|
|
Wiąz czerwony (niem. Rotulme, Schleimrüster; ang. Slippery Elm)- Ulmus rubra Muhlenberg (= Ulmus americana L. var. rubra Aiton, Ulmus crispa Willdenow, Ulmus fulva Michaux) jest drzewem z rodziny wiązowatych – Ulmaceae. Pochodzi z Ameryki Północnej. Jest sadzony w Europie, ale rzadko. Wytrzymuje polskie zimy. Sadzonki są sprzedawane w niektórych szkółkach ogrodniczych. Wytwarza brązowo-czerwoną twardziel. Dorasta do ok. 20 m wys.
Surowcem zielarskim jest kora – Ulmi rubrae Cortex, jednakże można również pozyskiwać gałązki i liście – Frondes et Folium Ulmi rubrae. Gałązki należy ścinać w maju/czerwcu, gdy są już liście, albo późną jesienią lub wiosną, bez liści. Kora jest zbierana w jesieni lub w okresie przedwiośnia.
Surowce zawierają garbniki (kora ok. 3%), flawonoidy, seskwiterpeny, kwas kaprowy, kwas kaprylowy, kwas salicylowy, fitosterole, śluzy, skrobię. Śluzy mają budowę polisacharydową i są rozpuszczalne w wodzie. Śluzy zbudowane są z kwasu D-galakturonowego, L-ramnozy, galaktozy, 3-O-metylo-galaktozy.
W starych Farmakopeach USA wiąz czerwony widniał jako surowiec śluzowy, rozmiękczający, powlekający i przeciwkaszlowy. Stosowany był do leczenia podrażnień skóry, błon śluzowych przewodu pokarmowego i górnych dróg oddechowych, ponadto przy zapaleniu błon śluzowych narządów płciowych. Podawano go w chorobie wrzodowej.
Wodne wyciągi (sproszkowana kora 1:10) działają przeciwzapalnie, ochronnie, nawilżająco, gojąco. Macerat i napar z liści wywierają działanie przeciwzapalne, przyspieszające gojenie ran i regenerację nabłonków, antyseptyczne oraz przeciwwysiękowe.
Wskazaniami do stosowania wiązu czerwonego są: choroba wrzodowa, reflux, zgaga, zapalenie jelit i żołądka, zapalenie gardła, przełyku, chrypka, zapalenie krtani, drażniąca biegunka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapelnie uchyłków, zespół jelita nadwrażliwego. W medycynie ludowej w leczeniu nowotworów.
W praktyce bierze się 4-5 g surowca na szklankę wody ciepłej lub wrzącej, przykrywa i odstawia na 20-30 minut. Wodny wyciąg trzeba zażywać małymi porcjami, w ciągu dnia. Ponadto nadaje się do okładów, płukanek, przemywania.
Liquid extract: 1:1 w alkoholu 60% – 5 ml trzy razy dziennie.
29 maja mija termin składania podań na kurs zawodowy zielarz-fitoterapeuta. Podania można składać osobiście lub listownie.
Szczegóły dostępne: https://rozanski.li/?p=3624

Studenci Towaroznawstwa (PWSZ w Krośnie) na zajęciach z Towaroznawstwa zielarskiego.
23 maja 2015 roku w Krośnie, w auli PWSZ im. S. Pigonia odbyły się wykłady z zakresu fitoterapii, a następnie warsztaty terenowe w dolinie Wisłoka. Zgodnie z obietnicą udostępniam prezentację wówczas pokazaną: kliknij na link

Wykładowcy, którzy chcą wykorzystać mój materiał proszeni są o podanie autora lub linku do tej strony.
Zgodnie z obietnicą zamieszczam prezentację wykorzystaną w czasie wykładów i warsztatów z gemmoterapii, które odbyły się 18 kwietnia 2015 roku w Krośnie: kliknij na link.

Wykładowcy, którzy chcą skorzystać z moich materiałów powinni podać autora lub link do tej strony.
W czasie wykładu wykorzystano również film szwajcarskiej firmy Phytomed: http://www.phytomed.ch
Kwiaty – Flores zawsze miały wielkie znaczenie w życiu człowieka, zarówno w chwilach szczęścia jak i smutku. Stanowią nieodzowny składnik ogrodów i parków, które służą człowiekowi do wypoczynku i oderwania się od codziennych trosk. Kwiat w wielu kulturach i religiach to symbol przemijania, ulotności życia, krótkiej egzystencji, szybko bowiem w naturze obumierają, wydając po sobie owoc.
Człowiek zrodzony z niewiasty ma krótkie i bolesne życie,
wyrasta i więdnie jak kwiat, przemija jak cień chwilowy;
(Księga Hioba 14:1, 2)
Dni człowieka są jak trawa; kwitnie jak kwiat na polu:
ledwie muśnie go wiatr, a już go nie ma, i miejsce, gdzie był, już go nie poznaje.
(Biblia Tysiąclecia, Księga Psalmów 103:15, 16)
Wielu ludzi wyobraża sobie raj jako ogród pełen kwiatów, owoców i światła, w którym panuje szczęście, sprawiedliwość i dobro.
