Categories

Archives

A sample text widget

Etiam pulvinar consectetur dolor sed malesuada. Ut convallis euismod dolor nec pretium. Nunc ut tristique massa.

Nam sodales mi vitae dolor ullamcorper et vulputate enim accumsan. Morbi orci magna, tincidunt vitae molestie nec, molestie at mi. Nulla nulla lorem, suscipit in posuere in, interdum non magna.

Prezentacja z wykładu “Rośliny lecznicze i trujące Cergowej 716 m n.p.m.”, PWSZ im. S. Pigonia, Krosno, 18 sierpnia 2018 r.

Zgodnie z obietnicą złożoną podczas wykładu wygłoszonego 18 sierpnia 2018 r. w auli Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej Krośnie, wspólnie z dr n. biol. Dominikiem Wróblem udostępniamy prezentację “Rośliny lecznicze i trujące Cergowej 716 m n.p.m.”

Kliknij w obrazek lub link, aby przejrzeć: http://luskiewnik.strefa.pl/ziola_cergowa_rozanski&wrobel2018.pdf

image

Konspekt prezentacji:

Rośliny lecznicze i trujące Cergowej 716 m n.p.m.

Henryk Różański & Dominik Wróbel

Cergowa

• Masyw położony na południowy-wschód od Dukli.

• Wyróżnia się spadzistymi stokami północnymi.

• Posiada 3 wierzchołki: wschodni 681 m, środkowy 683 m oraz zachodni 716 m z żelaznym krzyżem.

• W drzewostanie dominuje zespół buczyny karpackiej z mniejszymi płatami olszynki górskiej i jaworzyny górskiej.

• Obejmuje dwa duże skupiska cisów: większe (około 100 okazów) na wschodniej części Rezerwatu Tysiąclecia i mniejsze (44 osobniki) w Rezerwacie Cisy w Nowej Wsi.

• Posiada jaskinie szczelinowe, stanowiące schronienia nietoperzy.

• U północno-zachodniego podnóża Złota Studnia: źródełko, przy którym miał jakoby pustelnię św. Jan z Dukli (kaplica z figurą świętego).

Stachys sylvatica L. – czyściec leśny (Lamiaceae = Labiatae)

• Gleby wilgotne, eutroficzne, zasadowe-obojętne.

• Lasy liściaste: łęgi, grądy, żyzne buczyny, lasy lipowo-jaworowe.

• Surowiec zielarski: Herba flor.; Dodoens 1617-1585: folium.

• Surowiec olejkowo-irydoidowy.

• Dr Georg Dragendorff (1836-1898): emmenagogum, diureticum, przy kolkach.

• Zastosowanie: choroby reumatyczne, stany zapalne kości, mięśni i skóry, stany zapalne gardła, żołądka i jelit, zapalenie wątroby, zastoje żółci, marskość i nacieki stłuszczenia w wątrobie; złamania kości, zapalenie pochwy, macicy i jajników, stany zapalne oka; zapalenie dziąseł, stany zapalne po usunięciu zęba; zapalenie skóry owłosionej, stany zapalne płuc, opłucnej i oskrzeli; stany skurczowe przewodu pokarmowego; nadciśnienie, cukrzyca, choroba nowotworowa (wspomagająco), stany zapalne ucha (wlewki, płukanki), hemoroidy, świąd sromu i odbytu; trudno gojące się rany i oparzenia; wypryski, trądzik, mikozy.

Stachys sylvatica L. – czyściec leśny (Lamiaceae = Labiatae)

Składniki czynne ziela czyśćca leśnego: irydoidy (harpagidy – w tym acetylowane, harpagozydy, aukubina, ajugozyd), terpeny (germakren C, kubebol), flawonoidy (hiperozyd, stachannozydy, stachannina, stachannoacyzydy, skutellareina i jej pochodne), alkany (tetracosane = tetrakozan), związki aminowe i alkaloidowe (betaina, cholina, stachydryna, betonicyna, trygonelina), alantoina, fenolokwasy (kwas cynamonowy, kawowy, rozmarynowy, p-kumarowy, chlorogenowy, izochlorogenowy, neochlorogenowy, protokatechowy), garbniki, alfa-amyryna, beta-sitosterol, labdanowe i kauranowe diterpeny, kwas ursolowy, oleanolowy.

