|
|
Rektor
Karpackiej Państwowej Uczelni w Krośnie
Rektor
Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu
oraz
Prezes
Polskiego Towarzystwa Zielarzy i Fitoterapeutów
zapraszają na
VII konferencję z cyklu „Rośliny zielarskie, kosmetyki naturalne i żywność funkcjonalna”
Rośliny lecznicze i leki ziołowe w terapii i profilaktyce chorób wirusowych. Naturalne substancje przeciwwirusowe.
9-10 września 2021 r.
W związku z dominującym obecnie tematem wirusów i chorób wirusowych tegoroczną konferencję poświęcona zostanie właśnie tym zagadnieniom. Medycyna od zawsze poszukiwała w świecie roślin i zwierząt substancji, które mogą mieć zastosowanie w leczeniu chorób. Tak też było z środkami przeciwwirusowymi, antybakteryjnymi, czy przeciwgrzybiczymi. Istnieje szereg substancji wzorowanych na naturalnych metabolitach wtórnych, które mają znaczenie jako środki wirusobójcze i wirusostatyczne. Do preparatów biologicznych pomocnych w zwalczaniu chorób wirusowych należą też szczepionki i surowice.
Konferencja ma na celu zaznajomienie słuchaczy z bogatym zasobem środków leczniczych dostarczanych przez świat roślinny. Będzie platformą swobodnej wymiany poglądów naukowych przez przedstawicieli środowiska naukowego oraz branżowego w zakresie fitoterapii, przetwórstwa roślin leczniczych, kosmetycznych i dietetycznych. Wygłoszone wykłady staną się źródłem teoretycznej i praktycznej wiedzy z zakresu fitochemii, chemotaksonomii roślin leczniczych, ziołolecznictwa, fitofarmakologii i szeroko rozumianego zielarstwa.
Istotną kwestią poruszoną podczas obrad będą szczepionki, naturalne preparaty immunostymulujące oraz przeciwwirusowe.
Tematyka konferencji:
- Medycyna komplementarna
- Prozdrowotne działanie żywności, dietetyka, bromatologia
- Żywność funkcjonalna, nutraceutyki. Immunożywność.
- Żywność nowa i suplementy diety
- Wyroby medyczne i kosmetyczne
- Preparaty ziołowe, w tym leki ziołowe
- Fitoterapia dawna i współczesna
- Etnomedycyna, etnobotanika, etnofarmakologia
- Zielarstwo dawne i współczesne
- Materia medica (surowce mineralne oraz pochodzenia roślinnego i zwierzęcego), farmakognozja, fitochemia
- Fitofarmakologia
- Biologia i biotechnologia medyczna oraz farmaceutyczna
Komitet honorowy Konferencji
dr hab. Zbigniew Barabasz, prof. KPU (Rektor Karpackiej Państwowej Uczelni w Krośnie)
Prof. dr hab. inż. Jarosław Bosy (Rektor Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu)
Prof. dr hab. Tadeusz Trziszka (Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu, Pełnomocnik Rektora ds. programu „Zielona Dolina”)
Komitet naukowy
Przewodniczący: Prof. dr hab. Roman Kołacz (Kierownik Katedry Ochrony Zdrowia Publicznego i Dobrostanu Zwierząt, Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu)
Członkowie:
- Prof. dr hab. Anna Chełmońska-Soyta (Prorektor ds. umiędzynarodowienia Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu)
- Prof. dr hab. Zbigniew Dobrzański (Katedra Higieny Środowiska i Dobrostanu Zwierząt, Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu)
- Prof. dr hab. n. biol. Anna Goździcka-Józefiak (Kierownik Zakładu Wirusologii Molekularnej Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu)
- Prof. dr hab. inż. Jan Grajewski (Kierownik Katedry Fizjologii i Toksykologii, Uniwersytet im. Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy)
- Prof. dr hab. n. med. i n. o zdr. Ilona Kaczmarczyk-Sedlak (Kierownik Katedry i Zakładu Farmakognozji i Fitochemii, Wydziału Farmaceutycznego, Śląski Uniwersytet Medyczny, Instytut Zdrowia i Gospodarki KPU w Krośnie)
- Prof. dr hab. n. biol. Adam Kaznowski (Kierownik Zakładu Mikrobiologii, Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu)
- Prof. nadzw. dr hab. n. biol. Łukasz Łuczaj, prof. URz (Kierownik Zakładu Botaniki Instytutu Biotechnologii Stosowanej i Nauk Podstawowych Uniwersytetu Rzeszowskiego)
