|
|
26 kwietnia 2014 roku (sobota) odbędą się wykłady oraz szkolenie terenowe dla członków Polskiego Towarzystwa Zielarzy i Fitoterapeutów.
Dla członków PTZiF – udział w warsztatach bezpłatny.
Zapraszamy również sympatyków i wszystkich zainteresowanych zielarstwem oraz fitoterapią.
Opłaty dla osób zainteresowanych, ale nie należących do Polskiego Towarzystwa Zielarzy i Fitoterapeutów: 30 zł (wykłady, szkolenie+ognisko).
Formularz rejestracyjny dla uczestników (kliknij i wypełnij): http://e-learning.pwsz.krosno.pl/ankieta/index.php?r=survey/index/sid/577843/lang/pl
Z uwagi na wyczerpujące zajęcia terenowe Zarząd PTZiF postanowił przesunąć wykłady teoretyczne na godziny poranne.
Zajęcia terenowe na górze Piotruś odbędą się po wykładach, od godzin południowych do popołudnia.
– godzina 8:30 – wykłady szkoleniowe przy ulicy Kazimierza Wielkiego 4 (okolice Rynku i Starówki Krośnieńskiej) w auli Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. S. Pigonia w Krośnie:
8:30-9:30 – dr n. leśnych Izabela Betlej, dr n. farm. Katarzyna Paradowska: Właściwości prozdrowotne olejów roślinnych. Zastosowanie olejów roślinnych w fitoterapii oraz kosmetyce.
9:45-10:45 – dr n. biol. Henryk Różański, dr o. Marcelin Pietryja: Fitoterapia chorób układu krążenia.
11:30 – zbiórka na polu namiotowym Stasiane koło Tylawy w Beskidzie Niskim: 
11:45 – wyjście na górę Piotruś 728 m n.p.m. w celu poznania roślin leczniczych, sposobu ich zbioru, omówienia właściwości leczniczych roślin leczniczych z uwzględnieniem właściwości toksykologicznych roślin trujących. Zapoznanie się z ziołami wybranego fragmentu doliny (Przełomu) Jasiołki. Zakończenie wyprawy około 16:00.
Szkolenie na Górze Piotruś obejmuje:
– poznanie roślin aspektu wiosennego,
– omówienie składu chemicznego i właściwości farmakologicznych roślin aspektu wiosennego,
– przedstawienie informacji na temat przetwarzania, przygotowywania preparatów z napotkanych roślin oraz ich dawkowania
Od godz. ok. 16:00 ognisko i pieczenie kiełbasek na pobliskim polu namiotowym.
Odległość Stasiane od Krosna (Rynek) wynosi około 33 km.
Dojazd do miejsca zbiórki Stasiane we własnym zakresie.

Las na Górze Piotruś, Beskid Niski. 3 maj 2008 roku.
![clip_image002[5] clip_image002[5]](https://rozanski.li/wp-content/uploads/2014/02/clip_image002252_thumb3122.jpg) ![clip_image002[3] clip_image002[3]](https://rozanski.li/wp-content/uploads/2014/02/clip_image002232_thumb3122.jpg) 
I Komunikat
Organizatorzy
Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa im. S. Pigonia w Krośnie
Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu
Dolnośląskie Centrum Onkologii we Wrocławiu
Współorganizatorzy
Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Uniwersytet Medyczny im. Piastów Śląskich we Wrocławiu
Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie
Niepubliczna Wyższa Szkoła Medyczna we Wrocławiu
Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu
Polskie Towarzystwo Medycyny Środowiskowej
Polskie Towarzystwo Zielarzy i Fitoterapeutów
zapraszają na konferencję
Medycyna naturalna w leczeniu i profilaktyce nowotworów
9 – 10 maja 2014 roku
Kampus Politechniczny PWSZ
Krosno, ul. Dmochowskiego 12
Celem konferencji jest przedstawienie znaczenia preparatów pochodzenia naturalnego, diety i aktywności fizycznej w leczeniu oraz profilaktyce nowotworów. Zwrócenie uwagi na liczne czynniki kancerogenne oraz możliwości ochrony przed nimi.
Tematyka konferencji
· Przedstawienie aktualnej wiedzy na temat zastosowania w terapii i profilaktyce nowotworów substancji pochodzenia naturalnego.
· Podkreślenie znaczenia żywności funkcjonalnej w zapobieganiu chorób nowotworowych. Przydatność preparatów naturalnych w terapii wspomagającej leczenie nowotworów.
· Potencjalne właściwości onkostatyczne substancji pochodzenia roślinnego i zwierzęcego. Interakcje i synergizm suplementów diety i leków ziołowych z chemioterapeutykami onkologicznymi.
· Czynniki ryzyka rozwoju chorób nowotworowych.
· Zachorowania na nowotwory złośliwe związane z infekcją.
· Możliwości zmniejszenia zachorowalności na nowotwory złośliwe.
· Badania in vivo i in vitro nad aktywnością przeciwnowotworową substancji naturalnych.
· Aspekty etyczne i prawne polecania preparatów i metod naturalnych o nieuregulowanym statusie w leczeniu nowotworów.
· Preparaty naturalne i zabiegi przyrodolecznicze w pielęgniarstwie onkologicznym.
Komitet Naukowy
Prof. dr hab. Józefa Chrzanowska (Dziekan Wydziału Nauk o Żywności Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu)
Prof. dr hab. n. biol. Anna Goździcka-Józefiak (Kierownik Zakładu Wirusologii Molekularnej Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu)
Prof. dr hab. n. med. Krystyna Pawlas (Kierownik Katedry i Zakładu Higieny Uniwersytetu Medycznego im. Piastów Śląskich we Wrocławiu)
Prof. dr hab. n. farm. Iwona Wawer (Kierownik Zakładu Chemii Fizycznej na Wydziale Farmaceutycznym Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego)
Dr hab. n. farm. Ilona Kaczmarczyk-Sedlak (Kierownik Katedry i Zakładu Farmakognozji i Fitochemii, Wydziału Farmaceutycznego, Śląskiego Uniwersytetu Medycznego)
Dr hab. n. med. Danuta Mielżyńska, prof. ndzw. (Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu)
Dr hab. n. med. Danuta Zarzycka prof. ndzw. PWSZ w Krośnie (Katedra Pielęgniarstwa Pediatrycznego Uniwersytetu Medycznego w Lublinie, PWSZ im. S. Pigonia w Krośnie)
Dr Izabela Betlej (Kierownik Zakładu Towaroznawstwa PWSZ im. St. Pigonia w Krośnie)
Dr n. med. Hanna Kachaniuk (Katedra Środowiskowej Opieki Zdrowotnej Uniwersytetu Medycznego w Lublinie, Dyrektor Instytutu Gospodarki i Polityki Społecznej PWSZ im. S. Pigonia w Krośnie)
Dr inż. Barbara Krochmal-Marczak (Kierownik Zakładu Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich PWSZ im. S. Pigonia w Krośnie)
Dr n. farm. Katarzyna Paradowska (Warszawski Uniwersytet Medyczny)
Dr n. med. Natalia Pawlas (Kierownik Pracowni Toksykologii Genetycznej Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu)
Prof. dr hab. med. Ryszard Andrzejak (Dyrektor Instytutu Zdrowia Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. Angelusa Silesiusa w Wałbrzychu)
Prof. dr hab. Zbigniew Dobrzański (Kierownik Katedry Higieny Środowiska i Dobrostanu Zwierząt Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu)