A przekazujcie dobre nowiny tym, którzy wierzą i spełniają dobre uczynki, albowiem dla nich są ogrody, poniżej których płyną potoki. Kiedy będą otrzymywać nieco z owoców tych ogrodów, zawsze powiadać będą: „Oto jest, co było nam dane przedtem”; otrzymają dary podobne do siebie. W ogrodach tych mieć będą czystych małżonków i tam będą mieszkać. (Święty Koran, 2, cz. I: 26).
”Wejdźcie do Ogrodu, wy i wasze żony, uszanowani i szczęśliwi”. Zostaną im podane złote talerze i kielichy, a w nich będzie wszystko, czego zapragnie dusza i czym radują się oczy. Tutaj zamieszkacie na wieki.”Oto Ogród, którego zostaliście uczynieni dziedzicami z powodu tego, co czyniliście. ”W nim są dla was owoce w obfitości, z których będziecie spożywać”.(Święty Koran 43: 71-74).
Kwiaty to nie tylko symbole i oznaki kultu religijnego oraz uroczystości etnicznych. Stanowią dla wielu ludzi pokarm (np. kwiat lotosu, ogórecznika, nasturcji, kalafior, brokuł) i środek leczniczy. Kwiaty rozmaitych roślin zawsze były i są obecne w farmakopeach wszystkich krajów. Są również źródłem esencji zapachowych i barwników.
Floroterapia jest wyspecjalizowanym działem fitoterapii, zajmującym się leczeniem chorób za pomocą preparatów sporządzonych z kwiatów roślin nagonasiennych i okrytozalążkowych. Przedmiotem zainteresowania floroterapii są:
– przygotowanie preparatów kwiatowych,
– sposób podania i dawkowanie środków floroterapeutycznych,
– zakres stosowania określonych kwiatów w leczeniu chorób.
Podobnie wyspecjalizowanym działem fitoterapii jest gemmoterapia, czyli leczenie chorób za pomocą pączków (gemmae), którego namiastkę mogli poznać wszyscy zainteresowani na warsztatach i wykładach zorganizowanych 18 kwietnia 2015 roku w Krośnie.
Niekiedy floroterapia wykracza poza standardowe metody fitoterapii i polega na wykorzystaniu żywych określonych kwiatów lub konkretnych zbiorowisk roślin kwitnących (specjalnie zaprojektowane ogrody lecznicze) w oddziaływaniu na psychikę i gospodarkę energetyczną chorego człowieka w celu przywrócenia równowagi środowiska wewnętrznego ustroju, czyli homeostazy i harmonii psychicznej. Dobre rezultaty przynosi skojarzenie stosowania doustnego (także pozajelitowego) preparatów kwiatowych i zewnętrznego oddziaływania żywymi kwiatami na organizm człowieka chorego. Floroterapia ma zastosowanie również w fitoterapii weterynaryjnej.
Do floroterapii zaliczana jest niekiedy oryginalna terapia kwiatowa dra Edwarda Bach’a. Edward Bach (1886-1936) opracowywał ją od 1930 r. sugerując się niektórymi koncepcjami i hipotezami twórcy homeopatii – Samuel’a Hahnemann’a (1755-1843). Zdaniem dra Bacha choroba jest wynikiem konfliktu między duszą i umysłem. Materialistyczne metody leczenia chorób są niewłaściwe i nie przyniosą w gruncie rzeczy wyleczenia. Pokonanie choroby jest możliwe poprzez uduchowienie i wysiłek psychiczny pacjenta. Istotną sprawę jest usunięcie strachu, paniki i załamania psychicznego chorego. Zdrowie to istnienie w równowadze. Natura ludzka dąży do harmonii, czyli przywrócenia równowagi. Zaburzenie równowagi na poziomie cielesnym (choroba) jest poprzedzone psychicznym zaburzeniem równowagi. Załamanie psychiczne, pesymistyczne spojrzenie na siebie (swoja sytuację) i otoczenie, krytykanctwo, stres, lęk, depresja, zrezygnowanie, poczucie bezsilności – prowadzą do psychiczno-duchowych konfliktów, nieporozumień wewnętrznych i sprzyjają rozwojowi choroby. Zagłuszeniu ulegają wówczas: synchronizacja i kontakt z własną intuicją psychiczną, z głosem wewnętrznym, z mechanizmami samoobrony i odnowy. Celem terapii Bach’a jest wznowienie tej korelacji i synchronizmu, homeostazy i przywrócenie równowagi psychicznej, a zarazem energetycznej. Terapia kwiatowa dra Bach’a generuje bodźce informacyjne na poziomie uczuć i decyzji. Esencja kwiatowa umożliwia rozpoznanie interakcji i powrót harmonii psychicznej; uwalnia zablokowaną energię niezbędną do uzdrowienia. Według dra Bacha „kwiaty leczą przez duszę”. Kwiaty posiadają pozytywną energię, która może przekierować lub zneutralizować energię negatywną. Prozdrowotną energię z kwiatów zawiera rosa, którą można zbierać, a następnie stabilizować i rozcieńczać brandy. Promienie słoneczne padające na kwiaty pokryte rosą powodują transmisję energii witalnej do wody w kropelkach rosy. Jest tu więc ważne podobieństwo do zasad głoszonych przez Hahnemann’a. W homeopatii proces wielokrotnego rozcieńczania danej substancji w ośrodku (rozpuszczalniku) z