- Prof. dr hab. Roman Niżnikowski (Przewodniczący Komitetu Nauk Zootechnicznych i Akwakultury Polskiej Akademii Nauk, Prezes Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego, Katedra Hodowli Zwierząt Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie)
- Prof. dr hab. Renata Ochocka (Kierownik Katedry i Zakładu Biologii i Botaniki Farmaceutycznej, Gdański Uniwersytet Medyczny)
- Dr hab. Katarzyna Paradowska, prof. KPU (Zakład Chemii Fizycznej na Wydziale Farmaceutycznym, Warszawski Uniwersytet Medyczny; Instytut Zdrowia i Gospodarki KPU w Krośnie)
- Prof. dr hab. inż. Elżbieta Pisulewska (Uniwersytet Rolniczy w Krakowie, Instytut Zdrowia i Gospodarki KPU w Krośnie)
- Prof. dr hab. inż. Barbara Sawicka (Kierownik Katedry Technologii Produkcji Roślinnej i Towaroznawstwa, Uniwersytet Przyrodniczy w Lublinie)
- Prof. dr hab. Ewa Stachowska (Kierownik Zakładu Biochemii i Żywienia Człowieka, Pomorski Uniwersytet Medyczny w Szczecinie)
- Prof. dr hab. Andrzej Szuba (Kierownik Kliniki Angiologii, Nadciśnienia Tętniczego i Diabetologii, Uniwersytecki Szpital Kliniczny we Wrocławiu)
- Prof. dr hab. Antoni Szumny (Kierownik Katedry Chemii Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu)
- Prof. dr hab. Tadeusz Trziszka (Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu, Pełnomocnik Rektora ds. programu „Zielona Dolina”)
- Dr hab. Magdalena Twarużek, profesor Uczelni (Dziekan Wydziału Nauk Biologicznych, Uniwersytet Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy)
- Prof. dr hab. Iwona Wawer (Kierownik Zakładu Zielarstwa, Instytut Zdrowia i Gospodarki KPU w Krośnie)
- Prof. dr hab. inż. Aneta Wojdyło (Prorektor ds. nauki Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu)
- Dr hab. Danuta Zarzycka, prof. KPU (Uniwersytet Medyczny w Lublinie; Katedra i Zakład Pielęgniarstwa Pediatrycznego; Instytut Zdrowia i Gospodarki KPU w Krośnie)
- Prof. dr hab. inż. Jacek Żarski (Kierownik Pracowni Melioracji i Agrometeorologii, Wydział Rolnictwa i Biotechnologii, Uniwersytet Technologiczno-Przyrodniczy w Bydgoszczy)
- Dr hab. inż. Anna Sokół-Łętowska, profesor Uczelni (Kierownik Katedry Technologii Owoców, Warzyw i Nutraceutyków Roślinnych, Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu)
- Dr hab. Dorota Waśko-Czopnik (Klinika Gastroenterologii i Hepatologii. Uniwersytecki Szpital Kliniczny im. Jana Mikulicza – Radeckiego we Wrocławiu, Klinika Gastroenterologii i Hepatologii, Uniwersytet Medyczny we Wrocławiu)
- Dr n. med. Józef Forgacz (Kierownik Oddziału Chirurgii Onkologicznej II Dolnośląskiego Centrum Onkologii we Wrocławiu)
- O. dr Marcelin Pietryja (Dyrektor Herbarium Św. Franciszka, Dyrektor Instytutu Medycyny Klasztornej, Klasztor Braci Mniejszych Franciszkanów w Katowicach-Panewnikach)
- Dr n. biol. Henryk Różański (Kierownik Laboratorium Biologii Przemysłowej i Eksperymentalnej KPU w Krośnie)
Komitet organizacyjny:
dr inż. Barbara Krochmal-Marczak – przewodnicząca
dr inż. Jolanta Baran
mgr inż. Halina Beń (Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu)
dr inż. Bernadetta Bienia
dr inż. Małgorzata Górka
dr inż. Magdalena Dykiel
mgr inż. Paulina Ozimina
mgr Lucyna Pojnar
inż. Maciej Półchłopek
mgr Iwona Wajs – sekretarz
Miejsce konferencji:
Obrady konferencji będą odbywać się zdalnie za pośrednictwem platformy wideokonferencyjnej.
Organizatorzy przewidują organizację spotkań konferencyjnych również w formie bezpośredniej. Ostateczna decyzja uzależniona będzie od sytuacji epidemicznej.
Kalendarz zgłaszania uczestnictwa
Zgłaszanie uczestnictwa do 31 sierpnia 2021 r.
Streszczenia należy przesyłać do 15 sierpnia 2021 r.
http://luskiewnik.strefa.pl/monografia_wytyczne.pdf
Pełne wersje artykułów należy przesyłać do 30 września 2021 r.
Wszystkie nadesłane artykuły będą kwalifikowane i recenzowane.
Pełne artykuły naukowe zostaną wydane jako monografia naukowa.