Prof. dr hab. med. Paweł Januszewicz (Zastępca Dyrektora Narodowego Instytutu Leków w Warszawie, Kierownik Pracowni Medycyny Farmaceutycznej NIL w Warszawie, PWSZ im. S. Pigonia w Krośnie)
Prof. dr hab. n. biol. Adam Kaznowski (Zastępca Dyrektora d/s naukowych Instytutu Biologii Eksperymentalnej UAM, Kierownik Zakładu Mikrobiologii Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu)
Prof. dr hab. n. chem. Aleksander Koll (Rektor Niepublicznej Wyższej Szkoły Medycznej we Wrocławiu)
Prof. dr hab. Roman Kołacz (Rektor Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu)
Prof. dr hab. Roman Niżnikowski (Kierownik Katedry Szczegółowej Hodowli Zwierząt Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie)
Prof. dr hab. Jan Oszmiański (Kierownik Katedry Technologii Owoców, Warzyw i Zbóż Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu)
Prof. dr hab. Grzegorz Przebinda (Rektor Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. St. Pigonia w Krośnie)
Prof. dr hab. Józef Ryżko (Kierownik Kliniki Gastroenterologii, Hepatologii i Zaburzeń Odżywiania, Instytut "Pomnik – Centrum Zdrowia Dziecka" w Warszawie, PWSZ im. S. Pigonia w Krośnie)
Prof. dr hab. n. farm. i n. med. Wiktor Stelmach (Centrum Medycyny Naturalnej "Nature and Medicine")
Prof. dr hab. med. Andrzej Szuba (Kierownik Kliniki Chorób Wewnętrznych 4 Wojskowego Szpitala Klinicznego we Wrocławiu, Uniwersytet Medyczny im. Piastów Śląskich we Wrocławiu)
Prof. dr hab. Tadeusz Trziszka (Prorektor ds. Nauki i Innowacji Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu)
Prof. dr hab. Marek Ziętek (Rektor Uniwersytetu Medycznego im. Piastów Śląskich we Wrocławiu)
Dr hab. n. med. Marek Bębenek (Ordynator Chirurgii Onkologicznej I Dolnośląskiego Centrum Onkologii we Wrocławiu)
Dr hab. n. farm. Stanisław Boryczka (Dziekan Wydziału Farmaceutycznego z Oddziałem Medycyny Laboratoryjnej Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach)
Dr hab. n. biol. Łukasz Łuczaj, prof. URz (Kierownik Zakładu Botaniki i Biotechnologii Roślin Użytkowych Uniwersytetu Rzeszowskiego)
Dr hab. n. med. Rafał Matkowski, prof. ndzw. UM (II Oddział Chirurgii Onkologicznej Dolnośląskiego Centrum Onkologii we Wrocławiu, Kierownik Zakładu Chirurgii Onkologicznej w Katedrze Onkologii Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu)
Dr n. med. Józef Forgacz (Ordynator Chirurgii Onkologicznej II Dolnośląskiego Centrum Onkologii we Wrocławiu)
Dr o. Marcelin Pietryja (Gwardian Klasztoru Braci Mniejszych Franciszkanów w Katowicach-Panewnikach, Dyrektor Herbarium św. Franciszka)
Dr n. biol. Henryk Różański (Kierownik Laboratorium Biologii Przemysłowej i Eksperymentalnej PWSZ im. St. Pigonia w Krośnie)
KOMITET ORGANIZACYJNY KONFERENCJI
mgr Joanna Anglart-Różańska (PWSZ im. S. Pigonia w Krośnie)
mgr inż. Halina Beń (Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu)
mgr Małgorzata Dziura (PWSZ im. S. Pigonia w Krośnie)
mgr inż. Magdalena Kilar (PWSZ im. S. Pigonia w Krośnie)
dr inż. Małgorzata Korzeniowska (Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu)
mgr inż. Anna Pietrasz (PWSZ im. S. Pigonia w Krośnie)
mgr Lucyna Pojnar (PWSZ im. S. Pigonia w Krośnie)
dr n. med. Renata Rabiasz (PWSZ im. S. Pigonia w Krośnie)
dr inż. Janusz Kilar (PWSZ im. S. Pigonia w Krośnie)
dr n. biol. Henryk Różański (PWSZ im. S. Pigonia w Krośnie)
Sekretarz:
mgr Iwona Wajs (PWSZ im. S. Pigonia w Krośnie)
Kalendarz zgłaszania uczestnictwa
Zgłaszanie uczestnictwa 31.03.2014 r.
Należy wypełnić elektroniczny formularz zgłoszeniowy uczestnictwa dostępny na stronie:
https://e-learning.pwsz.krosno.pl/ankieta/index.php?r=survey/index/sid/624845/lang/pl
Streszczenia 1-stronnicowe wg formatki dostępnej na stronie http://luskiewnik.strefa.pl/PTZiF/Formatka_konferencja_krosno2014.doc
do 15 marca 2014 r. (nadesłane streszczenia będą kwalifikowane i recenzowane).
Podczas konferencji odbędą się wykłady plenarne, krótkie komunikaty/doniesienia naukowe, zgłoszone wykłady pełne oraz sesja posterowa.
Termin wniesienia opłaty do 31.03.2014 r.
Opłaty
· Uczestnicy – 700 zł;
· Członkowie Polskiego Towarzystwa Medycyny Środowiskowej i Polskiego Towarzystwa Zielarzy i Fitoterapeutów – 600 zł;
· Firmy – 2000 zł;
· Reklama w publikacji konferencyjnej – 1000 zł;
· Stoisko pokazowe – 1500 zł;
· Reklama stojąca za stołem plenarnym – 1000 zł.
Pełna opłata konferencyjna obejmuje:
· uczestnictwo w sesjach naukowych
· materiały konferencyjne
· obiady i uroczystą kolację
Opłatę konferencyjną należy wpłacić na konto:
Bank Pekao S.A. I O/Krosno
87 1240 4764 1111 0000 4866 3706
z dopiskiem: „konferencja onkologiczna”+ imię i nazwisko uczestnika/nazwa firmy
lub „konferencja onkologiczna”+ nazwa firmy_reklama B5/B6”
Sekretariat konferencji:
Instytut Gospodarki i Polityki Społecznej
ul. Dmochowskiego 12
38-400 Krosno
tel. 13-43-755-25, 13-43-755-80
fax 13-43-755-81
konferencja2014@pwsz.krosno.pl
Adres do korespondencji:
Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa im. Stanisława Pigonia w Krośnie
ul. Rynek 1
38-400 Krosno
tel. 13-43-755-25, 13-43-755-80
fax 13-43-755-81
konferencja2014@pwsz.krosno.pl
Czerwienica barwierska – Alkanna tinctoria (L.) Tausch należy do rodziny szorstkolistnych – Boraginaceae. Jest byliną dorastającą do 30 cm wysokości o liściach lancetowatych, szorstko owłosionych. Pędy pokładają się. Kwiaty o kielichu 5-ząbkowym, korona lejkowata, 5-płatkowa. kwiaty barwy niebieskiej lub niebieskofioletowej. Korzeń gruby, brunatny, do 25 cm długości. Smak ziela i korzenia śluzowo-gorzki. Owocem jest rozłupnia z 4 rozłupkami. Surowcem jest ziele i korzeń – Herba et Radix Alkannae (=Anchusae tinctoriae). Roślina możliwa do uprawy w Polsce. Występuje naturalnie w Południowej Europie, począwszy od Węgier i dawnej Jugosławii, ponadto w Turcji.
W lekospisach występowała pod nazwami Anchusa tinctoria Linne, Lithospermum tinctorium L., Anchusa matthioli Tausch., Alkanna bracteolata Greuter.
Surowiec posiada liczne nazwy: lat. Radix Alkannae, Radix Alkannae rubrae (spuriae), Radix Anchusae rubrae (tinctoriae); niem./szwajc. rote Ochsenzunge, Alkanna, Alkannawurzel, Färberochsenzunge, Schminkwurz, Alkermeswurzel, Färberkrautwurzel, Rote Ochsenzungenwurzel, Rotfärbewurzel ; franc. orcanète, orcanette, Racine d’orcanette; ang. False Alcanet Root Alkanna Root, dyer’s alkanet, alkanet, dyer’s bugloss, Spanish buglosss, Orchanet, Anchusa Dyer’s Bugloss; ital. falsa alcanna, alcanna, arganetta, arganetta azzurra.