następującym po nim wstrząsaniem zwiększa skuteczność działania owej substancji. Proces ten uwalnia energię zawartą w substancji wyjściowej i umożliwia jej przepływ do rozpuszczalnika. Początkowo dr Bach zbierał rosę z kwiatów rozkwitających na stanowiskach słonecznych. Była to naturalna esencja kwiatowa, którą potem rozcieńczał mieszaniną wody i alkoholu, przy czym zawartość etanolu nie przekraczała 50%. Ta pierwotna metoda otrzymywania preparatów kwiatowych nie była wystarczająca do wzrastającej liczby pacjentów. Dlatego Edward Bach zaczął po pewnym czasie wystawiać na działanie słońca kwiaty zanurzone w wodzie źródlanej, w przezroczystych słojach. W końcu doszedł do wniosku, że skuteczne są także esencje otrzymane w trakcie gotowania kwiatów w wodzie źródlanej, a następni ich konserwowanie alkoholem i rozcieńczanie przed zażyciem. Osobiście nie podzielam zdania, że promienie słoneczne mogą być zastąpione przez podgrzewanie ogniem w procesie transmisji energii witalnej kwiatów do wody. W Wielkiej Brytanii istnieje Dr Edward Bach Centre (Mount Vernon, Oxfordshire) – ośrodek szkoleniowy i terapeutyczny, propagujący metodę leczenia dra Bach’a. W niektórych krajach (Szwajcaria, Niemcy. Austria) znaleźć można wielu lekarzy medycyny oficjalnej, którzy jednocześnie są zwolennikami oryginalnej terapii kwiatowej. Esencje kwiatowe Bach’a są produkowane i sprzedawane w specjalistycznych placówkach medycyny naturalnej (alternatywnej), zagranicznych drogeriach i aptekach. Esencje kwiatowe Bacha w powszechnym użyciu to 38 specjalnie przygotowanych ekstraktów kwiatowych z dziko rosnących roślin zielnych, krzewów i drzew.
Do stosowania esencji kwiatowych nie jest wymagana żadna wiedza naukowa. Kto chce odnieść jak największy pożytek z owego boskiego daru, musi pozostać czysty w swojej pierwotności, wolny od teorii i rozważań naukowych – ponieważ w naturze wszystko jest proste. (E. Bach: Thyself Heal 1931 r.).
Floroterapia właściwa posługuje się preparatami przygotowanymi ze świeżych, mrożonych lub suchych kwiatów. Preparaty kwiatowe dla floroterapii właściwej są przygotowywane wg zasad ogólnie przyjętych w farmacji galenowej i podawane zgodnie z prawidłami oficjalnej fitofarmakologii. Leki z kwiatów allopatyczne to środki przeciwne do objawów choroby wg założenia contraria contraribus curantur (przeciwne leczy się przeciwnym), przyjętego w medycynie oficjalnej. Jest to przeciwwstawne do założenia homeopatii, wg którego należy podawać bardzo małe dawki środków działających podobnie do występujących objawów choroby: similia similibus curantur (podobne leczy się podobnym). Allopatyczne leki kwiatowe wpływają na organizm przez oddziaływanie na swoiste miejsca receptorowe, znajdujące się na powierzchni komórek. Jest to teoria Paul’a Ehrlich’a (1854-1915), wg której substancja chemiczna może wywrzeć swoje działanie farmakologiczne dopiero po połączeniu się z określonym miejscem żywej materii. Na teorii Ehrlich’a oparty jest sens działania leków oficjalnych we współczesnej medycynie. Nie ma w niej mowy o gospodarce i równowadze energetycznej, sile witalnej lub innym niematerialistycznym oddziaływaniem leków na organizm. Zatem wcześniej omówione leki kwiatowe dra Bacha nie podlegają tym zasadom i nie będą uznane za wartościowe w obecnej medycynie akademickiej. Nie powinny być nawet badane wg metod aktualnie przyjętych w nauce, bowiem podlegają one innym prawom (być może jeszcze nie poznanym) i ideom.
Kwiat to organ roślinny wyróżniający się spośród innych barwą, zapachem i kształtem. Pełni rolę powabni. Zwraca więc na siebie uwagę. U większości ludzi wywołuje przyjemne doznania psychiczne, oddziałując na zmysł wzroku i powonienia.
Kwiat jest przekształconym skróconym pędem, służącym do wytwarzania gamet i przystosowanym do odbywania procesu płciowego, w wyniku którego powstaje nasienie i owoc. Uczeni przez szereg wieków nie utożsamiali płciowości roślin z kwiatami. To, że owoc powstaje z kwiatu, a właściwie ze środkowej jego części – słupka, szeroko opisywano. W wiekach średnich mówiono wprawdzie o roślinach żeńskich i męskich, stosowano jednak te nazwy zupełnie dowolnie, sugerując się budową morfologiczną i skojarzeniami. Po raz pierwszy dowiódł słuszności poglądu istnienia płci u roślin botanik niemiecki, profesor i dyrektor Ogrodu Botanicznego w Tybindze R.J. Camerarius (1665-1721), a praca jego o płci roślin: „De sexu plantarum epistola” z 1694 r. uważana jest za klasyczną.