Działanie: antiphlogisticum, antirheumaticum, sedativum, cholagogum, adstringentum, hameostaticum, spasmolyticum, hypotensivum, hepatoprotectivum, proregenerativum (derma), analgeticum, antisepticum, oncostaticum, depurativum, dermatoplasticum.

Sposób użycia. Doustnie: nalewka, napar, ziołomiód, sok, macerat ze świeżego ziela, sproszkowane ziele; zewnętrznie: przemywanie, okłady, płukanki; do irygacji, nasiadówek i lewatywy, do okładów na oczy.

Tinctura, FreshTinktur 1:10 in 60-70% eth. 5 ml 3xd, acetum 1:7 in 10% ac.acet.; Infusum 2-3% 100 ml kilka razy dz.; decoctum 3%

Salvia glutinosa L. – szałwia lepka (Lamiaceae = Labiatae)

• Gleby świeże, eutroficzne, obojętne-zasadowe, żyzne lasy liściaste, ciepłolubna buczyna karpacka.

• Grądy, jaworzyny: najczęściej z miesiącznicą i języcznikiem; łęgi jesionowe, nadrzeczna olszyna górska.

• Składniki: olejek eteryczny (0,5-2%): tlenek kariofilenu, spatulenol, humulen, linalol, muurolen, octan bornylu i burbonen; kwas karnozowy, kwas rozmarynowy, cynamonowy, labiatowy, kawowy i chlorogenowy;  flawonoidy (luteolina, apigenina), fitosterole.

• Dr Georg Dragendorff (1836-1898).

Salvia glutinosa L. – szałwia lepka (Lamiaceae = Labiatae)

Działanie: antisepticum, pancreo-hepatoprotectivum, hypoglycemicum, spasmolyticum, antibechicum.

• Napar z łyżki ziela kwitnącego lub owocującego na szklankę wrzątku; 2 razy dziennie po 1 szklance naparu. Przy nieżytach układu oddechowego 4 razy dziennie po 1/2 szklanki naparu.

• Sproszkowane ziele szałwii lepkiej – Herba Salviae glutinosae: ݣ1 łyżeczka 2 razy dziennie, na miodzie lub w kapsułkach.

• Nalewka na świeżym zielu – Tinctura Salviae glutinosae: 1 cz. świeżego siekanego ziela na 5-10 części ciepłego (ale nie gorącego!) alkoholu 60-70%; zażywać 2 razy dziennie po 1 łyżeczce w 100 ml wody.

Wskazania: stany zapalne gardła i oskrzeli; zapalenie błony śluzowej żołądka i jelit; zespół jelita drażliwego; stany zapalne trzustki, niewydolność trzustki (łączyć z kozieradką i balsamką – Momordica charantia lub z kolczurką – Echinocystis lobata, ponadto z czarnuszką – Nigella), cukrzyca (łączyć z balsamką – Bitter melon, rutwicą, kozieradką, pokrzywą lub kolczurką), uszkodzenie wątroby i reflux (łączyć z ostropestem/sylimaryną, karczochem/cynaryną, witaminą B complex, lecytyną, choliną, metioniną, betainą, cystyną/cysteiną, ostrożeniem warzywnym, kurkumą, czarnuszką, kocanką, szantą i rzepikiem).

Staphylea pinnata L. – kłokoczka południowa (Staphyleaceae)

• Gatunek ciepłolubny; w Polsce osiąga północna granicę zasięgu.

• Żyzne lasy liściaste, suche buczyny, grądy.

• Preferuje gleby wapienne, świeże, eutroficzne.

• Składniki: garbniki ok. 1,5-3%, flawonoidy – ok. 0,14-0,2%, aminokwasy (izoleucyna, oksypinnatan, pinnatenina). Nasiona zawierają 35% białek i 40-49% oleju bogatego w kwas linolowy!

• W liściach i korze jest sacharoza.

• Cała roślina zasobna w fitosterole, trójterpeny.

• Zawiera pochodne kwasu betulinowego.