Opłaty:
- Uczestnicy (konferencja zdalna) – 70 zł
Opłatę konferencyjną należy wpłacić na konto:
Bank Pekao S.A. I O/Krosno 39 1240 2311 1111 0010 5453 8749
z dopiskiem: „konferencjaPTZiF”+ imię i nazwisko uczestnika/nazwa firmy
Sekretariat konferencji:
Instytut Zdrowia i Gospodarki KPU w Krośnie
ul. Dmochowskiego 12, 38-400 Krosno
tel. 13-43-755-80 13-43-755-25, fax 13-43-755-81
e-mail: zielarstwo2021@kpu.krosno.pl
Adres do korespondencji:
Karpacka Państwowa Uczelnia w Krośnie, Rynek 1, 38-400 Krosno
tel. 13-43-755-80 13-43-755-25, fax 13-43-755-81
e-mail: zielarstwo2021@kpu.krosno.pl
Konferencja “Rośliny zielarskie, kosmetyki naturalne i żywność funkcjonalna”, 2017 r., wykład prof. Łukasza Łuczaja, przy stole plenarnym (od lewej) prof. Roman Niżnikowski oraz prof. Adam Kaznowski.
Uprzejmie informujemy, że Karpacka Państwowa Uczelnia w Krośnie uzyskała pozytywną ocenę Polskiej Komisji Akredytacyjnej (uchwała nr 747/2021 z dnia 22 lipca 2021) dla studiów na kierunku Zielarstwo.
Są to studia inżynierskie o profilu praktycznym, trwające siedem semestrów.
Zapraszamy na studia zielarskie do Krosna!
Rekrutacja I stopnia – 2021/2022:
https://irk.kpu.krosno.pl/pl/offer/R-1ST-2021-2022/field/ZIE/
Tura 2 (05.08.2021 23:59 – 15.09.2021 23:59)
Zapraszamy Państwa do uczestnictwa w wyprawie zielarskiej “Ziołowa Dolina Wisłoka”, która odbędzie się 20 sierpnia (piątek) 2021 o godzinie 14:00.
Prowadzący zajęcia terenowe: dr n. biol. Henryk Różański i dr n. biol. Dominik Wróbel.
Miejsce zbiórki: parking Hali Widowiskowo – Sportowej MOSiR Krosno, Bursaki 29, godzina 14:00.
Podczas wyprawy zielarskiej omówimy napotkane rośliny w dolinie rzeki Wisłok. Kierunek wędrówki: Krościenko Niżne, Park Leśny Dębina, następnie powrót wzdłuż drugiego brzegu rzeki w okolicy Prochowni.
Skupimy się szczególnie na roślinach preferujących tereny podmokłe oraz na drzewach i krzewach (biologia, właściwości lecznicze, fitochemia, zastosowanie).
Obowiązuje wcześniejsza rejestracja. Opłata za udział w zajęciach terenowych 20 zł. Ograniczona liczba miejsc.
szczegóły i link do rejestracji – tutaj
21 sierpnia (sobota) o godzinie 10:00 zapraszamy na wykład: „Rośliny błotne i bagienne oraz drzewa i krzewy lecznicze doliny Wisłoka w Krośnie”.
Prowadzący wykład: dr n. biol. Henryk Różański i dr n. biol. Dominik Wróbel.
Miejsce wykładu: Aula Karpackiej Państwowej Uczelni w Krośnie, przy ulicy Kazimierza Wielkiego.
Od 20 do 22 sierpnia 2021 r. w Krośnie (na Rynku) będą odbywać się Karpackie Klimaty: https://www.facebook.com/karpackieklimaty. Interesujące są wówczas stragany ze zdrową żywnością, dni wina oraz występy artystyczne.
Warsztaty zielarskie na Cergowej, sierpień, 2018 r.
Również 21 sierpnia (sobota), w godzinach od 16:00 do 20.00 zapraszam na II część wykładu o naparach ziołowych.
Dziedziniec Biblioteki KPU Krosno, Rynek 1
godz. 18.00 Napary ziołowe dla zdrowia i urody – wykład dr Henryk Różański
Równocześnie odbywać się będą warsztaty Etno desing-etykiety – zorganizowane wspólnie z Etnocentrum Ziemi Krośnieńskiej.
Podczas wykładu zostaną omówione właściwości i zastosowanie 4 naparów:
Napar z glistnika jaskółcze ziele
Napar z ziela bluszczu
Napar z liści paulowni
Napar z kwiatów koniczyny łąkowej
Będzie kolorowo, słodko i pachnąco – opowieści o miodach i ich degustacja, własnoręcznie przygotowywane bukiety z kwiatów oraz napary ziołowe. Poza tym to możliwość spotkania ciekawych ludzi, którzy chcą być blisko natury.
