Mieszanki ziołowe zalecane przez dra G. Madausa przy cukrzycy – Diabetes

Dr med. Gerhard Madaus (1890-1942) opisał w różnych swoich publikacjach (nie tylko w Lehrbuch der Biologischen Heilmittel) różne zioła, jak i mieszanki pomocne w leczeniu cukrzycy oraz profilaktyce następstw cukrzycy. Madaus zalecał specyficznie przygotowywać wodne wyciągi z mieszanek ziołowych. Dopuszczał w przypadku ziela, liści, czy kwiatów – napary, a dla trudniejszych do ekstrakcji surowców (korzenie, kłącza, kora) odwary, choć nie zawsze. W przypadku mieszanek złożonych zalecał najpierw uzyskać macerat wodny na zimno – zioła należało macerować, wytrawiać przez 8 h, a potem te same zioła należało zaparzyć lub zagotować i odstawić do naciągnięcia. Następnie należało macerat zmieszać z naparem lub odwarem. Zasada była taka: przepisaną porcję ziół należało wytrawiać na zimno w połowie przepisanej ilości wody, a potem po zlaniu maceratu te zioła należało zalać drugą przewidzianą połową wrzącej wody. Dla przykładu: w przepisie jest 4 łyżeczki mieszanki na 2 szklanki wody, zatem najpierw wykorzystamy 1 szklankę zimnej wody dla uzyskania maceratu na zimno (8 h maceracja), macerat zlewamy, cedzimy, a potem zioła zalewamy kolejną 1 szklanką wody, ale tym razem – wrzącej wody lub zimnej – no ale wówczas doprowadzamy do zagotowania i odstawiamy do naciągnięcia. Potem łączymy przygotowane wodne wyciągi („na zimno” i na „gorąco” i zażywamy wg zalecenia.

Nic też nie stanie są, jeśli mieszankę podda się zaparzeniu lub zagotowaniu w wodzie, co dzisiaj jest powszechnie praktykowane, przy czym trzeba pamiętać, że sam Madaus uważał, że wysoka temperatura negatywnie wpływa na liczne składniki czynne zawarte w surowcach zielarskich. Preferował surowce świeże, unikał skomplikowanych procesów przetwórczych, które prowadzą do uszkodzenia struktury chemicznej ciał czynnych i są powodem powstania tzw. artefaktów chemicznych, czyli substancji, które nie występują w sposób naturalny w roślinie. Powołując się na Hippokratesa, podkreślał, że największe znaczenie ma dieta. Sam Hippokrates za środki lecznicze uznawał w pierwszym rzędzie zioła lecznicze w stanie takim w jakim przyroda jest stworzyła. Madaus głosił, np.: podczas gdy dotychczas oznaczano wartość roślin leczniczych na podstawie ilości posiadanych przez nie glikozydów, alkaloidów, czy innych składników, ja, opierając się na podstawie własnych na olbrzymim materiale wykonanych badań zdołałem stwierdzić, że świeże, niezmienione jeszcze rośliny lecznicze zawierają składniki, których brak im później, gdyż przy nieodpowiedniej przeróbce zostają one zniszczone...

Rp. Ziółka przeciwcukrzycowe 1 – Species antidiabeticae
Herba Centauri – Erythraea centaurium (L.) Pers. (tysiącznik, czyli centuria pospolita, ziele)
Herba Millefolii (Achillea millefolium L.; ziele krwawnika)
Radix Taraxaci cum Herbae (Taraxacum officinale Web.; ziele i korzeń mniszka)
Herba Cardui benedicti (ziele drapacza lekarskiego)
Pericarpium Phaseoli (owocnia fasoli)
Cort. Syzygium jambolana (Lam.) D.C = Syzygium cumini (L.) Skeels. – czapetka kuminowa (kora)
Semen Lini (nasiona lnu)
Zmieszać w równych ilościach
2-3 razy dz. wypić napar z łyżeczki mieszanki na szklankę wrzącej wody.
Pić małymi porcjami.

Rp. Ziółka przeciwcukrzycowe 2
Sem. Curcurbitae decort. – łuskane nasiona dyni, rozdrobnione
Fol. Uvae ursi – liść mącznicy lekarskiej
Rhiz. Valerianae – kłącze kozłka
Fol.Myrtilli – liść borówki
Zmieszać w równych częściach. 4 łyżeczki mieszanki na 2 szklanki wody, parzyć. Wypić w ciągu dnia.

Rp. Ziółka przeciwcukrzycowe 3
Hb. Ericae vulgaris – ziele wrzosu
Fol. Salviae – liść szałwii
Hb. Alchemillae – ziele przywrotnika
– każde po 20 g, zmieszać. 4 łyżeczki na 2 szklanki wody, napar, wypić w ciągu dnia.