Ziele bogate jest w krzemionkę, śluzy, naftochinony, alkaloidy pirolizydynowe (triangularyna, dwuhydroksytriangularyna, 7-angeloiloretronecyna, likopsamina, retronecyna, kwas necynowy), kwas angelikowy (andżelikowy) garbniki, flawonoidy (kaempferol, kwercetyna, izokwercytryna, rutozyd), antocyjany. Kwitnące ziele działa przeciwkaszlowo, odkażająco, rozkurczowo na drogi oddechowe, przeciwwysiękowo i przeciwzapalnie. Hamuje rozwój grzybów drożdżakowych i bakterii. Jest alternatywą dla ziela miodunki – Pulmonaria, czyli płucnika: https://rozanski.li/?p=109 Zastępuje również ziele i kwiat podbiału – Tussilago farfara L. (https://rozanski.li/?p=435). W zakresie właściwości wobec układu oddechowego i skóry działa podobnie jak farbownik lekarski – Anchusa officinalis Linne: https://rozanski.li/?p=1998.
W starożytnej medycynie liście Alkanna podawano z winem lub na winie (wyciąg) przy nieżycie żołądka. Korzeń Alkanna z kolei zalecano w leczeniu żółtaczki i zapalenia nerek. W medycynie ludowej Izraela korzeń Alkanna tinctoria jest używany w leczeniu nieżytów układu pokarmowego i chorób stawowych (bóle stawów). W medycynie ludowej krajów Europy Południowej korzeń był stosowany w leczeniu biegunek i chorób skórnych (infekcje, zmiany sączące, owrzodzenia, w tym owrzodzenia podudzi).
Ziele czerwienicy najlepiej gotować na wolnym ogniu, bez przykrycia, przez 20 minut, następnie przecedzić. Pić po 100-150 ml 3-4 razy dziennie przy nieżytach i infekcjach układu oddechowego, uporczywym kaszlu i chrypce. Dawka 1 czubata łyżka suchego kwitnącego ziela Alkanna na 1 szklankę wody. Ważne jest, aby w czasie gotowania nie przykrywać naczynia, bowiem alkaloidy pirolizydynowe są lotne z parą wodną. Nie są pożądane w surowcu, stąd utrata ich z parą wodną i rozkład ich w czasie gotowania jest wskazany. Surowca nie stosować przewlekle, lecz do krótkich terapii 1-2 tygodniowych.
Korzeń zawiera barwnik o historycznej nazwie Alkannarot – 5-6% (czerwień alkannowa). Czerwień alkannowa (C16H16O5)w lekospisach nosiła nazwę Alkanninum lub alkannin, ponadto anchusyny (anchusin). Pod względem chemicznym jest to (S)-5,8,-dihydroxy-2-(1-hydroxy-4-methyl-3-pentenyl)-1,4-naphthalenedione. Enancjomerem ((+)-(R) enantiomer) alkanniny jest szikonina = shikonin. Zatem są to związki naftochinonowe, mające właściwości fitoncydów (hamują aktywność drobnoustrojów). Rozpuszcza się w olejach, eterach, benzynie, alkoholach. Słabo rozpuszczalna w wodzie. Dawniej służyła do barwienia leków (maści, kremów, pomadek, wyciągów olejowych). Ważny składnik kosmetyków kolorowych (np. szminki), stosowany już w starożytności (Grecja, Rzym). Z solami amonowymi daje barwnik niebieski. Kwasy stabilizują barwę czerwoną. Zasady, np. węglan sodu, KOH – zmieniają czerwień alkannową w kierunku niebieskim i sinym.

 
Obok czerwieni alkannowej, w korzeniu występują garbniki, śluzy, alkaloidy pirolizydynowe (triangularyna, 7-angeloylretronecine = 7-andżeloiloretronecyna, dihydrotriangularine), tłuszcze, pochodne naftochinonów, flawonoidy, fenolokwasy, kwasy tłuszczowe (walerianowy, linolowy, linolenowy). Sproszkowany korzeń ma postać ciemnoczerwonego lub brunatnego proszku. Zawartość popiołu max 14%.
Związki naftochinowe i alkaloidowe zawarte w surowcu działają silnie antybakteryjnie, fungistatycznie i przeciwpierwotniakowo. Hamują rozwój między innymi Staphylococcus aureus, S. epidermidis, Candida albicans, E. coli
  
Alkannina jest inhibitorem topoizomerazy I. Topoizomerazy typu I zapewniają rozrywanie pojedynczych nici DNA, umożliwiają swobodne obracanie się nici DNA w czasie replikacji i transkrypcji. Inaczej mówiąc topoizomerazy odpowiadają za relaksację struktur superhelikalnych DNA. Topoizomerazy są enzymami wyspecjalizowanymi w likwidowaniu superhelikalności DNA. Nie wymagają do swej pracy energii z ATP. Zarówno topoizomerazy I jak i II są niezbędne w procesach powielania materiału genetycznego (DNA), kondensacji i segregacji chromosomów, transkrypcji genów i rekombinacji. Topoizomerazy są punktami docelowymi wielu onkostatyków (leków przeciwnowotworowych). Większość chemioterapeutyków onkologicznych działa na topoizomerazy typu II, mniej na topoizomerazę I. Dla przykładu, alkaloid chinolinowy kamptotecyna (camptothecin) wykryty w Camptotheca acuminata Decne. działa na topoizomerazę I i został wprowadzony do lecznictwa (irinotecan, topotecan, rubitecan). Stosowany jest do terapii nowotworów układu nerwowego, jajnika, czy jelita grubego.
Inhibitory topoizomeraz uniemożliwiają replikację DNA, co hamuje procesy nowotworowe. Komórki rakowe są bardzo aktywne pod względem replikacyjnym i transkrypcyjnym, w związku z czym panuje w nich wysoki poziom topoizomeraz. Jest to poziom wyższy niż w komórkach normalnie dzielących się i funkcjonujących. Zatem leki tego typu mają szansę zadziałać na onkocyty (komórki rakowe), czyniąc mniejsze szkody w komórkach zdrowych. Nie zawsze jednak ta reguła odnosi sie do wszystkich komórek naszego ciała, bowiem komórki pluripotencjalne szpiku, nabłonków, tkanki łącznej też są aktywne i również cierpią podczas kuracji inhibitorami topoizomeraz.
Akannina może zatem być stosowana w leczeniu nowotworów. Jest wiele prac naukowych ukazujących wyniki badań na temat aktywności przeciwnowotworowej alkanniny, np. Antitumor activity of shikonin, alkannin and their derivatives. II. X-ray analysis of cyclo-alkannin leucoacetate, tautomerism of alkannin and cyclo-alkannin and antitumor activity of alkannin derivatives, autorstwa Sankawa U, Otsuka H, Kataoka Y, Iitaka Y, Hoshi A, Kuretani K., Chem Pharm Bull (Tokyo). 1981 Jan;29(1):116-22, czy też: YUNZ-16, a newly synthesized alkannin derivative, induces tumor cells apoptosis and suppresses tumor growth through inhibition of PKB/AKT kinase activity and blockade of AKT/FOXO signal pathway; Rong Deng, Jun Tang,Bing-Fen Xie, Gong-Kan Feng, Yu-Han Huang, Zong-Chao Liu, Xiao-Feng Zhu; International Journal of Cancer, Volume 127, Issue 1, pages 220–229, 1 July 2010.
Wyciąg z Alkannae Radix daje wyraźną poprawę u osób z reumatoidalnym i zesztywniającym zapaleniem stawów. Stan zapalny zmniejsza się, dolegliwości bólowe są mniej dotkliwe. Zanika obrzęk i guzki reumatyczne. Podobne rezultaty są u pacjentów z artretyzmem (dną mocznową). Wzmaga aktywność fibroblastów i odnowę tkanki chrzęstnej. Zapobiega postępowi zmian degeneracyjnych w chrząstce.