• Pochodne kwasu hydroksycynamonowego i ursolowego.

Staphylea pinnata L.
kłokoczka południowa

Działanie: onkostatyczne, antyproliferacyjne, przeczyszczające, przeciwrodnikowe, antyoksydacyjne, przeciwalergiczne, antyhistaminowe, przeciwstarzeniowe, przeciwobrzękowe, przeciwzapalne, antybakteryjne.

Zastosowanie: dawniej jako laxans (semen, fructus); wytłaczano olej rozwalniający i gojący. W leczeniu reumatyzmu. Indianie, TCM. Olej: wypryski, rany.

• Obecnie: zaparcia, nowotwory, uogólnione stany zapalne, choroby autoimmunologiczne. Miażdżyca, stłuszczenie organów. Wszystkie ekstrakty lipofilowe hamowały COX-1 i COX-2 (badania in vitro Słowacja, 2009).

• Odwary 2-3% 50 ml 2 razy dziennie, olej z nasion, intrakt z owoców 1:10 in 70 eth., vinum 1:7-10 50 ml 1 raz dziennie.

Paris quadrifolia L. – czworolist pospolity = jednojagoda czterolistna, wilczy pieprz –
Rodzina melantkowate (Melanthiaceae)

• Lubi gleby świeże, wilgotne, eutroficzne, obojętne lub zasadowe.

• Lasy liściaste: łęgi, grądy, żyzne buczyny, lasy jaworowo-lipowe, karpackie bory mieszane jodłowo-świerkowe.

• W starych lekospisach czworolist widniał pod nazwami: Radix, Herba, Baccae Paridis, Solani quadrifolii, Ulvae versae seu vulpinae.

• Surowcem zielarskim jest kłącze, ziele i owoc – Rhizoma, Herba, Fructus Paridis.

Paris quadrifolia L. – czworolist pospolity; melantkowate (Melanthiaceae)

• Matthiolus (1501-1578) i Lonicerus (1528-1586): opuchnięcia, stany zapalne, brodawki narządów płciowych, pęcherze, parchy, czyraki.

• Dr Ch. W. Hufeland (1762-1836) i dr S. Hahnemann (1755-1843): padaczka.

• Dr G. Madaus (1890-1942): bóle pochodzenia rdzeniowego, choroby krtani, reumatyzm i nerwobóle, wstrząs mózgu, zatory, zawroty głowy, udary, migrena, nalewka z jagód na gangrenę!; choroby reumatyczne, uogólnione stany zapalne, mięśniobóle, zaparcia; trudno gojące się rany, wypryski. Cała roślina świeża.

Czworolist pospolity Paris quadrifolia Linne.

Składniki: saponiny sterydowe i trójterpeny (diosgenina, jamogenina, sarsasapogenina, parylina, parystyfnina, parydyna, pennogenina), skrobia, pektyny, asparagina, flawonoidy.

• W XIX wieku wiedziano, że roślina zawiera saponiny (np. parydynę) o analogicznym działaniu jak smilacyna zawarta w Smilax (Sarsaparilla). Została opisana przez dra Fr. Oesterlen’a(1861 r.) i prof.  G.C. Wittstein’a (1883 r.). 

• Kłącze czworolistu było używane w dużych dawkach jako lek wymiotny i przeczyszczający.

• Ziele czworolistu stosowano w leczeniu kokluszu, a zewnętrznie jako środek przeciwzapalny, w leczeniu nowotworów, owrzodzeń.

Czworolist pospolity = jednojagoda czterolistna, wilczy pieprzParis quadrifolia Linne.

Wykrztuśne, sekretolityczne, fungistatyczne, pierwotniakobójcze, przeciwbakteryjne.

Hamujące odczyny zapalne.

Zmniejszające objawy kataru i wyprysków na tle alergicznym.

Przeciwbólowe i przeciwwysiękowe, przeciwobrzękowe w obrębie stawów.

Autoimmunologiczne choroby skóry: żele, maści, kremy, lotio 15-20% (Tinctura 1:3-5 in 30-40%).