Rp. Ziółka przeciwcukrzycowe 4
Fol. Vaccini myrtilli – liść borówki czarnej
Hb. Taraxaci – ziele mniszka
Fol. Vaccini vitis – liść borówki brusznicy wszystkie po 20 g
Hb. Galegae officinalis 40 g
Zmieszać. 1-2 łyżki mieszanki na 1 szklankę wody, zagotować, odstawić do naparzenia. Pić ciepłe przed jedzeniem, 2 razy dziennie.

Rp. Ziółka przeciwcukrzycowe 5
Fol. Vaccini myrtilli – liść borówki czarnej 40 g
Cort. Fruct. Phaseoli 60 g – łupiny (owocnia) fasoli 60 g
Zmieszać. 2 łyżki na 3 szklanki wody, gotować do objętości 2 szklanek, pić 2-3 razy dziennie po szklance odwaru.

Rp. Ziółka przeciwcukrzycowe 6
Fol. Myrtilli – liść borówki czarnej
Fol. Rubi fructicosi – liść jeżyny
Fol. Urticae – liść pokrzywy
Hb. Galegae – ziele rutwicy
Cort. Fruct. Phaseoli – owocnia fasoli
Zioła zmieszać w równych proporcjach, po 20 g. Pić odwar lub napar z 4 łyżeczek mieszanki na 2 szklanki wody; wypić w ciągu dnia małymi porcjami, przed jedzeniem.

Rp. Ziółka przeciwcukrzycowe 7
Fol. Eucalypt – liść eukaliptusa
Fol. Bucco – liść Bukko (gruczlin) – Agathosma betulina ( Berg. ) Pillans
Follic. Sennae – strąki senesowe (senesu)
Fol. Myrtilli – liść borówki czarnej
Legum. Phaseol. – strąki fasoli
Wszystkie zioła zmieszać w równych proporcjach, po 20 g. Odwar lub napar z 4 łyżeczek na 2 szklanki wody; wypić małymi porcjami w ciągu dnia.

Rp. Ziółka przeciwcukrzycowe 8
Cort. Fruct. Phaseoli – owocnia fasoli
Sem. Lini – nasiona lnu
Fol. Myrtilli – liść borówki czarnej
Zmieszać zioła w równych proporcjach. Odwar gotowany przez 3 godziny!, pić filiżankę odwaru przed jedzeniem. Proporcje 1 łyżka mieszanki na szklankę.

Rp. Ziółka przeciwcukrzycowe 9
Fruct. Syzygi jambolanae – owoc czapetki kuminowej 20 g
Rad. Tormentillae – korzeń, tak naprawdę kłącze pięciornika kurze ziele, 10 g
Hb. Potentillae anserinae – ziele srebrnika (pięciornik gęsi) 10 g
Hb. Serpylli – ziele macierzanki 10 g
Rad. Artemisiae – korzeń bylicy pospolitej 10 g
Fruct. Phaseoli sine sem. (owocnia fasoli bez nasion) 20,0
Fol. Myrtilli – liść borówki czarnej 20,0
Zioła wymieszać. Półtora łyżeczki mieszanki na 2 szklanki wody, zagotować. Wypić w ciągu dnia porcjami.

Zioła zalecane przy cukrzycy przez dra G. Madausa:

1. Bylica pospolita – Artemisia vulgaris L. – korzeń! – odwar – 1 łyżeczka na filiżankę wody, pić 3 razy dziennie.
2. Rutwica lekarska – Galega officinalis L. – ziele – macerat – 2 łyżeczki rozdrobnionego ziela zalać 1 szklanką wody, pozostawić na 8 h, przecedzić. Wypić małymi porcjami w ciągu dnia.
3. Rutwica lekarska – Galega officinalis L. – mieszanina owoców i ziela rutwicy 1:1; 1 łyżeczka takiej mieszanki na 1 szklankę zimnej wody, zagotować lub krótko pogotować, odstawić na 10 minut; pić po filiżance 3 razy dziennie przed jedzeniem.
4. Borówka czarna – Vaccinium myrtillus L. – napar z 2 łyżeczek liści na 2 szklanki wrzącej wody, wypić małymi porcjami w ciągu dnia.
5. Fasola zwyczajna – Phaseolus vulgaris L. – 10-20 g owocni fasoli dziennie, w naparze lub odwarze, np. 20 g owocni gotować w 1 L wody przez 3-4 godziny!, wypić w ciągu dnia 1/2 L odwaru.
6. Jeżyna krzewiasta – Rubus fruticosus L. – liść – napar – 4 łyżeczki liści na 2 szklanki wrzącej wody, wypić ciepłe w ciągu dnia, porcjami.
7. Czapetka kuminowa – Syzygium jambolana (Lam.) DC. = Eugenia jambolana Lamarck = Syzygium cumini ( L. ) Skeels – pół łyżeczki sproszkowanych owoców w szklance wrzącej wody, parzyć, potem wypić w ciągu dnia porcjami. Kora – 0,5 % odwar 2 razy dziennie (dawka kory 1 g dziennie)