Dawne receptury z Alkanna tinctoria.
Rp. Sirupus caeruleus (Hagers Handbuch der Pharmazeutischen Praxis, Berlin 1938).
Sirupi Auranti florum 40,0 Sirupi Ipecacuanhae 10,0 Sirupi Sacchari 100,0 Tincturae Alkannae alkalinae q.s. ad colorem satis caeruleum. Syrop wykrztuśny z dodatkiem nalewki alkannowej jako barwnika. Syrop zawiera syrop z wymiotnicy oraz kwiatu pomarańczy.
Rp. Tinctura Alkannae acida (nalewka alkannowa kwaśna) Radicis Alkannae 10,0 Alcohol absoluti 100,0 Acidi acetici 96 1,0 Do barwienia leków na kolor czerwony.
Rp. Tinctura Alkannae alkalina. (Nalewka alkannowa alkaliczna, zasadowa, z dodatkiem węglanu sodu krystalicznego). Radicis Alkannae 10,0 Natrii carbonici crystall. 10,0 Aquae destillatae 65,0 Spiritus 90% 35,0 Do barwienia roztworów na kolor niebieski (błękitny).
Rp. Unguentum potabile rubrum. Künstliche Krebsbutter Adipis siuilli 200,0 Radicis Alkannae gr. pulv. 5,0 Podgrzewać na łaźni wodnej 1-2 godziny, następnie przefiltrować. Podłoże na smalcu z dodatkiem sproszkowanych korzeni Alkanna przybiera barwę czerwoną.
Można stosować do barwienia innych maści.
Rp. Aqua dentifricia wg Günther’a Tincturae Alkannae 1:10 – 200,0 Spiritus Melissae 70,0 Spiritus 90% Olei Rosae 3,0 Ol. Menthae pip. 9,0 Typowa woda odświeżająca i odkażająca jamę ustną. Zalecana przy stanach zapalnych i przykrym zapachu z ust, ponadto infekcjach gardła i jamy ustnej (dziąseł). Do rozcieńczania z wodą. Zawiera spirytus melisowy, olejek różany i olejek z mięty pieprzowej, ponadto nalewkę alkannową.
Wyciągi olejowe z korzenia Alkanna służyły do sporządzania fałszywego oleju dziurawcowego Oleum hyperici adulteratio (wtedy do oleju rzepakowego dolewano odpowiednią ilość ekstraktu olejowego z Alkanna).
Działanie farmakologiczne wyciągów z korzenia Alkanna tinctoria: przeciwbakteryjne, przeciwgrzybicze, pierwotniakobójcze, przeciwzapalne, onkostatyczne (przeciwnowotworowe), przeciwreumatyczne, ściągające, hamujące reakcje autoagresji immunologicznej, przeciwalergiczne.
Wskazania: nieżyt układu pokarmowego, nieżyty układu oddechowego, infekcje bakteryjne, nowotwory, choroby reumatyczne, choroby autoimmunologiczne; zewnętrznie: owrzodzenia, zakażone rany.
Przeciwwskazania: ciąża, laktacja. Nie podawać małym dzieciom.
Nie stosować dłużej jak 2 tygodnie. W długotrwałej terapii przeciwnowotworowej stosować naprzemiennie z innymi surowcami, np. olchą, kurkumą, barwinkiem, nagietkiem, Larrea tridentata (DC.) Cov., ligustrem, jemiołą, szafranem, Camptotheca acuminata Decne, lapacho, glistnikiem, Lethedon tannensis K.P.J. Sprengel (również zawiera inhibitor topoizomerazy I, jednakże i innym charakterze chemicznym, mianowicie flawonowym), kolczurką Echinocystis lobata Michaux (Torrey & A. Gray), mistrzownikiem – Imperatoria, miłorzębem, bukszpanem, bodziszkiem żałobnym, śledziennicą, czy czworolistem krajowym Paris quadrofolia L. lub azjatyckiego Paris polyphylla var. yunnanensis (Fr.) Hand-Mazz. (wchodzi w skład słynnego prep. przeciwrakowego Yunnan Bai Yao).
Preparaty z korzenia Alkanna:
1. Nalewka alkannowa – Tinctura Alkannae: 1 część surowca rozdrobnionego na 5-10 cz. alkoholu 70%; macerować 1 miesiąc. Przefiltrować. Zażywać 3 razy dziennie po 5 ml (1:5) lub 10 ml (1:10). Wymieszana z miodem 1:1 – 1 łyżka 3 razy dziennie przy infekcjach układu oddechowego i kaszlu. 2. Olej alkannowy – Oleum Alkannae: 1 część rozdrobnionych korzeni zwilżyć spirytusem, a potem zalać 5 częściami oleju lnianego, rokitnikowego, cedrowego lub z lnianki. Odstawić na 1 tydzień wstrząsając co 1-2 dni. Przefiltrować. Zażywać po 1 łyżce 2 razy dziennie przy nowotworach. Ponadto do okładów na rany, oparzenia, odleżyny, owrzodzenia. Przy leczeniu dolegliwości skórnych polecam połączyć olej alkannowy z balsamem Szostakowskiego.
Rp. Krople przeciwnowotworowe, zalecane również w leczeniu uogólnionych infekcji drożdżakowych, wirusowych i bakteryjnych, opornych na chemioterapeutyki. Nalewka alkannowa 1:5 na etanolu 70% – 10 ml Nalewka miłorzębowa 1:5 na etanolu 55-60% 10 ml Nalewka glistnikowa 1:5 na etanolu 65-70% 10 ml Nalewka z czworolistu 1:5 na etanolu 38-40% 5 ml Nalewka ze znamion szafranu 1:5 na etanolu 65-70% 10 ml Nalewka z pączków topoli, najlepiej balsamicznej 1:5 na etanolu 55-65% 10 ml Nalewka z kwiatów wrotyczu 1:5 na etanolu 55-65% 10 ml Nalewka z ziela barwinka 1:5 na etanolu 55-65% 10 ml Nalewka z ziela bluszczu pospolitego 1:5 na etanolu 38-40% 10 ml Nalewka z kłączy kurkumy 1:5 na etanolu 70% 10 ml Nalewka z liści bukszpanu 1:5 na etanolu 55-60% 5 ml
Nalewki wymieszać. Zażywać 3 razy dziennie po 5 ml; w ostrych stanach 10 ml. W razie złego samopoczucia dawkę zmniejszyć, ale zachować 3-krotne stosowanie w ciągu dnia. Dobrze jest zacząć kurację od dawki dużej nasycającej, 10 ml 3 x dz., przez 3 dni, potem zmniejszyć do 5 ml 3 x dz.. Kuracja powinna trwać 10-14 dni, potem preparat zastąpić innym. Ponawiać co kwartał w razie potrzeby.
W dniach 9-10 maja 2014 roku odbędzie się I konferencja: “Medycyna naturalna w leczeniu i profilaktyce nowotworów”. Miejsce konferencji: Krosno, Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa im. St. Pigonia w Krośnie.
Tematyka konferencji jest szeroka. Zapraszamy wszystkich zainteresowanych.Będzie możliwość przesłania artykułów do publikacji. Szczegóły wkrótce…
   Fragmenty Starówki Krośnieńskiej
26 kwietnia 2014 roku (sobota) odbędzie się wykład oraz szkolenie terenowe dla członków Polskiego Towarzystwa Zielarzy i Fitoterapeutów. Udział bezpłatny. Zapraszamy również sympatyków i wszystkich zainteresowanych zielarstwem oraz fitoterapią.