Infusum Paridis 3-5% (3-5 g surowca /ziele lub kłącza/ rozdrobnionego na 100 ml wrzącej wody, odstawić na 40 minut, przecedzić): 4 razy dziennie po 10-15 ml naparu.

• Ponadto do okładów i przemywania schorzałych miejsc, płukania włosów.

• Przy kandydozie i kryptokokkozie przewodu pokarmowego przed jedzeniem.

Orchis maculata L. = Dactylorhiza maculata (L.) Scop. – kukułka plamista – storczyk, stoplamek plamisty (Orchidaceae)

• Gleby wilgotne i mokre, oligo- i mezotroficzne; obojętne-kwaśne; torfowiska niskie i przejściowe, olsy, lasy łęgowe, łąki.

• Surowiec: bulwa – Tuber (Salep Tuber), Radix Salep.

• Składniki: śluzy, cukry śluzowaciejące ok. 50% (glukomannany), białka 5%, sole mineralne 2%, skrobia 27%.

• Niegdyś oficjalny we wszystkich krajach, stąd przetrzebione zasoby naturalne. FP II i III: bulwa salepu, Tuber Salep.

Orchis maculata L. = Dactylorhiza maculata (L.) Scop.
kukułka plamista – storczyk, stoplamek plamisty
(Orchidaceae)

Działanie: powlekające, ochronne, przeciwzapalne, absorbujące. Mucilaginosum.

Wskazania: biegunki letnie u dzieci, choroba wrzodowa, owrzodzenia jelit, zapalenie żołądka i jelit. Zapalenie odbytu. W zasypkach do pudrowania ran, wyprysków, liszajów, potówek.

Decoctum Salep 2,0:200,0 po łyżce co 2 godziny, albo per rectum w postaci lewatywy.

Polygonatum multiflorum (L.) All.
kokoryczka wielokwiatowa (Convallariaceae)

• Gleby świeże, eutroficzne, o odczynie obojętnym.

• W żyznych lasach liściastych: grądach, buczynach, łęgach jesionowo-wiązowych.

• Surowiec: kłącze, ziele, owoc – Rhizoma, Herba et Fructus Polygonati multiflori.

• Składniki czynne: flawonoidy, saponiny sterydowe (diosgenina), kwas chelidonowy, asparagina i glikozydy nasercowe (strofantydyna). Skrobia ponad 30%.

Polygonatum multiflorum (L.) All. – kokoryczka wielokwiatowa (Convallariaceae)

• Działanie: hypocholesterolemicum, hypolipidemicum, hypoglycemicum, hypotonicum, cardiacum, venoprotectivum, antisclerotropicum, antiphlogisticum.

• Zwiększa siłę i energię skurczu mięśnia sercowego oraz szybkość i głębokość rozkurczu.

• Przedłuża pauzę rozkurczową, zwalniając przy tym czynność serca.

• Pod wpływem kokoryczki komory serca lepiej wypełniają się krwią, energiczniej i silniej tłoczą krew do tętnic, ponieważ zwiększa się pojemność wyrzutowa komór.

Polygonatum multiflorum (L.) All. – kokoryczka wielokwiatowa (Convallariaceae)

• Zmniejsza zastój w krążeniu żylnym.

• Saponiny i flawonoidy kokoryczki wspomagają wydalanie szkodliwych produktów przemiany materii, np. ciał ketonowych.

• Kokoryczka działa również wyraźnie przeciwobrzękowo, przeciwzapalnie, moczopędnie, uspokajająco i antyseptycznie.

• Obniża ciśnienie tętnicze krwi.

• Usuwa obrzęki zastoinowe kończyn dolnych.

Polygonatum multiflorum (L.) All. – kokoryczka wielokwiatowa (Convallariaceae)

• W przypadku cukrzycy można zażywać kokoryczkę w formie naparu
i wina.

• Napar sporządza się zalewając 1 łyżkę rozdrobnionego ziela kokoryczki 1 szklanką wrzącej wody. Po 30 minutach napar przecedzić. Zażywać rano i wieczorem po ݣzklanki naparu, przez 1 miesiąc. W razie nudności dawkę obniżyć do 3 łyżek naparu 2 razy dziennie. Po 3-tygodniowej przerwie leczenie wznowić.