Karpacka Państwowa Uczelnia w Krośnie zaprasza miłośników zielarstwa, na drugą edycję spotkania z cyklu „Z polskich ziół ciągnione treści”. Spotkanie odbędzie się 5 sierpnia br. w godzinach od 16.00 do 20.00 na dziedzińcu Biblioteki KPU w Krośnie.
W programie zaplanowano: wykład Miód, pszczoły i pszczelarze, który wygłosi Marek Barzyk, właściciel Podkarpackiej Pasieki Ekologicznej w „Dębinie”, prezes Krośnieńskiego Koła Pszczelarzy, warsztaty z samodzielnego wykonania Bukietów na Zielną oraz degustację naparów ziołowych, tym razem na bazie miodu.
Gościć będziemy również Justynę Szepieniec – właścicielkę Hotelu i Restauracji Jaś Wędrowniczek oraz nowo powstałego sklepu internetowego „Jasiowa Piwniczka”. Jasiowa Piwniczka to ciekawa inicjatywa, która promuje naszą regionalną, naturalną zdrową żywność i tym samym wspiera lokalnych producentów. Wśród oferowanych przez nią wyrobów każdy znajdzie dla siebie coś pysznego.
https://jasiowapiwniczka.pl/
Spotkanie pozwoli zgłębić tajniki powstawania miodu, życia pszczół oraz zwyczajów związanych z utrzymaniem pasieki. To także okazja, do wykonania bukietu z polnych kwiatów, który tradycyjnie święci się 15 sierpnia w Święto Matki Boskiej Zielnej. A żeby poczuć smak i zapach lata, będzie możliwość posmakowania pysznych naparów ziołowych, w których dodatkiem będzie miód, oraz nabycia wydawnictw uczelnianych i naturalnych odstraszaczy na owady i pajęczaki.
Przypomnijmy, że cykl spotkań został zainaugurowany przez uczelnię wraz z Polskim Towarzystwem Zielarzy i Fitoterapeutów oraz z Etnocentrum Ziemi Krośnieńskiej.
Zapraszamy na letnie zapachy, smaki i barwy.
Zapraszam na mój krótki wykład: “Napary ziołowe dla zdrowia i urody”, który odbędzie się w Karpackiej Państwowej Uczelni w Krośnie, 22 lipca 2021, Rynek 1, Dziedziniec Biblioteki KPU, godzina 16:00.
Podczas wykładu omówię metody sporządzania naparów z ziół. Scharakteryzuję również 5 naparów (właściwości, działanie, zastosowanie, dawkowanie, użycie w kosmetyce), które będzie można wypić podczas wykładu:
1. Napar ze znamion kukurydzy
2. Napar z lawendy
3. Napar z werbeny lekarskiej
4. Napar z hyzopu lekarskiego
5. Napar z wrotyczu
Ziele i korzeń mniszka – Herba et Radix Taraxaci pozyskiwane są z gatunku mniszek lekarski – Taraxacum officinale Weber – nazwa gatunkowa zbiorcza (syn. Leontodon taraxacum L., Taraxacum vulgare Lam., Taraxacum Dens-leonis Desfontaines), z rodziny złożonych – Compositae.
Surowce zawierają kwasy fenolowe (kawowy, chlorogenowy, cykoriowy; wg FP VI w zielu nie mniej niż 0,5% w przeliczeniu na kwas kawowy), 24-40% inuliny (korzeń), trójterpeny (taraksasterol, beta-amyryna, taraksakozyd), glikozyd kwasu taraksynowego i taraksadiolu, fitosterole, flawonoidy (luteolina, apigenina, chryzoeriol, kwercetyna, izoramnetyna), sole potasu (w zielu 4,5%), inozytol (ziele 5-7%). Zawartość inuliny w korzeniu jest zmienna i zależy od fazy wegetacyjnej; największa jest w jesieni.
Dawniej (od 1839 roku) gorzki składnik (mieszanina laktonów i glikozydu) mniszka określano mianem taraksacyny, natomiast żywicowatą substancję z mniszka nazwą taraksaceryny (Kromayer 1861 r.).
Mniszek jest stosowany w medycynie oficjalnej od XIII wieku jako środek typowo „wątrobowy”. Opisywany i polecany przez największych fitoterapeutów, m.in. Mathhiolus’a, Gesner’a, Lonicerus’a, Fuchs’a, Zwinger’a, Delius’a, Bock’a, Bussemaker’a, Chabrol’a.
Wyciągi wodne i alkoholowe, jak i sam sok z mniszka posiadają silne właściwości żółciopędne, żółciotwórcze, odtruwające, przeciwzapalne i rozkurczowe.
Przetwory te pobudzają wydzielanie soku żołądkowego bogatego w kwas solny i pepsynę, ponadto soku trzustkowego i enzymów jelitowych.
