Categories

Archives

A sample text widget

Etiam pulvinar consectetur dolor sed malesuada. Ut convallis euismod dolor nec pretium. Nunc ut tristique massa.

Nam sodales mi vitae dolor ullamcorper et vulputate enim accumsan. Morbi orci magna, tincidunt vitae molestie nec, molestie at mi. Nulla nulla lorem, suscipit in posuere in, interdum non magna.

Rhizoma Gei = Rhizoma Caryophyllatae – kłącze kuklika

Kłącze kuklikaRhizoma Gei posiada inną synonimową (zapożyczoną) nazwę – Rhizoma Caryophyllatae, bowiem po roztarciu i zmieleniu pachnie goździkiem przyprawowym (goździkowiec korzenny – Caryophyllus aromaticus L.), za sprawą zawierania w swoim składzie związku fenolowego – eugenolu. Eugenol jest składnikiem glikozydu geiny C21H30O11, który w obecności enzymu – geazy (obecnego w roślinie świeżej) i kwasów ulega hydrolizie do wspomnianego eugenolu C10H12O2 i cukru – wicjanozy. W surowcu jest olejek eteryczny (ok. 0,1%); garbniki ok. 15%, kwas chlorogenowy, kwas cynamonowy, kwas galusowy i kwas kawowy.

Kwas chlorogenowy, kawowy, cynamonowy i galusowy to fenolokwasy o silnym działaniu antyoksydacyjnym, przeciwnowotworowym, przeciwzapalnym, żółciopędnym, antybakteryjnym, przeciwwirusowym i ochronnym na miąższ wątroby i nerek. Zapobiegają marskości i stłuszczeniu wątroby i nerek oraz zmniejszają skutki toksycznego działania mikotoksyn, metali ciężkich, eterów i węglowodorów oraz wielu leków na komórki wątrobowe – hepatocyty i komórki środbłonków. Jak wykazywały między innymi moje badania, kwasy te podawane w postaci odpowiednich soli pozajelitowo są w stanie hamować proliferację niektórych komórek rakowych i zmniejszać skutki uboczne chemioterapii.

Eugenol należy do fenoli o silnym działaniu odwaniającym, przeciwgnilnym, ściągającym, znieczulającym miejscowo, antybakteryjnym, fungistatycznym, pierwotniakobójczym i przeciwfermentacyjnym. Odkaża przewód pokarmowy, układ oddechowy i drogi moczowe. Eugenol do dziś ma zastosowanie w stomatologii do odkażania kanałów zębowych i odkażania dziąseł. Garbniki zawarte w kukliku mają działanie przeciwzapalne i ściągające oraz antyseptyczne.

Odwar z kłączy kuklika ma działanie przeciwbiegunkowe. Sprawdza się w leczeniu nieżytu żołądka, jelita cienkiego i grubego, w biegunkach różnego pochodzenia. Napar z kłączy i ziela kuklika działa silniej żółciopędnie i pobudzająco na trawienie oraz wydzielanie żółci. Mocny odwar z kłączy mniej wpływa żółciopędnie. Napar z ziela kuklika leczy niestrawność, ale w mniejszym stopniu niż odwar z kłaczy wpływa odkażająco i antybakteryjnie, natomiast silniej przeciwzapalnie.

Odwar z kłączy kuklika i napar z ziela kuklika działa przeciwzapalnie i przeciwłojotokowo oraz antyseptycznie na skórę. Przydatny jest w leczeniu mokrych wyprysków, trudno gojących się i sączących ran oraz łojotokowego zapalenia skóry i łojotoku włosów.

Płukanka z odwaru z kłączy kuklika działa przeciwzapalnie i krwiotamująco przy paradontozie i zapaleniu gardła oraz jamy ustnej, ponadto hamująco na rozwój bakterii i grzybów odpowiedzialnych za powstawanie nieprzyjemnego zapachu z ust i pleśniawek. Także picie odwaru z kłączy kuklika zapobiega procesom gnilnym treści pokarmowej i nadmiernej fermentacji w jelitach. Kuklik hamuje rozwój Candida i bakterii E. coli, szczególnie w postaci intraktu i odwaru.