• Odwar z kłączy kokoryczki przygotowuje się zalewając 40-50 g rozdrobnionego surowca 0,5 l wody. Gotować 10 minut, odstawić na 30 minut pod przykryciem, przecedzić. Zażywać podobnie jak napar.

• Wino kokoryczkowe sporządza się zalewając świeże lub suche rozdrobnione kłącze, albo ziele (100 g) ciepłym lub gorącym winem wytrawnym, białym lub czerwonym (700-1000 ml). W szczelnym słoju lub butli macerować min. 14 dni, po czym przefiltrować. Zażywać 1 raz dziennie po 50 ml.

• Odwar z kłączy kokoryczki jak i odpowiednio rozcieńczone wino kokoryczkowe wodą mineralną (1:1) działają przeciwzapalnie na skórę i błony śluzowe. Posiadają właściwości wybielające i oczyszczające cerę. Tonizują naczynia krwionośne, usuwają zaczerwieniania i krostki.

• Okłady z ciepłego odwaru na okolice oczu działają odżywczo, przeciwobrzękowo i antyseptycznie, przyczyniają się do ustępowania worków i sińców pod oczami.

Senecio nemorensis L. s.l. – starzec gajowy (Asteraceae = Compositae)

• Gleby świeże, eutroficzne, odczyn obojętny do umiarkowanie kwaśnego; dolnoreglowy bór jodłowo-świerkowy; kwaśna i żyzna buczyna górska, górskie jaworzyny, podgórski łęg jesionowy, nadrzeczne olszyny górskie, stare poręby, ziołorośla i przy potokach.

• Surowiec: Rhizoma cum radicibus, Herba Senecionis (inne gatunki alternatywne: Senecio aureus L., Senecio bicolor (Willd.) Tod., Senecio jacobaea L., Senecio vulgaris L.)

• Starzec gajowy typowy.

• Starzec jajowaty s. Fuchsa (bardziej światłolubny).

Senecio nemorensis L. s.l. (Asteraceae = Compositae) – starzec gajowy

Składniki: alkaloidy pirolizydynowe 0,4-1% (senecionina, platyfilina), cholina, poliiny, laktony seskwiterpenowe, flawonoidy, kumaryny, olejek eteryczny (germakren D), sterole.

Działanie: spasmolyticum, antibechicum, analgeticum, cholagogum, sedativum, myorelaxanthum.

20X silniejsze działanie od atropiny! (platyfilina).

Senecio nemorensis L. s.l. (Asteraceae = Compositae) – starzec gajowy

Zastosowanie: bolesne miesiączki, kolki, spastyczności mięśni szkieletowych, nadciśnienie, kaszel, zaburzenia oddawania moczu, podniecenie nerwowe, padaczka, drgawki, wstrząs anafilaktyczny.

• 2% infusum: 50-100 ml 1-2 x d., tinctura 1:5-10 in 60-70 eth. 2,5-3 ml 1-3 x dz.

• Platyfilina (winian) maks. Dawka jednorazowa 10 mg, dobowa 30 mg.

Mutagenne, hepatotoksyczne przy dłuższym stosowaniu.

Prenanthes purpurea L. – przenęt purpurowy (Asteraceae = Compositae)

• Gleby świeże, mezotroficzne, o odczynie obojętnym do lekko kwaśnego.

• Lasy bukowe, jaworzyny, karpackie bory mieszane jodłowo-świerkowe; zarośla kosodrzewiny, poręby, brzegi potoków.

• Surowiec: Herba flor.

• Składniki: 1,6”-di-O-cinnamoyl-β-D-glucopyranosyl- -(1→3)-O-α-L-rhamnopyranosyl-(1→6)-O-β-D-glucopyranoside, di-O-cinnamoyl-trisaccharide (podobne w Camellia sinensis (L.) Kuntze); caffeoyltartaric acid, cichoric acid, chlorogenic acid, 3,5-dicaffeoylquinic acid, and 4,5-dicaffeoylquinic acid. Garbniki. Laktony seskwiterpenowe.