Składniki czynne mniszka wywierają wpływ hepatoprotekcyjny, zapobiegają stłuszczeniu i marskości wątroby oraz powstawaniu kamicy żółciowej. Doświadczenia na zwierzętach wykazały, że ekstrakt wodno-etanolowy z mniszka zapobiega niestrawności pasz o wysokiej koncentracji tłuszczów i białka oraz stymuluje układ odpornościowy, głównie humoralny. Mniszek to cenny środek lipotropowy i wspomagający usuwanie szkodliwych lub zbędnych produktów przemiany materii. Wzmaga diurezę oraz usuwanie kwasu moczowego. Obniża poziom cholesterolu i cukru we krwi.
Niedawno ukazała się nasza nowa książka: “Przewodnik fitoterapeuty. Preparaty ziołowe – zestawy”.
format 160 x 230 mm
ilość stron 308
oprawa broszurowa, ze skrzydełkami
Bliższe informacje, zakup: https://www.herbarium.katowice.pl/henryk-rozanski-marcelin-jan-pietryja-poradnik-fitoterapeuty-preparaty-ziolowe-zestawy
Spis treści:
Przedmowa / 7
Rozdział 1
Układ pokarmowy – Systema digestorium
Rozdział 2
Układ nerwowy – Systema nervosum
Rozdział 3
Narządy płciowe – Organa genitalia
Rozdział 4
Układ naczyniowy, chłonny i serce – Systema vasorum, lymphaticum et cor
Rozdział 5
Układ oddechowy – Systema respiratorium
Rozdział 6
Układ wydalniczy – Systema uropoëtica
Rozdział 7
Układ krwiotwórczy – Systema hemopoëtica
Rozdział 8
Przemiana materii – Metabolismus
Rozdział 9
Układ kostny i stawowy – Systema ossae et articulationes
Rozdział 10
Skóra – Integumentum commune (cutis)
Rozdział 11
Układ odpornościowy – Systema immunologica
Rozdział 12
Przeciwnowotworowe – Antitumoral
Indeks roślin i preparatów
Słownik łacińskich pojęć
Ziele (liść) karczocha – Herba (Folium) Cynarae jest pozyskiwane z gatunku Cynara scolymus L. (Cynara Cardunculus, var. sativa Moris)z rodziny złożonych – Compositae = Asteraceae.
Karczoch jest znaną rośliną, głównie pod względem walorów spożywczych (smakowych), która jednak od niedawna przeżywa swój renesans także w fitoterapii.
Surowiec zawiera cynarynę, czyli kwas 1,5-dikawoilochinowy (ok. 0,03%), kwasy fenolowe ok. 1,5-2% (kawow, chlorogenowy, chinowy), inne kwasy organiczne (jabłkowy – 0,8%, fumarowy, bursztynowy), flawonoidy (7-O-glukozyd luteoliny = cynarozyd, 7-O-rutynozyd luteoliny = scolimozyd), laktony seskwiterpenowe gwajanowe (cynaropikryna, grosheimina), triterpeny (taraksasterol), fitosterole (beta-sitosterol), garbniki. Łącznie wszystkie składniki karczocha wywierają silny wpływ żółciopędny, żółciotwórczy i hepatoprotekcyjny.
Preparaty zawierające frakcję cynarynową regularnie zażywane obniżają stężenie lipidów, cholesterolu i cukru we krwi oraz pobudzają procesy regeneracji hepatocytów.
Flawonoidy i kwasy fenolowe oraz cynaryna mają właściwości odtruwające i antyoksydacyjne. Pobudzają wydzielanie soków trawiennych trzustki i jelita cienkiego, przez co poprawiają trawienie i wchłanianie składników pokarmowych. Regulują również perystaltykę przewodu pokarmowego, zapobiegają zaparciom i bolesnym skurczom pęcherzyka żółciowego oraz bańki wątrobowo-trzustkowej. Silny wpływ przeciwzapalny wyciągów z karczocha nie ogranicza się tylko do układu pokarmowego, ale również do skóry i układu moczowego. Długotrwałe zażywanie cynaryny zapobiega zmianom miażdżycowym i chroni miąższ wątroby przed uszkodzeniami toksycznymi.
Cynaryna wykazuje duży synergizm z sylimaryną oraz fitosterolami, zwłaszcza w zakresie wpływu hepatoprotekcyjnego, hipocholesterolemicznego, hipolipidemicznego, hipoglikemicznego i przeciwzapalnego.
Dwuletnie badania prowadzone w OBR LNB Poland (Różański H. 2005-2007) na zwierzętach (drób, trzoda chlewna) dowiodły, że wyciągi z karczocha w połączeniu z sylimaryną i fitosterolami efektywnie zapobiegają stłuszczeniu i marskości wątroby, nerek i serca oraz podnoszą odporność organizmu na infekcje (wpływ immunostymulujący).