Program:
– godzina 8:00 – spotkanie na polu namiotowym Stasiane koło Tylawy w Beskidzie Niskim:
Wyjście na górę Piotruś 728 m n.p.m. w celu poznania roślin leczniczych, sposobu ich zbioru, omówienia właściwości leczniczych roślin leczniczych z uwzględnieniem właściwości toksykologicznych roślin trujących. Zapoznanie się z ziołami wybranego fragmentu doliny (Przełomu) Jasiołki. Zakończenie wyprawy około 14:00.
Odległość Stasiane od Krosna (Rynek) wynosi około 33 km.
– godzina 17:00 – wykłady szkoleniowe przy ulicy Kazimierza Wielkiego 4 (okolice Rynku i Starówki Krośnieńskiej) w auli Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. S. Pigonia w Krośnie:
17:15-18:15 – dr n. leśnych Izabela Betlej, dr n. farm. Katarzyna Paradowska: Właściwości prozdrowotne olejów roślinnych. Zastosowanie olejów roślinnych w fitoterapii oraz kosmetyce.
18:30-19:30 – dr n. biol. Henryk Różański, dr o. Marcelin Pietryja: Fitoterapia chorób układu krążenia.

Okolice wierzchołka Góry Piotruś.
Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu i Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w Krośnie wydała monografię pt. “Ziołolecznictwo, biokosmetyki, żywność funkcjonalna” pod redakcją prof. dr hab. Iwony Wawer i prof. dr hab. Tadeusza Trziszki.
Monografia obejmuje pełne teksty artykułów przesłanych przez autorów i zarazem uczestników I Międzynarodowej Konferencji „Ziołolecznictwo, biokosmetyki i żywność funkcjonalna”, która odbyła się w dniach 18-19 kwietnia 2013 roku w Krośnie.








W wydanej Monografii znajdują się następujące publikacje naukowe:
- Anna Augustyńska-Prejsnar, Małgorzata Ormian: Czy mięso drobiowe może być źródłem żywności funkcjonalnej.
- Jolanta Baran, Maciej Pompa-Roborzyński, Izabela Betlej: Profil kwasów tłuszczowych i składników mineralnych jako atrybuty funkcjonalności mleka koziego.
- Izabela Betlej, Katarzyna Szymankiewicz, Jolanta Baran: Charakterystyka produktów biobójczych do zwalczania ptaszyńca kurzego, zarejestrowanych w URPLWMiPB.
- Izabela Betlej, Henryk Różański: Badania kliniczne produktów leczniczych wprowadzanych do obrotu na rynek Polski – wymagania prawne.
- Krzysztof Błecha: Nasiona czarnuszki siewnej nadzieją dla alergików.
- Małgorzata Kostecka, Joanna Bolesławska: Rośliny wykorzystywane w medycynie tradycyjnej jako składniki suplementów diety.
- Dorota Bonarska-Kujawa, Hanna Pruchnik, Jan Oszmiański, Anna Bąkowska-Barczak: Skutki oddziaływania z błoną biologiczną ekstraktów z wiśni mikroenkapsułowanych z dodatkiem maltodekstryny lub inuliny.
- Elżbieta Bukowska: Najlepsze kosmetyki naturalne – rzeczywistość, czy marketing.
- Małgorzata Dziura, Kamil Kłosowicz, Aneta Janusz, Justyna Stygar: Właściwości lecznicze miodu w opinii studentów Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. S. Pigonia w Krośnie.
- Jadwiga Gancarz-Żebracka: Herbularius – aspekty estetyczne i zastosowanie we współczesnych ogrodach.
- Jolanta Gazda: Ekstrakcja flawonoidów z wybranych surowców roślinnych (zielona herbata).
- Ireneusz Kapusta, Joanna Kotula, Tomasz Cebulak, Joanna Kaszuba: Aktywność przeciwutleniająca surowej lub przetworzonej białej i czerwonej cebuli.
- Małgorzata Karbarz: Mikro-RNA – perspektywy zastosowania w żywności funkcjonalnej.
- Adam Kaznowski, Edyta Konecka: Właściwości przeciwdrobnoustrojowe preparatów pochodzenia roślinnego.
- Renata Klebaniuk, Eugeniusz R. Grela, Magdalena Olcha: Właściwości prozdrowotne mniszka lekarskiego (Taraxacum officinale Web.) w zależności od miejsca pozyskiwania oraz terminu zbioru.
- Elżbieta Kondratowicz-Pietruszka: Wpływ dodatku przypraw na kształtowanie się jakości olejków w czasie ich przechowywania.
- Renata Klebaniuk, Edyta Kowalczuk-Vasilev, Jan Matras, Eugeniusz R. Grela: Wartość pokarmowa i przydatność żywieniowa nasion różnych odmian lnu.
- Monika Kowalczyk, Agnieszka Barańska, Katarzyna Orzeł, Kamila Zabłocka, Joanna Matuszek, Jolanta Herda, Maciej Barański: Zastosowanie aloesu w lecznictwie i kosmetologii.
- Monika kowalczyk, Agnieszka Barańska, Joanna Matuszek, Mateusz Jasikowski, Krystyna Skalicka-Woźniak: Zastosowanie olejków eterycznych w łagodzeniu objawów depresji.
- Anna Lorenc-Kozik, Robert Witkowicz, Aleksander Szmigiel, Zbigniew Janeczko: Wpływa nawożenia azotowego efektywnych mikroorganizmów i przycinania roślin na wysokości plonu ziela melisy lekarskiej (Melissa officinalis L.).
- Barbara Krochmal-Marczak, Barbara Sawicka: Właściwości zdrowotne i znaczenie gospodarcze batata Ipomea batatas (L.) Lamarck.
- Mehran Miroliaei, Mehdi Rahimmalek, Weronika Kozłowska, Adam Matkowski: Dziedzictwo Ariów i Awicenny, czyli o niektórych roślinach aromatycznych i leczniczych Iranu.
- Joanna Matuszek, Monika Kowalczyk, Agnieszka Barańska, Mateusz Jasikowski, Małgorzata Kozyra: Zastosowanie wybranych roślin w redukcji cellulitu.
- Izabela Nawrot, Marta Szandruk, Alicja Nawrot, Magdalena Targońska, Jakub Hadzik, Adam Matkowski: Zawartość związków polifenolowych oraz aktywność przeciwutleniająca wybranych surowców roślinnych z rodziny różowatych z terenu Polski.
- Maria Pytlarz-Kozicka, Antoni Szumny, Mariola Zjeżdżałka: Wpływ nawożenia azotowego na zawartość olejków eterycznych w nasionach kopru włoskiego (Foeniculum capillaceum Gilib.) .
- Elżbieta Rymar: Len – zapomniane dobro natury.
- Barbara Sawicka, Ewa Kotiuk, Bernadetta Bienia, Barbara Krochmal-Marczak, Stanisława Wójcik: Znaczenie gorczycy białej (Sinapis alba), gorczycy sarepskiej (Brassica juncea var. sareptana) i gorczycy czarnej (Brassica nigra) w żywieniu i fitoterapii.
- Barbara Sawicka, Berandetta Bienia, Barbara Krochmal-Marczak: Prozdrowotne znaczenie słonecznika bulwiastego (Hellianthus tubersosus L.).
- Bożena Kowalczyk, Adam Stebel, Patryk Ochota: Wstępne studia nad migracją ołowiu i kadmu z gleby do surowców zielarskich i odwarów z pokrzywy zwyczajnej Urtica dioica L.
- Agnieszka Szałankiewicz: Właściwości ekstraktów roślinnych bogatych w bioflawonoidy.
- Edyta Wojtas, Magdalena Zabielska: Mleko jako żywność funkcjonalna.
- Marlena Wójtowicz: Wpływ lipofilowości surowców kosmetycznych na ich przenikanie przez skórę.