Odwar z kuklika może być używany do irygacji przy zapaleniu pochwy i warg sromowych. Wreszcie do okładów na oczy przy ropnym zapaleniu powiek i zapaleniu spojówek, ponadto przy nadmiernym łzawieniu.

Surowiec można pozyskiwać z kuklika zwisłegoGeum rivale L. lub kuklika pospolitegoGeum urbanum L., z rodziny  Rosaceae, które są rozpowszechnione w lasach, łęgach, cienistych sadach, w całej Polsce.

Kłącze kuklikaRhizoma Gei i ziele kwitnącego kuklika – Herba Gei zastępują pięciorniki, liść poziomki, ziele przywrotnika i liść maliny lub liść jeżyny. Kukliki nie zastępują natomiast krwiściągu, który zawiera specyficzne fitoncydy przeciwbakteryjne.

Intrakt kuklikowy – Intractum Gei: 100 g świeżych kłączy po zmieleniu zalać 300 g gorącego alkoholu 40-50%, macerować w ciemnym miejscu i w szczelnym słoju minimum 7 dni, codziennie wstrząsając. Przefiltrować. Stosować doustnie przy kurczach jelitowych i niestrawności po 5 ml, ponadto do płukania jamy ustnej i gardła (1 łyżeczka na pół szklanki wody), przemywania i pędzlowania zmian skórnych i na błonach śluzowych. Ponadto przy nieprzyjemnym zapachu z ust.

Odwar kuklikowy – Decoctum Gei: 1-2 łyżki rozdrobnionego suchego lub świeżego kłącza zalać 1 szklanką wody, gotować 10 minut, dopełnić wyparowaną ilość wody. Odstawić na 20 minut, przecedzić. Pić do 4 razy dziennie po 100 ml. Przy nieżycie gardła i dalszych odcinków przewodu pokarmowego 4 razy dziennie po 100-150 ml; przy chorobie wrzodowej 100 ml 2 razy dziennie, na czczo. Przy nadmiernych krwawieniach miesiączkowych i hemoroidach 2 razy dziennie po 100 ml. Przy chorobie nowotworowej, szczególnie układu pokarmowego 200 ml 2 razy dziennie, na czczo. Ponadto do okładów na rany, wypryski, atopowe zapalenie skóry, mokre pokrzywki, do płukanek.

Surowiec trzeba samemu zebrać z natury lub uprawiać. Wdzięczna i ładna roślina lecznicza i ozdobna. Cieniolubna.

kuklik_kwiat (1) [Rozdzielczość Pulpitu] kuklik_owoc [Rozdzielczość Pulpitu]
Geum urbanum – kuklik posp., czerwiec 2008 r.; Krosno.

5 komentarzy Rhizoma Gei = Rhizoma Caryophyllatae – kłącze kuklika

  • alelen

    Czy chodzi o kuklik pospolity? Jak wygląda sprawa z kuklikiem zwisłym?

  • Witam

    Obydwa gatunki mają podobne właściwości.
    Pozdrawiam

  • Roman M.

