotowany napar) . W dawnej medycynie drapacz uważano za środek czyszczący krew, tonizujący nerwy i moczopędny. Polecano go przy chorobach wątroby, żołądka, trzustki, hipochondrii, histerii oraz w leczeniu raka. Zewnętrznie do leczenia owrzodzeń (okłady z odwaru, naparu, ze świeżego pogniecionego ziela). Liczba goryczy drapacza wynosi 1:1800.

Drapacz przedawkowany wywołuje wymioty, biegunkę i podrażnienie nerek.

Napar drapaczowy 10%: 1-2 szklanki naparu wypić w ciągu dnia.  Także dr Rudolf Franck poleca napar sporządzony z 10 g surowca na 100 ml wrzątku. Tinctura Cardu Benedicti 1:5: 3-5 ml 2-3 razy dziennie. Sproszkowane ziele – Pulvis Herbae Cardu benedicti 0,5-1 g 2-3 razy dziennie, dobrze popić.

W XIX wieku i wcześniej Herba Cardu benedicti znane było również pod nazwami:  ziele czubka tureckiego, chaber lekarski, karda benedykta i bernardynek.

Drapacz występuje dziko w rejonie Morza Śródziemnego. Ziele suszone jest dostępne w sklepach zielarskich.

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.