- Mirosław Żmijewski, Anna Sokół-Łętowska, Radosław Spychaj, Agata Wojciechowicz-Budzisz: Potencjał prozdrowotny pieczywa żytniego z udziałem różnych frakcji przemiału orzeszków gryki.
- Alina Kunicka-Styczyńska, Marta Maroszyńska, Katarzyna Rajkowska, Magdalena Sikora, Danuta Kalemba: Właściwości konserwujące olejku tymiankowego w kosmetykach.
- Agnieszka Rogula, Paulina Mizgier, Dorota Wyspiańska, Alicja Z. Kucharska, Anna Sokół-Łętowska, Izabela Fecka: Zawartość antocyjanów w owocach różnych odmian truskawek.
- Paulina Strugała, Anna Dudra, Aleksandra Włoch, Janina Gabrielska: Aktywność farmakologiczna in vitro ekstraktów z rodziny Rosaceae jako potencjalnych suplementów diety.
- Kazimierz Pokrywka, Krzysztof Tereszkiewicz, Piotr Molenda: prozdrowotne i funkcjonalne właściwości mięsa.
- Paweł Hodurek: Chromatografia przeciwprądowa. Idea, konstrukcja, zastosowania.
- Henryk Różański, Łukasz Bobak, Tadeusz Trziszka: Właściwości odżywcze i zastosowanie jaj kurzych w dawnej medycynie. Znaczenie i właściwości prozdrowotne fosfolipidów.
Uczestnicy konferencji i autorzy, którzy wnieśli opłatę konferencyjną otrzymają Monografię pocztą. Inne osoby, zainteresowane publikacją mogą zakupić Monografię w PWSZ w Krośnie.
Szwajcaria, w drodze z Berna do Lucerny
O niepokalanku – Vitex agnus-castus L. pisałem w 2010 roku: https://rozanski.li/?p=2013
Postęp wiedzy na temat niepokalanka jest coraz większy, dlatego dzisiaj dopiszę nieco informacji o tej cennej roślinie.
Powszechnie stosowanym surowcem są owoce niepokalanka – Fructus Agni casti. Nalewki z owoców najlepiej sporządzać na świeżo, bowiem suszenie powoduje znaczne straty. Polecam również liście, ponieważ też zawierają składniki lecznicze – Folium Agni casti. Szczególnie wartościowe są całe wierzchołki pędów z liśćmi i owocostanami, ścinane w naszym klimacie jesienią. Nie tracimy rośliny, bo i tak większa część nadziemnych i młodych pędów niepokalanka wymarza podczas zimy. Wiosną liście i nowe pędy boczne rozwijają się w dolnych częściach krzewu. Ważne jest okrywanie niepokalanka na zimę.
Vitex agnus castus L. (niem./szwajc.: Mönchspfeffer, Keuschbaum, Müllen, Abrahams-strauch; ang. Chastee-tree, Monk’s pepper) należy do rodziny werbenowatych – Verbenaceae. Owoce niepokalnka za granicą występują pod nazwami: Baccae Agni casti (łac.), Semen Agni casti (łac.), Fructus Agni casti (łac.), Keuschlammfrüchte (niem.), Agnus castus fruit (ang.) Chasteberry (ang.), Fruit de gettilier (franc.), agneau chaste (franc.).
Niepokalanek to roślina rejonu Morza Śródziemnego, po zachodnią Azję, ponadto rozpowszechniona w Północnych Indiach, w Albanii i Maroko. Naturalizowany w Ameryce (Florida, Georgia, Misissippi, Alabama, Louisiana, Arkansas, Texas, Oklahoma (południowo-wschodnia).
W owocach znajduje się olejek eteryczny 0,5-1,22% (w liściach ok. 0,5%). Olejek zasobny jest w alfa- i beta-pinen (39-40%), 1,8- cyneol (ok. 4-45%), limonen (ok. 14-15%), sabinen (od 2 do 44%), farnsezen (E-beta) – 5-12%, beta-kariofilen (1-6%), octan bornylu, octan alfa-terpinylu. Zarówno w owocach, jak i zielu występują glikozydy irydoidowe, wrażliwe na światło i tlen – ok. 1 % (aukubina, agnuzyd 0,01-0,4%, kwas mussanenozydowy, agnuskastozyd A, B, C; flawonoidy 0,05-0,08% (apigenina, 6-C-glukozylo-luteolina (=izoorientyna), metyloeter kwercetagetyny, 6-hydroksykempferol, kwercetagetyn-3,6,7,4’-tetrametyloether (=kastycyna) – 0,02-0,21%, chryzosplenol D, penduletyna; kwasy fenolowe (para-hydroksybenzoesowy – 0,01-0,06%), garbniki (zależnie od fazy rozwoju od 1,5 do 14%). W kwiatach występują ketosteroidy (progesteron, 17-alfa-hydroksyprogesteron, testosteron, epitestosteron; w liściach występuje androstenedion. Ważnymi składnikami czynnymi niepokalanka (w owocach, liściach, kwiatach, korze) są diterpeny labdanowe: rotundifuran 0,04-0,30%), witeksylakton (0,02-0,17%), 6beta-7Beta-diacetoksy-13-hydroksylabda-8,14-dien, witetrifolina (vitetrifolin) D 0,02-0,10%; pochodne klerodanu (clerodan): cleroda-X,14-dien-13-ole, cleroda-1,3,14-trien-13-ole; alkaloidy labdanodwuterpenowe (vitexlaktam A).
 
źródło obrazka: http://www.medizinalpflanzen.de

W liściach niepokalanka znajduje się ok. 0,6% agnuzydu i 0,3% aukubiny. Zawartość olejku w liściach może wynosić nawet ok. 1 % (słoneczne stanowiska).
Wg British Pharmacopoeia 2013 r. oraz wg Farmakopei Europejskiej suche owoce niepokalanka Agnus Castus Fruit powinny zawierać minimum 0,08% kastycyny = casticin C19H18O8 o macie cząsteczkowej 374,3. Popiół max 5%.
Ekstrakt z niepokalanka stymuluje selektywnie receptory dopaminergiczne D2 w komórkach laktotropowych przysadki mózgowej (hypophysis) i w rezultacie hamuje wydzielanie (sekrecję) prolaktyny. Hormon laktogenny (prolaktyna) wytwarzany przez komórki laktotropowe wpływa pobudzająco na wzrost gruczołu mlekowego i na wydzielanie mleka (laktogenezę, laktację). Wpływa też na wytworzenie stereotypu zachowań macierzyńskich.
Hamując wydzielanie prolaktyny niepokalanek zmniejsza obrzęk i bolesność piersi. Stąd też niepokalanek jest polecany przy nadmiernym poziomie prolaktyny i mastodynii z tym związanej. Sprawdza się również napięciu przedmiesiączkowym, bowiem znosi objawy rozdrażnienia psychicznego. Ekstrakty z niepokalanka hamują uwalnianie prostaglandyn, histaminy i powstawanie wolnych rodników. Działają przeciwzapalnie, przeciwalergicznie i przeciwbólowo.
Zwiększa wydzielanie hormonu luteinizującego, który wpływa stymulująco u kobiet na owulację, wytwarzanie ciałka żółtego oraz na wytwarzanie progesteronu; a u mężczyzn na wytwarzanie i uwalnianie testosteronu przez komórki śródmiąższowe jądra. Niepokalanek hamuje uwalnianie i działanie FSH, czyli folitropiny (folikulostymuliny). FSH to hormon przysadki mózgowej (płat przedni), który pobudza wzrost pęcherzyków jajnikowych i wytwarzanie estrogenów, a u mężczyzn FSH działa stymulująco na komórki podporowe kanalików nasiennych i na spermatogenezę.
Niepokalanek hamuje rozwój bakterii, np. Bacillus cereus, Bacillus megaterium, Escherichia coli, Staphyllococcus aureus, ponadto działa fungistatycznie, np. wobec Candida albicans. Co ciekawe wykazano, iż niepokalanek hamuje TRH (tyreoliberynę), czyli hormon uwalniający tyreotropinę TSH.