    Prócz wymienionego przez pana Henryka kuklika zawisłego i kuklika pospolitego w Polsce rośnie jeszcze kuklik sztywny Genum aleppicum i kuklik górski Genum montanum (również wykorzystywane jako rośliny użytkowe – jadalne bądź lecznicze, o czym za chwilę). Kuklik pospolity był znany już w starożytności. Wspominał go już Pliniusz Starszy i zalecał w chorobach górnych dróg oddechowych. Łacińska nazwa gatunkowa – urbanum pochodzi stąd, że rósł w pobliżu murów obronnych miast. Cenili go też zielarze średniowieczni. W medycynie ludowej na ziemiach dawnej Rzeczpospolitej nie był stosowany zbyt często. Na Litwie sporządzano z niego napój miłosny (jak podają źródła był równie skuteczny jak napój z lubczyka czy lepczycy rozesłanej). Cieszył się zresztą w różnych częściach kraju opinią afrodyzjaku. Stosowano go również „przy podźwignięciu”, na Wołyniu płukano gardło przy owrzodzeniach. Górale z Zakopanego stosowali go przy bólach żołądka. W lecznictwie ludowym stosowano zarówno korzenie i kłącza jak też ziele różnych gatunków kuklika. Co do współczesnego zastosowania leczniczego tej rośliny, dawkowania itp. pan doktor wyczerpał temat i nie mam tu nic do dodania. Warto dodać natomiast to, iż dawniejsi zielarze w różnych częściach Europy używali różne gatunki kuklika w nieco odmienny sposób. Kuklik pospolity (najczęściej stosowny) używano podobnie jak dziś do leczenia biegunek, nieżytu jelita grubego, hemoroidów itp. (patrz wyżej – opis pana Henryka). Zalecali go również do płukania ust i gardła przy przykrym zapachu z ust. Niedawno pan doktor poświęcił nieco miejsca temu problemowi. Kuklik zwisły (zawiera mniej garbników niż pospolity; oba gatunki czasem się krzyżują) stosowano w stanach zmęczenia, niepokoju, bezsenności, różnych stanach zapalnych np. w zapaleniu spojówek. Kuklik górski zaś uchodził za niezawodny męski afrodyzjak i w tym celu najczęściej był przyjmowany (chociaż nie gardzono tym surowcem również i w przypadku biegunek).
    Wszystkie 4 wymienione wyżej gatunki kuklika miały też zastosowania kulinarne. Kuklik pospolity (korzenie) był używany jako przyprawa zastępująca goździki i cynamon. Korzeń tego gatunku gotowano czasem z mlekiem otrzymując ciekawy w smaku napój, młode liście zaś – jadano po ugotowaniu. Kuklik sztywny używany był dawniej w Azji jako warzywo. Jadano tam jego gotowane liście (gatunek ten występuje jedynie we wschodniej Polsce – zarośla, przydroża). Kuklik zwisły, występujący w naszym kraju dość często na wilgotnych łąkach, też może być używany kulinarnie. Jego korzeń ma ciekawy, lekko czekoladowy zapach. Można sporządzić z niego gotując korzeń – smaczny napój. Jest przyprawą do potraw, czasem przyprawia się nim piwo (Anglia). Kuklik górski wreszcie, można byłoby również wykorzystać w celach spożywczych (ma stosunkowo gruby korzeń). Stoją temu na przeszkodzie to, iż w naszych Tatrach jest stosunkowo rzadki, ponadto korzeń jest lekko gorzkawy. By nie być gołosłownym poniżej podaję przepis na zupę z dodatkiem kuklika pospolitego. Produkty: 5 – 6 dzikich jabłek, 50 g suszonych owoców róży, 100 g cukru, 100 g ugotowanego ryżu, 50 g rozdrobnionych orzechów włoskich, korzeń kuklika. Sposób przyrządzenia: owoce róży zalewamy 1,4 l wrzącej wody, i pozostawiamy na 2 godziny; później napar odcedzamy i dodajemy do niego cukier, oczyszczony i pokrojony korzeń kuklika, utarte jabłka i ryż. Krótko gotujemy i podajemy gorącą zupę z orzechami włoskimi. Smacznego!

  • Szukając inf. o kukliku, znalazłam tę stronę. Jeszcze nie zapoznałam się z jej zawartością, ale widzę,
    że to jest to, czego szukałam (a nawet więcej). Z kuklikiem spotkałam się niedawno, kupując ‚Podlaską przyprawę do kawy’. W jej składzie, obok znanych, rozgrzewających przypraw (cynamon, kardamon, goździki, imbir) jest właśnie kuklik. Pozdrawiam, Dorota

  • Małgorzata

    Czy kuklik można stosować w zakażeniach clostridium difficile?

Leave a Reply

You can use these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

  

  

  

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.