Preparaty oparte na wyciągach z karczochu można stosować w leczeniu przewlekłych chorób wątroby i pęcherzyka żółciowego (stany zapalne, zatrucia, kamica żółciowa, niedostateczne wydzielanie żółci, infekcje wirusowe i bakteryjne), w profilaktyce miażdżycy, wspomagająco w cukrzycy i otyłości, ponadto w przebiegu chorób skórnych, zatruć, zaburzeń trawienia.
Patrz również:
https://rozanski.li/27/sylicynar-dobra-kompozycja-czyli-sylimaryna-raz-jeszcze/
https://rozanski.li/396/karczoch-artichoke-cynara-scolymus-l-nowe-spojrzenie-na-skladniki-i-aktywnosc/
Kwas 3-hydroksy-3-metylomasłowy (HMB) jest to metabolit leucyny i kwasu 2-ketoizokapronowego. Około 5% leucyny pobranej w pożywieniu przekształcone zostaje w HMB. Działa antykatabolicznie, zapobiegając rozpadowi białek. Białka są wówczas wbudowywane w tkanki. Zwiększa retencję azotu. Podnosi odporność organizmu na infekcje. Działa przeciwmiażdżycowo. Pobudza wzrost masy tkanki mięśniowej. Hamuje proteolizę (rozkład enzymatyczny) białek strukturalnych mięśni po intensywnym treningu,
o ok. 40%. Ułatwia regenerację mięśni.
Poprawia zdolności resorpcyjne jelita cienkiego i grubego, działając przy tym przeciwwysiękowo i przeciwzapalnie. Pobudza nabłonkowanie, regenerację błony śluzowej żołądka i jelit, stymuluje wzrost enterocytów. Hamuje reakcje alergiczne. Wyraźnie polepsza stan chorych cierpiących na chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy, zespół jelita wrażliwego, chorobę Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejące zapalenie jelita grubego, ponadto zapalenie uchyłków jelita. Przyspiesza gojenie tkanki nabłonkowej przewodu pokarmowego, zapewnia integrację chłonną i strukturalną jelit. Pomocny w leczeniu zespołu zaburzonego wchłaniania. Stymuluje wzrost zwierząt przez poprawę stanu fizjologicznego kosmków jelitowych i zapobieganie zaburzeniom wchłaniania składników pokarmowych oraz owrzodzeniom i nadżerkom jelit. Właściwości stymulujące wzrost masy mięśni zaobserwowano u zwierząt w 1994 roku. Warto stosować przy owrzodzeniach przewodu pokarmowego u psów (1-1,5 g dziennie) i koni (10 g dziennie).
HMB – sól wapniowa
HMB wykazuje synergizm z korzeniem lukrecji i korzeniem babki zwyczajnej (korzenie babki mogą być pozyskiwane cały rok, należy je gotować w wodzie 20 minut, odwary 5%, najlepiej na świeżym korzeniu rozdrobnionym; dawka 100 ml 2 razy dziennie na czczo) w leczeniu owrzodzeń i stanów zapalnych przewodu pokarmowego.
W poprawie integralności nabłonkowej przewodu pokarmowego najlepiej HMB łączyć z maślanami (maślan sodu, wapnia lub potasu), kwasem kapronowym, kaprylowym lub izowalerianowym/walerianowym oraz solami wapnia (fosforan wapnia, węglan wapnia, glukonian i mleczan wapnia, dawka 0,5 g dziennie na czczo).
Działanie regenerujące i przeciwzapalne na przewód pokarmowy HMB wzmaga olej rokitnikowy, olej konopny, olej cedrowy i olej rydzowy (1-2 łyżki oleju dziennie na czczo, z HMB).
Efektywna dawka HMB wynosi przynajmniej 2-3 g dziennie.
Wg niektórych badań HMB podnosi siłę mięśniową nawet o kilkanaście procent w porównaniu z grupą otrzymującą placebo.
Wg F. Delaviera i M. Gundilla beta-hydroksy-beta-metylomaślan (HMB) może potencjalnie znaleźć więcej zastosowań w dyscyplinach wytrzymałościowych, bowiem sprzyja wykorzystywaniu kwasów tłuszczowych jako źródła energii dla organizmu, oszczędzając glikogen w mięśniach (badania dra Matthew D. Vukovich z Uniwersytetu Stanowego Dakoty Południowej, 2001).
Sportowcy powinni łączyć HMB z kozieradką (Trigonella), juką (Yucca), buzdygankiem (Tribulus), pochrzynem (Dioscorea), wąkrotką (Centella) i Cynosis arachnoides.