Typowy kwiat osadzony jest zwykle na cienkiej łodyżce zwanej szypułką, która u góry rozszerza się w tzw. dno kwiatowe. Liść, z którego pachwiny wyrasta kwiat, nazywa się przysadką lub przykwiatkiem. Czasem szypułka jest bardzo krótka lub nie występuje wcale i wtedy kwiat jest siedzący. W skład typowego kwiatu wchodzą: działki kielicha (kielich), płatki korony (korona), pręciki (pręcikowie) i słupki (słupkowie). Okwiat, czyli okrywa kwiatowa stanowi osłonę dla pręcikowia i słupkowia. Złożony jest z kielicha (działki kielicha) i korony (płatki korony).
Podczas zbioru i przetwarzania kwiatów spotkamy się z kwiatami pojedynczymi oraz z kwiatostanami. Kwiatostany (Inflorescentia) to zespoły kwiatów, dzielimy na groniaste i wierzchotkowe.
Do kwiatostanów groniastych należą: grono (np. rzepak, łubin, porzeczka), kłos (np. babka, zboża, szarłat), baldachogrono (np. grusza), baldach (np. barszcz, wiśnia, podagrycznik), główka (np. koniczyna) i koszyczek (np. rumianek, arnika, złocień).
Wśród kwiatostanów wierzchotkowych wyróżniamy wierzchotkę jednoramienną (np. niezapominajka, żywokost), dwuramienną (np. rogownica) i wieloramienną (np. wilczomlecz).
Zbiór kwiatów przeprowadza się prawie wyłącznie ręcznie, rzadziej za pomocą łopatkowych grzebieni. Większe kwiatostany, np. nawłoci, bzu czarnego, czeremchy, należy obcinać sekatorem, nożycami lub nożem. Dla otrzymania surowca otartego, np. kwiatu bzu czarnego, kaliny, jarzębiny, podagrycznika, wiązówki, nie należy osmykiwać kwiatów świeżych, ponieważ przy tym poszczególne kwiaty gniotą się niszczą i przy suszeniu ciemnieją. Kwiat otarty otrzymuje się przez osmykiwanie kwiatów z kwiatostanu wysuszonego. Proces ten można przyspieszyć przez ocieranie kwiatostanów suchych o sita. Do floroterapii najwartościowsze są kwiaty z pyłkiem, dlatego nie wolno pyłku odsiewać. Podczas odsiewania pyłku traci się również włoski gruczołowe bogate w olejki lotne.
Zerwane kwiaty trzeba składać luźno do koszyczków lub torby papierowej, w niezbyt grubych warstwach. Nie wolno kwiatów ugniatać i gromadzić w workach foliowych. Suszenie kwiatów powinno odbywać się w ciemnym miejscu, w przewiewie, w temp. nie wyższej niż 40 stopni C. Kwiaty suche trzeba przechowywać w szczelnych słojach. Świeży materiał można zaraz po zebraniu zamrozić w pojemnikach i stosować do wyrobu preparatów w późniejszym okresie, np. zimowym. Świeże kwiaty niektórych ziół poddawane są ekstrakcji różnymi rozpuszczalnikami, np. wodą, gliceryną, alkoholem etylowym, eterem, octanem etylu, olejem roślinnym, tranem, octem – wszystko zależy od składu chemicznego i przeznaczenia leczniczego surowca.

Zapraszamy na zajęcia terenowe (warsztaty) i wykłady z zakresu Floroterapii – kwiaty w kosmetyce i terapii oraz profilaktyce chorób, kwiaty jadalne i trujące, esencje kwiatowe dra Edwarda Bacha.
Odbędą się one w auli Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. S. Pigonia w Krośnie, przy ul. Kazimierza Wielkiego (Rynek).
Program:
13:00-14:35 wykłady:
13:00-13:30 – wykład pt. Rośliny kwiatowe chronione doliny rzeki Wisłok – dr n. biol. Dominik Wróbel.
13:30-14:15 – wykład pt. Floroterapia – kwiaty w żywności, kosmetyce i lecznictwie – dr n. biol. Henryk Różański.
14:15-14:35 – wykład pt. Esencje kwiatowe dra Edwarda Bacha – dr inż. Janusz Kilar.
14:40 ∼ ok. 16:40 – zajęcia terenowe:
14:40∼16:40– wyjście w teren, warsztaty terenowe w Dolinie rzeki Wisłok w Krośnie –> w kierunki Krościenka – omówienie właściwości botanicznych, farmakologicznych, bromatologicznych/dietetycznych i toksykologicznych napotkanych pod drodze kwitnących roślin. Prowadzący: dr n. biol. Henryk Różański, dr n. biol. Dominik Wróbel & dr inż. Janusz Kilar.
Udział w wykładach i warsztatach bezpłatny.
Przedsięwzięcie zorganizowane przez Polskie Towarzystwo Zielarzy i Fitoterapeutów oraz Państwową Wyższą Szkołę Zawodową w Krośnie.