Sam dr Gerhard Madaus nie był zwolennikiem powszechnego stosowania insuliny w leczeniu cukrzycy. Madaus głosił: mechaniczne leczenie środkami zastępczymi, jak np. terapią insulinową w cukrzycy daje smutne następstwa. Jakkolwiek odkrywca insuliny otrzymał nagrodę Nobla, to jednak przeklinają ten środek nie tysiące, lecz dziesiątki tysięcy chorych. Żaden lekarz nie jest w stanie dowieść, że cukrzycę potrafi wyleczyć insuliną. Skoro najwybitniejsi interniści dzisiaj ironicznie twierdzą, że zastrzyk insuliny pozwoli choremu zjeść 1 bułeczkę więcej, dowodzą najlepiej, że insulina nie jest środkiem leczniczym. Stosowanie jej prowadzi w końcu do zaniku w trzustce wysepek Langerhansa. Objawy towarzyszące terapii insulinowej są powszechnie znane. Uważam, że insulinę powinniśmy stosować tylko w przypadkach śpiączki cukrzycowej tym bardziej, że odpowiednią dietą, ruchem i środkami roślinnymi można cukrzycę wyleczyć, co stwierdzono podczas wojny. Metody te jednak nie cieszą się uznaniem chorych, gdyż przedstawiają dla nich pewną niewygodę. Zdaniem Maduasa czysto mechaniczne ujęcie materii jest powodem upadku powagi medycyny akademickiej.

Dzisiaj te słowa mogą się wydawać dziwne, jednakże pamiętajmy, że dr Madaus rozwijał tzw. medycynę biologiczną, która miała przede wszystkim leczyć przyczynowo, a nie objawowo. Propagował i głęboko omawiał podstawową zasadę medycyny biologicznej: Complexa complexis curantur (złożoność lecz/uzdrawiaj kompleksowo, całościowo, a nie tylko selektywnie/wybiórczo). Interpretując zasadę Complexa complexis curantur można dojść do wniosku, że choroba jest stanem patofizjologicznym o złożonej etiologii i patogenezie i umiejscowienie jej objawów nie powinno być wskazówką docelowej (umiejscowionej zależnie od objawów) aplikacji leku. Dla przykładu, choroba dająca objawy na skórze nie zawsze świadczy o chorej skórze (i tym samym o rzeczywistym umiejscowieniu choroby), może przecież dotyczyć choroby układu nerwowego, wątroby, nerek czy wewnętrznych narządów płciowych. Wg dra Madausa, optymalne leczenie to przede wszystkim usuwanie prawdziwej przyczyny choroby, a nie tylko postępowanie objawowe.
Łagodzenie lub niwelowanie objawów daje jedynie komfort psychiczny pacjentowi, ale jest to złudne i powinno być traktowane jako pomocnicze (dodatkowe postępowanie). Najwłaściwsze jest traktowanie choroby, jako procesu wielonarządowego lub wieloukładowego, zatem konieczne jest zastosowanie w leku wielu różnych substancji, działających na wiele różnych tkanek, narządów i układów narządów (wieloreceptorowych).
Tylko całościowe (kompleksowe) podejście lecznicze do chorego pacjenta daje optymalne i trwałe efekty przywrócenia pełnego jego stanu zdrowia.
Leki kompleksowe mają na celu leczyć ciało i przywrócić równowagę bioenergetyczną ustroju.
Prawidłowo opracowane leki powinny wyzwalać naturalne mechanizmy rekompensacji biochemicznej, mechanizmy samonaprawcze organizmu, innymi słowy, powinny wzbudzać naturalne, tkwiące w organizmie – procesy samoleczenia, regeneracji, detoksykacji itd. Optymalne leki kompleksowe przywracają prawidłowość wegetatywną (somatyczną) i co ważne – psychiczną.

Zapoznaj się również z artykułem Zioła przeciwcukrzycowe – Antidiabetica wg dra med. Gerharda Madausa: https://www.biofarmakologia.com/post/zio%C5%82a-przeciwcukrzycowe-antidiabetica-wg-dra-med-gerharda-madausa