U kobiet uprawiających sport, kształtujących sylwetkę ciała, HMB w połączeniu z wąkrotką, pochrzynem, lucerną (ziele lucerny) i juką pozwala na przyrost masy mięśniowej bez przyrostu tkanki tłuszczowej i jednocześnie zatrzymanie nadmiernego katabolizmu białek. Zestaw tych składników opóźnia też proces starzenia przez hamowanie degradacji białek i istoty międzykomórkowej tkanki łącznej, np. przez hamowanie elastazy, kolagenazy i hialuronidazy. Skojarzenie wąkrotki, lucerny i HMB jest korzystne dla kobiet w czasie menopauzy, aby zatrzymać procesy redukcji masy mięśniowej i uzyskać efekt estrogenny, a zarazem anaboliczny i wzmagający odnowę tkanek. Centella, czyli wąkrotka dodatkowo poprawia pamięć. Lucerna i wąkrotka należą też do ziół immunostymulujących.
Rp. Mikstura przeciwwrzodowa i przeciwzapalna dla przewodu pokarmowego.
HMB 5%
Olej rokitnikowy 10%
Olej tłusty cedrowy lub konopny 10%
Ajerkoniak jako źródło lecytyny lub preparat Ovobiovita Initium 25%
Nalewka z korzenia lukrecji 1:10 na alkoholu 60-70% – 10%
Nalewka z kory kondurango (Marsdenia condurango) 1:10 na alkoholu 60-70% – 10%
Kwas walerianowy lub izowalerianowy 2%
Olejek miętowy 0,25%
Pantenol 70-75% w płynie 0,2%
Witamina E płynna (300 j.m./ml) 0,2%
Tran płynny czysty 1%
Kwas galusowy, ferulowy lub elagowy 1%
Witamina C krystaliczna lub palmitynian askorbylu 0,5%
Melasa do 100 g
Dawkowanie: 1 łyżeczka (5 ml) 2 razy dziennie, na czczo, przez przynajmniej 3 tygodnie.
Zastosowanie: choroba wrzodowa, zespół jelita wrażliwego, zapalenie uchyłków jelita grubego, owrzodzenia jelit, choroba Crohna, stany zapalne przewodu pokarmowego. Pomocniczo w leczeniu stanów zapalnych i wysiękowych płuc. Choroby alergiczne. Pomocniczo przy nowotworach.
Działanie: przyspieszające gojenie owrzodzeń i nadżerek w przewodzie pokarmowym; powlekające, osłaniające, przeciwzapalne; uszczelniające nabłonek jelit, przeciwwysiękowe, rozkurczowe, pobudzające nabłonkowanie.
HMB w postaci proszku bez dodatków jest dostępny w sklepie Laboratorium Zielarza: https://www.laboratoriumzielarza.pl/sklep
Fosfolipidy należą do tłuszczowców złożonych. Podzielić je można na dwie grupy: glicerofosfolipidy i sfingofosfolipidy.
1. Glicerofosfolipidy wywodzą się z kwasu fosfatydowego (3-fosforanu-1,2-diacyloglicerolu). Można również powiedzieć, ze są pochodną glcerolo-1-fosforanu.[1] Jedna z grup hydroksylowych kwasu fosfatydowego zestryfikowana jest choliną, etanolaminą, seryną, glicerolem lub inozytolem. Stąd wyróznia się fosfatydylocholiny (lecytyna), fosfatydyloetanolaminy (kefalina), fosfatydyloseryny, fosfatydyloinozytole i fosfatydyloglicerole. Występują w biomembranach, np. tkanki mięśnia sercowego, tkanki nerwowej mózgowia, w żółtkach jaj, w tkance spichrzowej nasion soi, czy słonecznika. Do glicerofosfolipidów należą plazmalogeny, w których pierwszy atom węgla glicerolu związany jest eterowo z formą enolową wysokocząsteczkowego aldehydu (heksa- i oktadekanolu). Są obecne w ośrodkowym układzie nerwowym, ponadto występują u drobnoustrojów i mikroorganizmów. Fosfatydyloinozytole zawarte są w mięśniu sercowym.
2. Sfingofosfolipidy wywodzą się w ceramidu, czyli N-acetylo-4-sfingeniny. Ceramidy są amidami wysokocząsteczkowych kwasów tłuszczowych, np. nerwonowego, lignocerynowego, cerebronowego oraz aminoalkoholu sfingozynowego, pochodnego sfinganiny, np. 4-sfingenina, 4-hydroksysfingenina. Do sfingofosfolipidów należą sfingomieliny budujące osłonkę mielinową neuronów[2],[3]
Fosfolipidy są składnikami błon komórkowych i osłonek nerwowych. Występują we krwi, wątrobie, żółtku jaj mięśniach, w licznych nasionach roślin, np. Glycine max – ok. 4%, Mucuna pruriens[4],[5]. Stanowią rezerwuar fosforu. Są ośrodkiem emulgującym inne substancje zapasowe i strukturalne w tkankach. Różnią się od tłuszczowców tym, że zawierają zamiast jednej z reszt kwasu tłuszczowego ester fosforowy zasady amoniowej [6], [7].