Od kilku lat w czasopiśmie Porady na zdrowie (redaktor naczelny mgr Krzysztof Kamiński) ukazują się cyklicznie moje artykuły z zakresu floroterapii. Osoby zainteresowane zapraszam do czytania artykułów drukowanych: http://www.poradynazdrowie.manpol.pl
Grab pospolity, albo zwyczajny (niem. Hainbuche, Weißbuche) – Carpinus betulus L. jest drzewem dorastającym do 20 m wys., w pierśnicy osiągającym ok. 60 cm. Należy do rodziny brzozowatych – Betulaceae. Korę ma gładką, ciemnoszarą, z płytkimi podłużnymi wklęsłościami. Pączki są zaostrzone. Liście eliptyczne lub podłużnie jajowate, brzegiem podwójnie piłkowane, w nasadzie sercowate lub zaokrąglone. Blaszka liściowa jest naga. Kwiatostany męskie zwisające, a żeńskie prosto wzniesione. Kwitnie od kwietnia do maja. Owocem jest orzech z trójklapową skrzydełkowatą okrywą. Owocuje w 15 roku życia, ale obficie co dwa lata. Do 5 roku życia rośnie wolno, w wieku 30-40 lat następuje przyśpieszenie wzrostu. Żyje 100-120 lat. Chemotaksonomicznie jest powiązany z brzozą – Betula, leszczyną – Corylus i olszą = olchą – Alnus.

Carpinus betulus L. – kwiaty i liście, kwiecień 2009 r.
Surowcem zielarskim są:
- Liście – Folium Carpini zbierany od maja do lipca.
- Gałązki – Frondes Carpini – zbierane od grudnia do kwietnia/maja
- Kora – Cortex Carpini – zbierana jesienią, wiosną lub zimą.
- Owoce – Fructus (Nux) Carpini – przed opadnięciem, najczęściej w lipcu/sierpniu.
Składniki czynne: saponiny trójterpenowe (kwas betulinowy, betulina, kwas ursolowy, oleanolowy); flawonoidy (luteolina, kaempferol, hiperozyd, rutyna, mirycetyna); fenolokwasy (kwas galusowy, chlorogenowy, elagowy, kawowy). W korze jest żółty barwnik stosowany dawniej do barwienia tkanin i wełny na kolor złoty/żółty. Betulina występuje w ilości od 0,04 do 1% (kora). Najwięcej betuliny jest późną jesienią, zimą i na przedwiośniu, potem jej poziom spada.
Działanie fitofarmakologiczne:
- Folium, Frondes, Fructus Carpini: diureticum, antiphlogisticum, hypotonicum, antipyreticum, antiarthriticum, depurativum, antispasmodicum. Ponadto hepatoprotectivum, pancreaprotectivum, hypolipidemicum, hypocholesterolemicum. Zatem działa moczopędnie, obniżająco na ciśnienie krwi, przeciwgorączkowo, przeciwartretycznie, odtruwająco („czyści krew” z ksenobiotyków) i przeciwskurczowo. Do tego fenolokwasy i triterpeny działają ochronnie na trzustkę, wątrobę; obniżają poziom lipidów i cholesterolu we krwi.
- Cortex, Frondes Carpini: antiphlogisticum, depurativum, haemostypticum, antirheumaticum, anthiarthriticum. Odwar z kory i gałązek działa silnie przeciwzapalnie, odtruwająco, przeciwkrwotocznie, przeciwreumatycznie i przeciwartretycznie; wzmaga wydalanie kwasu moczowego.
- Naukowcy z Laboratorium Farmakognozji University of Liège (Belgia) oraz Laboratoire de Toxicologie, Institut de Pharmacie, Université Libre de Bruxelles wykazali przeciwnowotworowe działanie ekstraktu z młodych liści grabu (patrz: Cieckiewicz E., Angenot L., Gras T., Kiss R., Frédérich M.: Potential anticancer activity of young Carpinus betulus leaves. Phytomedicine. 2012 Feb 15;19(3-4):278-83), a także właściwości onkostatyczne ekstraktu z kory z grabu (patrz: Frédérich M. et al.: In Vitro Anticancer Potential of Tree Extracts from the Walloon Region Forest. Planta Med. 2009; 75: 1 – 4), np. wobec raka jelita grubego.



Grab zwyczajny – Carpinus betulus L., kwiecień 2009.
Preparaty i dawkowanie:
- Odwar z kory lub gałązek świeżych lub suchych: 1 łyżka czubata rozdrobnionego surowca na szklankę wody; zalać zimną wodą, potem podgrzewać powoli, gdy zacznie się gotować –> gotować 20 minut. Następnie przykryć, odstawić na 20 minut, dopełnić brakującą ilość wody. Podzielić na 4 równe części i wypić w ciągu dnia.
- Wyciąg na winie: 1 część surowca (gałązki, kora) rozdrobnionego, świeżego lub suchego zalać 7 częściami wina gorącego; odstawić w ciemne miejsce w słoju zamkniętym na 7 dni; po czym przefiltrować. Pić 1 kieliszek dziennie przy nowotworach, chorobach reumatycznych, nadciśnieniu i miażdżycy.
- Napar: 2 łyżki liści lub kwiatów świeżych lub suchych rozdrobnionych zalać 1 szklanką wrzącej wody; odstawić na 40 minut pod przykryciem. Pić 3-4 razy dziennie po 100 ml.
- Odwar z owoców (orzeszków): owoce rozgnieść z moździerzu. 1 łyżkę owoców zalać 1 szklanką zimnej wody; postawić na reszo, powoli doprowadzić do zagotowania; gotować 20 minut, uzupełnić wyparowaną wodę, odstawić na 40 minut, przecedzić. Pić po 100 ml odwaru 4 razy dziennie.
- Nalewka: korę, gałązki i liście w równych proporcjach, świeże lub suche, ale rozdrobnione zalać alkoholem 50% (1 część surowca na 5 cz. alkoholu). Odstawić na 7 dni. Zażywać 2 razy dziennie po 15 ml przy nowotworach, dnie moczanowej, reumatyzmie, nadciśnieniu i miażdżycy.