Małe dawki niepokalanka pobudzają uwalnianie prolaktyny! Tylko duże dawki niepokalanka hamują uwalnianie prolaktyny! Stąd wynikają sprzeczne informacje literaturowe i różne efekty u pacjentów.
Składniki niepokalanka wpływają przeciwnowotworowo: rak jelita grubego, jajnika, szyjki macicy, płuc, żołądka.
Nie łączyć z lekami przeciwdopaminowymi. Niepokalanek zmienia działanie leków antykoncepcyjnych, stąd nie podawać ich jednocześnie.
Preparaty i dawki niskie:
Nalewka 1:5 na alkoholu 60-65% Tinctura Agni-casti 2-3 ml 2 razy dziennie.
Castagnus – tabletki (Herbapol Wrocław) 1 tab. zawiera 45 mg wyciągu suchego z niepokalanka, kosztuje około 30 zł; dawki oficjalne: w zależności od masy ciała – do 60 kg 1 tabl., powyżej 60 kg 2 tabl. dziennie.
Cyclodynon – tabl. powl. (Bionorica), 1 tabl. zawiera 40 mg wyciągu suchego z owoców niepokalanka, 30 tabl. w opakowaniu, cena ok. 41-42 zł; dawka oficjalna: 1 tabl. dziennie.
Wg monografii Komisji E nr 226 z 2 XII 1992 r. dobowa dawka wyciągów alkoholowo-wodnych powinna odpowiadać 30-40 mg surowca. Komisja E pozytywnie oceniła niepokalanek. Zakres stosowania: zaburzenia cyklu miesiączkowego, dolegliwości przedmenstruacyjne, bolesność sutków.
W dawkach powyższych niepokalanek nie nadaje się do leczenia hiperprolaktynemii.
Czas kuracji: przynajmniej 3 miesiące.
Preparaty i dawki wysokie:
Tinctura Agni-casti 1:5 na alkoholu 60-65% 10-15 ml 2 razy dziennie.
Napar – Infusum Agni-casti: 1 łyżkę liści lub 1 łyżkę płaską owoców świeżych lub suchych i rozdrobnionych zalać 200 ml wrzącej wody lub lepiej mleka; odstawić pod przykryciem na 20 minut, przecedzić. Pić po 1/2 szklanki 4 razy dziennie.
Wyciąg na winie: 100 g suchych i rozdrobnionych liści lub 100 g świeżych, albo suchych owoców, rozdrobnionych, zalać 700 ml wina czerwonego; odstawić na 1 miesiąc. Stosować 1 raz dziennie po kieliszku 100 ml. Stosować 2 tygodnie. Wznawiać co kwartał. Używać przy klimakterium, demencji, osłabieniu, miażdżycy.
Dawki ekstraktu suchego wysokie: 120-240 mg dziennie.
Działanie niepokalanka na układ hormonalny jest powolne, trwa miesiącami, stąd ważne regularne stosowanie preparatów. Niepokalanek nadaje się też do leczenia krótkotrwałego wielu chorób, np. zakażeń przewodu pokarmowego i układu oddechowego, nieżytu oskrzeli i gardła na tle infekcji i alergii; kaszlu, nerwicy żołądka, przeziębienia, anginy, gorączki, grypy, zaburzeń trawiennych, a nawet skąpomoczu i zaburzeń krążenia limfy. W postaci nalewki, naparu i syropu działa wykrztuśnie, osuszająco na drogi oddechowe, uspokajająco, moczopędnie, napotnie, przeciwgorączkowo i antyseptycznie. Nalewka i wyciąg na winie działają rozgrzewająco i wzmacniająco na serce, poprawiają krążenie mózgowe i w kończynach.
Niepokalanek w połączeniu z Sarsaparilla, Cyanotis arachnoides i Catalpą daje dobre efekty w leczeniu choroby Hashimoto. Najlepiej stosować wymienione zioła w postaci nalewki na alkoholu 60%. Można je połączyć w równych proporcjach, zalać alkoholem i zażywać po 10 ml 2 razy dziennie przez 1 miesiąc.
 Vitex agnus –castus L., niepokalanek pospolity, Swarzędz-Zalasewo, 2012 r., sierpień.
Amorpha fruticosa Linne, czyli indygowiec krzewiasty (niem. Bastardindigo; franc. Amorphe; ang. Indigobush) Amorpha), indygowiec zwyczajny, albo amorfa krzewiasta należy do rodziny motylkowatych – Papilionaceae (=Fabaceae). Jest krzewem dorastającym do 3 m wys. o liściach pierzystych, złożonych z 11-25 eliptycznych listków; kwiatostany groniaste, wąskie, długie; kwiaty brunatnofioletowe; pręcików 10, słupek 1; owoc – mały i wygięty strąk. Występuje na Południu Europy, w Turcji, Bułgarii,na terenie dawnej Jugosławii, ponadto w południowej części Rosji, na Ukrainie. Pochodzi z Ameryki Północnej. Występuje również w Ameryce Środkowej. W Europie uprawiana. Możliwa do uprawy w Polsce. Dobrze umacnia zbocza, jest wartościową rośliną ozdobną, przyprawową i leczniczą. Roślina barwierska – False Indigo (niebieski barwnik).
 
Amorpha fruticosa L., Fot. H. Rozanski.
Amorpha zawiera flawonoidy (rotenoid: 6′-O–β-d-glucopyranosyl-12a-hydroxydalpanol, amorfigenina, ononina, formononetyna, flawanon – amorynina, amoradyna, amoradycyna, amoradynina), olejek eteryczny, amorphachinony, garbniki. Nasiona zawierają fitosterole, olej tłusty bogaty w kwas linolowy, oleinowy, palmitynowy i stearynowy.

źródło obrazka wzoru strukturalnego ononiny: www.awl.ch


Amorphigenina – związek, który hamuje czynności osteoklastów, czyli komórek kościogubnych. Dzięki inhibicji osteoklastów zatrzymuje wapń w kościach i może być wykorzystany w leczeniu i profilaktyce osteoporozy.

Wistyna (wistin), czyli 7-(β-D-Glucopyranosyloxy)-4′,6-dimethoxyisoflavone

Rotenon

Rotenoidy zawarte w Amorpha to naturalne insektycydy i onkostatyki (substancje przeciwnowotworowe).
Działanie fitofarmakologiczne: immunostymulujące, zwiększające liczbę limfocytów NK, B i T, pobudzające syntezę cytokin limfocytowych. Podnoszące odporność na infekcje. Z uwagi na obecność rotenoidów i chinonów działa przeciwpasożytniczo, zabójczo na roztocza, owady i pająki. Ekstrakty z owoców wykazują wpływ cytotoksyczny wobec komórek rakowych. Zwiększają poziom TNF-alfa (czynnik martwiczy nowotworów). Izoflawony zawarte w zielu i owocach działają estrogennie i antyandrogennie, obniżają poziom triglicerydów i cholesterolu we krwi.
Poprawiające krążenie krwi mózgowe i wieńcowe. Odtruwające, adaptogenne.
Zastosowanie: pomocniczo w leczeniu nowotworów i spadku odporności na zakażenia; ponadto jako środek ogólnie wzmacniający i odtruwający. Klimakterium. W zakresie hormonalnej terapii zastępczej w menopauzie kobiet. Zaburzenia psychologiczne i socjologiczne u dzieci (trudności w komunikowaniu się z rówieśnikami, zaburzenia percepcji, koncentracji). Nowotwory gruczołu krokowego, jelita grubego, płuc, wątroby, śledziony i in. Zaburzenia krążenia i nerwowe w okresie przekwitania. Osteoporoza. Nowotwory kości.