Kardiolipiny należą do fosfolipidów wchodzących w skład błon elementarnych mitochondriów komórek mięśnia sercowego. Pod względem chemicznym są to 1,3-bis-fosfatydyloglicerole.[8]
Spośród kwasów tłuszczowych obecnych w lecytynach sojowych największy udział ma kwas linolowy (62-66%), następnie palmitynowy i stearynowy (16-20%), oleinowy (8-2%),
i linolenowy (6-8%).[9]
Lecytyny mogą być uważane za mieszaniny estrów kwasów alfa- i beta-glicerynofosforowego i nienasyconych kwasów tłuszczowych (linolowy, linolenowy, oleinowy)[10]; zawierają ponadto resztę choliny, związaną z kwasem fosforowym. Są to substancje maziste, w dotyku tłuste, barwy żółtobrunatnej, higroskopijne. Świeżo oczyszczone są barwy białej lub żółtawej, na powietrzu ciemnieją. Kefaliny różnią się od lecytyn tym, że zamiast reszty choliny zawierają resztę kolaminy (alkoholu aminoetylowego)[11],[12].
Kwas fosfatydowy jest prekursorem do syntezy fosfolipidów. Zawiera szkielet glicerolowi i połączone z nim estrowo 2 reszty acylowe kwas tłuszczowych i resztę kwasu fosforowego. Kolejne związki fosforanowe powstają, gdy reszta kwasu ortofosforowego reaguje z grupą hydroksylową seryny, etanolaminy, choliny lub inozytolu. Lecytyny syntetyzowane są w gładkim retikulum endoplazmatycznym. Dwie cząsteczki kwasów tłuszczowych są łączone z jedną cząsteczką fosforanu gliceryny za pomocą enzymu – acetylotransferazy. Powstający kwas fosfatydowy jest wbudowywany w błonę retikulum endoplazmatycznego. W kolejnym etapie cząsteczka choliny zostaje związana z cząsteczką kwasu fosfatydylowego[13], [14], [15]
Fosfolipidy mają charakter jonów dwupolarnych (amfoterycznych) i dlatego tworzą w wodzie układy koloidalne. Są związkami powierzchniowo czynnymi i wykazują skłonność do gromadzenia się na powierzchni rozdziału między wodą i innymi cieczami. Biorą udział w przenoszeniu tłuszczów w organizmie[16].
[1] Samuelsson G., Bohlin L.: Drugs of natural origin a treatise of pharmacognosy. 6th revised edition. Apotekarsocieteten Swedish Academy of Pharmaceutical Sciences, Stockholm 2009, s. 256.
[2] Wrzeciono U., Zaprutko L.: Chemia związków naturalnych. Akademia Medyczna im. K. Marcinkowskiego, Poznań 2001, s. 204-208.
[3] Evans W., Ch.: Pharmacognosy. Fifteenth Edition. Saunders, Elsevier, 2002, s. 180.
[4] Rangari V.D.: Pharmacognosy & Phytochemistry. Volume II, Second Edition. Career Publications, 2009, s. 117, 252-253.
[5] Rimpler H.: Biogene Arzneistoffe. 2. Auflage. Deutscher Apotheker Verlag Stuttgart 1999, s. 147-148, 164.
[6] Cram J. D., Hammond G. S.: Chemia organiczna. Wydawnictwo Naukowo-Techniczne, Warszawa 1963, s. 552-553.
[7] Koolman J., Röhm K.-H.: Biochemia. PZWL, Warszawa 2005, s. 50-51, 214-215.
[8] Hänsel R., Sticher O.: Pharmakognosie – Phytopharmazie.Springer Medizin Verlag, Heidelberg 2007, s. 784-785.
[9] Ibidem, s. 787.
[10] Dingermann,T., Hänsel R., Zündorf I.: Pharmazeutische Biologie. Springer Verlag Berlin Heidelberg New York 2002, s. 22.
[11] Bobrański B., Tołłoczko St.: Chemia organiczna. PWN, Warszawa 1957, s. 224, 290-291.
[12] Marchlewski L.: Chemia fizjologiczna. Kraków 1947, tom I, s. 104-108.
[13] Dingerman T., Kreis W., Rimpler H., Zündorf I.: Biologia farmacutyczna. MedPharm Polska, Wrocław 2012, s. 57.
[14] Salway J.G.: Biochemia w zarysie. Wydawnictwo Medyczne Górnicki, Wrocław 2009, s. 81, 82-85.
[15] Dewick P.M.: Medicinal Natural Products A biosynthetic Approach. Third Edition. Wiley, 2009, s. 44-45.
[16] Nenitescu C.D.: Chemia organiczna. PWN, Warszawa 1967, tom I, s. 784-785.
|
|
Najnowsze komentarze