Gdy zaatakowano trojanami stronę rozanski.li, myślałem, że to przypadek. Administrator serwera z Lichtenstein’u poinformował mnie, że dokonano takich zniszczeń na stronie, że mój blog stracił obrazki, wszyto mu Schadcode, a do tego straciłem możliwość pisania nowych postów. W końcu blog był tak pingowany i zgłaszało się tylu fałszywych użytkowników, że uległ zawieszeniu.Dlatego w tej chwili blog nie wyświetla wszystkich obrazków we wpisach. Postaram się to naprawić, ale gdy patrzę na 4000 wpisów, które muszę przeanalizować to mi się odechciewa.
Uwierzcie, że serwer netmind w Szwajcarii i Lichtensteinie to prawdziwa forteca, sam mam czasem trudności w dostępie do plików. W dodatku potrafiono w jakiś sposób wprowadzić linki do ilustracji i powiązać je ze stronami zawirusowanymi. Dlatego tym razem hakerzy mocno się napracowali.
Chyba jednak mocno przeszkadzam z szerzeniem wiedzy zielarskiej, bo teraz nastąpił atak na forum rozanski.ch. Nie działa forum… Postaram się naprawić forum, ale mam powoli tego dość. Chyba jednak wydawanie książek jest pewniejsze i trwalsze, choć też można je spalić…
Tak to wszystko dzieje się po konferencji zielarskiej, czyżby zbieg okoliczności?
W ramach kursu zielarz-fitoterapeuta organizowanym przez ESPZiWP w Międzyborowie odbędą się zajęcia z zakresu bardzo ciekawych i nie wykładanych w Polsce przedmiotów: Terapie oligokompleksami (oligopleksami) dynamicznymi dr Gerharda Madausa oraz Terapie solami dr Wilhelma Heinricha Schüsslera.
Ponadto będzie kontynuowana Materia medica wg Madausa, Hoffmanna, Wichtla, Hänsela i Hillera.
Osoby zainteresowane tylko tymi przedmiotami proszę o kontakt z Europejskim Studium Przygotowania Zawodowego i Wiedzy Praktycznej (kliknij na link).

dr Gehard Madaus 1890-1942

dr Wilhelm Heinrich Schüßler 1821-1898
Fiołek wonny (Sweet blue violet, English violet) – Viola odorata L. należy do rodziny fiołkowatych – Violaceae. Jest gatunkiem rozpowszechnionym w naszym kraju w lasach, zadrzewieniach śródpolnych, parkach; preferuje gleby wilgotne, próchniczne, miejsca półcieniste. Często sadzony. Występuje w całej Europie, Azji, a także Północnej Afryce.
Surowcem jest ziele kwitnące, sam liść, kwiat i kłącze – Herba, Folium, Flos, Rhizoma Violae odoratae. Suszenie kwiatów i ziela kwitnącego powinno odbywać się w miejscach przewiewnych, z dala od promieni słonecznych. Kłącza można suszyć w temp. do 50oC. Surowce po wysuszeniu przechowywać w słojach, w ciemnym miejscu (kwiaty, ziele). Trwałość kwiatów i ziela 2 lata. Trwałość kłączy 4 lata.
Składniki kłącza: saponiny, alkaloidy (violina, odoratyna C18H34N2O3), glikozydy salicylowe (gaulteryna, charakterystyczna dla Gaultheria), olejek eteryczny 0,038% (kwas beta-nitropropionowy 0,01-0,02%, salicylan metylu). Zawartość popiołu: maksymalnie 12%.
Składniki kwiatów: olejek eteryczny (0,003-0,02%), saponiny, trójterpeny (friedelina, 3-beta-friedelanol), flawonoidy – ok. 1,1% (rutozyd = violakwercetryna, pochodne kaempferolu) antocyjany – 4% (violanina – glikozyd delfinidyny, ponadto pochodne cyjanidyny), salicylan metylu, alkaloid – violina, cukry (3,62%), proteiny, witamina C (0,025%), sole mineralne – 8,5% (fosfor 0,18%). W suchych kwiatach związków cukrowych śluzowych może być nawet 18%.

Wysuszone kwiaty fiołka wonnego – Flos Violae odoratae.
Składniki ziela i liści: saponiny, triterpeny 0,016% (friedelina C30H50O), fitosterole (beta-sitosterol 0,033%), olejek lotny (2,6-nonadien-1-al., alkohol benzylowy, kwas n-heptylowy, 2,6-nonadien-1-ol, tert-oktenol, kwas oktenowy, kwas oktylowy, salicylan metylu), kwas fenolowy (ferylowy, synapinowy), witamina C (w świeżych liściach 254 mg%, w wysuszonych liściach 1357 mg%), alkaloidy (violina = viola-emetyna).
Olejek eteryczny fiołkowy zawiera (+)-alfa- ionon (jonon), dihydro-beta-ionon alkohol benzylowy, n-heksanol, 2,6-nonadien-1-al, 2,6-noadien-1-ol, undekanon-2, izoborneol, kwas heksadekanowy, ftalany (dietyloftalany), (+)-alfa-kurkumen, (-)-zingiberen, dihydro-alfa-ionon, alfa-ionol.