Najsilniejsze działanie wykazuje korzeń i owoce – Radix et Fructus Amorphae.
Preparaty i dawkowanie:
1. Nalewka na świeżych lub suchych owocach – Tinctura Amorphae: 100 ml zmielonych owoców lub korzeni zalać 500 ml alkoholu 50-60%; odstawić na 7-14 dni, przefiltrować. Zażywać po 15 ml dziennie.
2. Wyciąg na winie – Vinum Amorphae: 100 ml owoców lub korzeni rozdrobnionych, świeżych lub suchych zalać 700 ml wina czerwonego, wytrwanego; odstawić na 1-2 tygodnie; przecedzić. Pić 1 kieliszek dziennie przez 2 tygodnie, potem zrobić przerwę. Stosować co 2-3 miesiące.
3. Sproszkowane owoce lub korzeń – Pulvis Amorphae: 1 g 2-3 razy dziennie przez 1-2 tygodnie, następnie 1 g 2 razy dziennie. Podawać na miodzie lub w jogurcie.
4. Ziołomiód – Amorphamel: na każdą 1 łyżkę miodu dać 1 łyżeczkę spirytusu, 1 łyżeczkę gliceryny i 1 łyżeczkę sproszkowanego korzenia lub owoców; wymieszać. Zażywać 2 razy dziennie po 1 łyżce.
5. Spirytus Amorpha: 100 ml owocostanów na 500 ml spirytusu 70%; do zwalczania owadów i pajęczaków (spryskiwanie). Ponadto do wcierania w miejsca reumatycznie zmienione, opuchnięte i uderzone (siniaki). Do wcierania we włosy przy łysieniu androgennym.
Owoce Amorpha są aromatyczne i mogą służyć jako przyprawa oraz do wyrobu kadzidełek. Olejek eteryczny dawniej ceniony w perfumerii.
W medycynie ludowej Rosji stosowany jest korzeń jako lek tonizujący, wzmacniający, przeciwpasożytniczy i przeciwkrwotoczny (hamujący krwawienia i krwotoki).
W leczeniu chorób pasożytniczych stosuje się irygacje, lewatywy oraz doustne preparaty (mocny odwar przyjmowany na czczo).
Ciekawe badania nad Amorpha przeprowadzili koreańscy uczeni: Hak Ju Lee, Ha Young Kang, Cheol Hee Kim, Hyo Sung Kim, Min Chul Kwon, Sang Moo Kim, Il Shik Shin, and Hyeon Yong Lee; Cytotechnology. 2006 November; 52(3): 219–226. Published online 2007 February 27, którzy wykazali jest właściwości immunomodulujące. inni z kolei zwrócili uwagę na aktywność wobec osteoklastów: Amorphigenin inhibits Osteoclast differentiation by suppressing c-Fos and nuclear factor of activated T cells; Bong Gyu Kim, Han Bok Kwak, Eun-Yong Choi, Hun Soo Kim, Myung Hee Kim, Seong Hwan Kim, Min-Kyu Choi, Churl Hong Chun, Jaemin Oh, and Jeong-Joong Kim, Anat Cell Biol. 2010 December; 43(4): 310–316. Published online 2010 December 31.
Patrz również: Kim, Jung-Hwa; Kim, Dae-Ho; You, Jin-Hyu ; Kwon, Min-Chul; Lee, Hyun-Jung; Lee, Hak-Ju; Lee, Hyeon-Yong; Anticancer and Immune Activities of the Extracts from Amorpha fruticosa L.; Korean Journal of Medicinal Crop Science, Volume 13, Issue ,1, 2005, pp.41-47.
Przepękla pospolita – Momordica balsamina Linne (Balsamapfel, Balsam Apple, Momordique Baumier) należy do rodziny Cucurbitaceae (dyniowatych). Jest rośliną jednoroczną, dorastająca do 2 m długości. Liście dłoniaste, –5-klapowe. Kwiaty rozdzielnopłciowe, żółtawe. Owoc jajowaty, brodawkowaty, do 8 cm długości, czerwony. Uprawiany w Indiach, Palestynie, Południowej Ameryce, tropikalnej Afryce. Surowcem jest ziele, owoc, nasiona – Herba, Fructus, Semen Momoridicae balsaminae.
źródło obrazka: Curtis’s Botanical Magazine, vol. 113 [ser. 3, vol. 43]: t. 6932 (1887) [M. Smith]
Nadziemne części przepękli pospolitej zawierają alkaloidy (gorzka momordocyna = momordocin 0,38%), fitosterole, flawony, saponiny, garbniki, poliuronidy, sole mineralne (fosfor, cynk, miedź, mangan, żelazo, wapń; owoce zawierają 11-12% popiołu), witaminę C, karotenoidy. Nasiona zasobne w olej (32%) zawierający kwas alfa-oleostearynowy (46-47%), kwas stearynowy (29-30%), kwas oleinowy 15-16%), kwas linolenowy (7-8%). Przepękla pospolita zawiera werbaskozzyd o działaniu fitoncydowym, kalceolariozyd E o działąniu przeciwrodnikowym i przeciwzapalnym, kwas rozmarynowy o wpływie ochronnym na wątrobę, przeciwnowotworowym i fitoncydowym. Kwas rozmarynowy wykazuje aktywność przeciwzapalną, antyoksydacyjną, antywirusową i przeciwbakteryjną. Działanie przeciwlękowe kwasu rozmarynowego tłumaczy się inhibicją transaminazy GABA – gamma-aminobutyric acid transaminase.
Rosmarinic acid
Verbascoside
Calceolarioside E – związek (fenyloetanoid) o działaniu antyoksydacyjnym, przeciwrodnikowym, ochronnym na hepatocyty i komórki mięśnia sercowego; znosi toksyczny wpływ adriamycyny na serce.
Surowiec zawiera również diterpeny primaranowe (primarane diterpenes) o działaniu antywirusowym i hipoglikemicznym.
Działanie fitofarmakologiczne: przeciwwirusowe (np. przeciwko HIV), pierwotniakobójcze, antybakteryjne (np. wobec Enterococcus faecalis, Staphyllococcus aureus, Klebsiella sp., Pseudomonas sp.); silnie przeciwzapalne; hipoglikemiczne, rozkurczowe, żółciopędne, przeciwmiażdżycowe, krwiotwócze.
Wskazania: stany zapalne i zwyrodnieniowe wątroby i trzustki, hiperlipidemia, hipercholesterolemia, cukrzyca, miażdżyca, zaburzenia w wydzielaniu żółci, kamica żółciowa, zakażenia wirusowe, bakteryjne i pierwotniakowe układu pokarmowego; niedokrwistość. Ropne choroby skóry.
W handlu znajdują się owoce nadające się do spożycia. Ponadto dostępne są ekstrakty suche z owoców. Ekstrakt suchy z owoców 4:1 polecam zażywać w dawce 1 g dziennie.
Z ziela najlepiej sporządzać napar lub odwar, bowiem większość składników przechodzi do wody. 1-2 łyżki suchego ziela zalać 1 szklanką wody, gotować do 20 minut, przecedzić. Pić po 1/2 szklanki 2 razy dziennie.
Efektywna jest nalewka na winie i alkoholu 40-50%: 100 g owoców świeżych lub 100 g ziela suchego zalać 500 ml alkoholu 40-50% gorącego lub 700 ml wina. Odstawić na 7-10 dni, przefiltrować. Wino spożywać po kieliszku 100 ml dziennie przez 1-2 tygodnie. Wyciąg na wódce lub rumie spożywać po 15-20 ml 1 raz dziennie przez tydzień. Kurację powtarzać co kwartał.
2-3 owoce spożyte dziennie działają leczniczo.
Patrz również balsamka, czyli przepękla ogórkowata – Momordica charantia L.: https://rozanski.li/?p=324 oraz https://rozanski.li/?p=2723
|
|
Najnowsze komentarze