Działanie – olejek eteryczny z fiołka wonnego Viola odorata L.: przeciwdepresyjne, repelent przeciwko kleszczom – Ixodes.
Zastosowanie: depresja, stany stresowe; odstraszanie kleszczy, unikanie ugryzienia przez kleszcze.
Preparaty i dawkowanie: jako repelent w roztworach:
Rp. Repelent antykleszczowy – Anti-ixodes
Olejek fiołkowy 5%
Olejek lemongrasowy (citronellowy) 1%
Olejek sandałowy 1%
Ocet wrotyczowy 1:5 (świeże zielekwitnące) na occie 10% -5%
Olej ryżowy ad 100%
Smarować ciało przeciwko roztoczom/kleszczom i natarczywym owadom.
Spirytus fiołkowy (olejek fiołkowy 5%, spirytus kamforowy ad 100% (g)) – do spryskiwania ubrania, skóry, wcierania, opryskiwania podłogi/tapicerki przeciwko roztoczom – nierozcieńczony.
Doustnie olejek fiołkowy: 4 krople 1-2 razy dziennie w mleku z miodem lub na miodzie/sorbitolu.
Działanie – kwiat fiołka wonnego Viola odorata L.: wykrztuśne, sekretolityczne, mukolityczne, przeciwdepresyjne, silnie antybakteryjne, przeciwwirusowe, fungistatyczne, degradujące biofilmy bakteryjne i bakteryjno-drożdżakowe; stabilizujące śródbłonki, napotne, przeciwgorączkowe, zmiękczające, kompleksujące ksenobiotyki (substancje obce, xenos z greki – obcy) i szkodliwe oraz zbędne metabolity.
Zastosowanie: wszelkiego rodzaju nieżyty układu oddechowego (infekcje, stany zapalne), zapalenie zatok, choroby zakaźne (wirusowe, bakteryjne, mikologiczne), zatrucia; stany depresyjne i stresowe, przeziębienie, katar sienny, choroby alergiczne objawiające się nieżytem układu oddechowego; wspomagająco przy zapaleniu naczyń i naczyniówki; objawy wysięku.
Preparaty i dawkowanie:
- Napar na mleku: 1-2 łyżki kwiatów suchych, świeżych lub mrożonych na szklankę wrzącego mleka; osłodzić miodem, syropem z agawy (niski indeks glikemiczny) lub syropem sorbitolowym (sorbitol nie podnosi poziomu glukozy we krwi!, nie pobudza wzrostu grzybów w przeciwieństwie do cukru, czy miodu). Małe dzieci, niemowlęta – 2-3 łyżki takiego naparu kilka razy dziennie (małym dzieciom podajemy miód dopiero po ukończeniu 12 miesięcy! z uwagi na ryzyko zakażenia miodu pałeczką jadu kiełbasianego i innymi bakteriami wytwarzającymi toksyny; jelito takich maluchów nie jest w stanie się obronić!). Dorośli powinni pić 4 szklanki takiego naparu dziennie przy ostrych stanach, a przy łagodniejszych – 2 szklanki naparu dziennie.
- Nalewka świeża fiołkowa: 100 g świeżych kwiatów siekanych nożem ceramicznym zalać 500 ml ciepłego (ok. 30-40 stopni C) alkoholu 40% z dodatkiem 0,3-0,5% kwasu askorbinowego(witamina C), kwasu jabłkowego, bursztynowego lub soku z cytryny. Pozostawić w ciemnym miejscu na przynajmniej 7 dni, po czym można (ale nie trzeba)przefiltrować. Zażywać po 5-10 ml 1-2 razy dziennie. W depresji 1 raz dziennie 15 ml.
- Napar z kwiatów na wodzie: 1 łyżka kwiatów suchych lub świeżych na 1 szklankę wrzącej wody; dobrze jest wodę trochę zakwasić sokiem cytrynowym lub kwaskiem cytrynowym/jabłkowym (lekko), albo lepiej witaminą C. Parzyć pod przykryciem 30 minut. Do okładów na skórę z pryszczami, ropniami, pękającymi i rozszerzonymi naczyniami, z wągrami, łojotokową, z plamami. Okłady powinny trwać 40-45 minut. Na oczy przy zapaleniu powiek, spojówek i naczyniówki oka – 20 minut okłady z naparu. Doustnie przyjmować napar jako środek moczopędny i „czyszczący krew” (depurativum), szczególnie cenny z witaminą C.
- Syrop ze świeżych kwiatów: kwiaty posiekać nożem ceramicznym, skropić spirytusem, po czym zalać wodą (proporcja 100 g kwiatów na 300 ml wody z 0,2-0,5% zawartością kwasu askorbinowego (witaminy C) – czyli 500 mg (=0,5 g) witaminy C na każde 100 ml wody. Kwiaty zalane pozostawić na noc, po czym wycisnąć i przecedzić. Wodny wyciąg połączyć z miodem lub syropem sorbitolowym w proporcji1:1. Na każde 100 ml syropu warto dodać 25 ml rumu lub wódki czystej, albo gorzkiej/żubrówki. Dla dzieci można pominąć dodatek alkoholu. Syrop zażywać przy depresji po 1 kieliszku 30-40 ml; przy nieżycie układu oddechowego, kaszlu, zapaleniu zatok, katarze, chrypce itd. 1 łyżka co 4-6 godzin. Dzieci 1-2 łyżeczki syropu 4-6 razy dziennie.
Działanie – liście, ziele, kłącza fiołka wonnego – Viola ododrata L.: wykrztuśne, mukolityczne, moczopędne, przeciwbakteryjne, fungistatyczne, antywirusowe, degradujące biofilmy; kompleksujące (wiążące) toksyny ksenobiotyczne, metabolity szkodliwe; wzmagające wydalanie mocznika, amoniaku i kwasu moczowego, przeciwartretyczne, przeciwobrzękowe, przeciwreumatyczne; oczyszczające drogi moczowe i oskrzela; przeciwkamicze (wzmagające wydalanie złogów, kamieni moczowych i żółciowych), wzmagające wydzielanie śliny (przeciwko kamieniom ślinianek), przeciwropne, żółciopędne; wzmagające ruchy robaczkowe przewodu pokarmowego. W większych dawkach wymiotnie i rozwalniająco.
Wskazania: zaflegmienie dróg oddechowych, katar, chrypka, zapalenie oskrzeli, kaszel, zapalenie zatok, stany zapalne uszu, zapalenie/nieżyt trąbki Eustachiusza; obrzęk śledziony, zakażenie i złogi ropne/śluzowe w drogach moczowych; zatrucia; atonia jelit; gorączka, choroby bakteryjne, wirusowe i grzybicze dróg oddechowych, moczowych i układu pokarmowego; stany zapalne skóry.
Preparaty i dawkowanie.
1). Odwar z kłączy: 2 łyżki suchych i rozdrobnionych kłączy zalać 2 szklankami wody zimnej, postawić na reszo i podgrzewać powoli pod przykryciem aż do zagotowania. Gotować w półodkryciu 20 minut na małym ogniu; przykryć i odstawić na 20 minut, przecedzić. Zażywać łyżkami w ciągu dnia (małe dawki, ale często). Do okładów na skórę łojotokową, zaskórnikową, trądzikową, ropną, z plamami, rozszerzonymi naczyniami i porami – okłady ok. 40 minutowe, są rewelacyjne.
2). Rp. Mieszanka na nieżyty układu oddechowego, przeziębienia, grypę i podobne:
Ziele fiołka wonnego 25%
Ziele hyzopu lub cząbru 25%
Ziele tymianku 25%
Mech islandzki (płucnica islandzka) 12,5%
Ziele/owoc Gaultheria, kwiat wiązówki, pączki topoli lub bazie, albo liście wierzby 12,5%
Zioła wymieszać. 2 łyżki mieszanki zwilżyć spirytusem, po 2 minutach zalać zimną wodą, po czym powoli podgrzewać doprowadzając do zagotowania. Gdy zacznie się gotować odstawić, przykryć. Po 1 godzinie przecedzić. Można dodać miód, sorbitol lub syrop malinowy z agawy. Pić po 50-100 ml 4 razy dziennie. Dzieciom podawać łyżkami kilka razy dziennie w razie kaszlu, chrypki itd.
3). Nalewka z ziela fiołka: 100 g surowce świeżego lub suchego rozdrobnionego zalać 500 ml alkoholu 30-40% lub rumu. Wytrawiać minimum7 dni. Zażywać wyciąg po 10 ml 3-4 razy dziennie. Można też nalewkę połączyć z miodem, syropem malinowym, albo sorbitolem w równycn proporcjach (1:1) i zażywać po 1 łyżce kilka razy dziennie.
Drodzy Członkowie Polskiego Towarzystwa Zielarzy i Fitoterapeutów, Drodzy Studenci i Mieszkańcy Krosna!
Zapraszamy na zajęcia terenowe (warsztaty) i wykłady z zakresu Floroterapii – kwiaty w kosmetyce i terapii oraz profilaktyce chorób, kwiaty jadalne i trujące, esencje kwiatowe dra Edwarda Bacha.
Odbędą się one w auli Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. S. Pigonia w Krośnie, przy ul. Kazimierza Wielkiego (Rynek).
Program:
13:00-14:35 wykłady:
13:00-13:30 – wykład pt. Rośliny kwiatowe chronione doliny rzeki Wisłok – dr n. biol. Dominik Wróbel.
13:30-14:15 – wykład pt. Floroterapia – kwiaty w żywności, kosmetyce i lecznictwie – dr n. biol. Henryk Różański.
14:15-14:35 – wykład pt. Esencje kwiatowe dra Edwarda Bacha – dr inż. Janusz Kilar.
14:40 ∼ ok. 16:40 – zajęcia terenowe:
14:40∼16:40– wyjście w teren, warsztaty terenowe w Dolinie rzeki Wisłok w Krośnie –> w kierunki Krościenka – omówienie właściwości botanicznych, farmakologicznych, bromatologicznych/dietetycznych i toksykologicznych napotkanych pod drodze kwitnących roślin. Prowadzący: dr n. biol. Henryk Różański, dr n. biol. Dominik Wróbel & dr inż. Janusz Kilar.
Udział w wykładach i warsztatach bezpłatny.
Przedsięwzięcie zorganizowane przez Polskie Towarzystwo Zielarzy i Fitoterapeutów oraz Państwową Wyższą Szkołę Zawodową w Krośnie.

Narcissus pseudonarcissus L.
|
|
Najnowsze komentarze