Prenanthes purpurea L. – przenęt purpurowy (Asteraceae = Compositae)

Działanie: adstringens, antidiarrhoicum, antiphlogisticum, oncostaticum, pancreo-hepatoprotectivum, gastroprotectivum, antiulcerosum. Dermaticum.

• 2-3% infusum: 100-120 ml 2-4 razy dziennie; per os; ponadto zewnętrznie (externum). Per rectum: choroba hemoroidowa. Per vaginum, nasiadówki: stany zapalne.

Melampyrum nemorosum L. – pszeniec gajowy (Scrophulariaceae)

• Półpasożyt.

• Gleby świeże, mezotroficzne, obojętne lub umiarkowanie kwaśne.

• Grądy, ciepłolubne dąbrowy, bory mieszane sosnowo-dębowe, kwaśne dąbrowy (sporadycznie), buczyny storczykowe.

• Surowiec: planta totale. Herba rec. sicc/., flor. Herb.

Weterynaria ludowa: okłady z rozgniecionego świeżego ziela lub odwaru pszeńcowego stosuje się w leczeniu ropiejących ran, owrzodzeń i liszajów;

– wlewy doodbytnicze stosuje się przy robaczycy;

– wyciągi olejowe z ziela leczą stany zapalne skóry, liszaje, grzybice, pęknięcia i rozpadliny skóry i ropnie.

– sproszkowane ziele wymieszane z żywicą świerkową daje pastę leczącą uszkodzenia strzałki kopyta, zagwożdżenia i inne rany w obrębie rogowych wytworów skóry.

Melampyrum nemorosum L. – pszeniec gajowy (Scrophulariaceae)

Medycyna ludowa: rozmiękczające
i przeciwzapalne; był stosowany do okładów (świeże ziele, rozparzone nasiona) na skórę.

Składniki czynne: irydoidy (aukubina, katalpol 2-3%), alkaloidy, kwas cynamonowy, ferulowy, galusowy, chinowy.

Działanie: gojące, silnie przeciwzapalne, rozkurczowe, przeciwbólowe, uspokajające, przeciwdrgawkowe, przeciwpadaczkowe, onkostatyczne, przeciwreumatyczne.

Infusum 2-3%: 100 ml 3 razy dziennie.

Vinum 1:7-10: 50 ml 1 x dz.

Tinctura, Freshtinktur 1:10 in 50-60% eth. 5-10 ml 1-2 razy dz.

• Płukanki, okłady, wcieranie.

Ranunculus cassubicus L. agg. – jaskier kaszubski (Ranunculaceae)

• Gleby wilgotne, eutroficzne, obojętne-zasadowe.

• Zbiorowiska świeże, wilgotne lasy liściaste: grąd, łęgi jesionowo-wiązowe, jesionowo-olchowe, świetliste dąbrowy (rzadziej).

Surowiec: świeże ziele (zewnętrznie), suszone ziele (wewnętrznie).

Składniki: flawonoidy (witeksyna, kwercetyna, kemferol), glikozyd laktonowy – ranunkulina z aglikonami: anemonina i protoanemonina; antocyjany, kwasy organiczne, saponiny triterpenowe, olejek eteryczny.

Działanie: recente: antybakteryjne, przeciwwirusowe, gojące i odkażające rany (maści na maśle), przeciwreumatyczne, poprawiające ukrwienie, bodźcowe, drażniące, rumieniotwórcze; suche: moczopędne, rozkurczowe, depurativum, antirheumaticum, antiarthreticum; antisepticum.

Infusum 2-3%: 100 ml 1-3 razy dziennie.

Infusum rec. do przemywania i okładów 3-5%, maceratio 5%.

Ung. 10-15% in buter.

Pulpa rec.herb. – okłady.

Spir. Ranunculi cassubici 1:10 in 70% eth. – do wcierań rubefac.

Lunaria rediviva L. – miesiącznica trwała (Brassicaceae)

• Na glebach pośrednich między świeżymi i wilgotnymi, od zasobnych do bardzo zasobnych, o odczynie zasadowym lub obojętnym.

• Górskie zboczowe lasy lipowo-jaworowe, jaworzyny, olszyna górska, żyzne buczyny.

miesiącznica roczna (L. annua L.)

miesiącznica trwała (L. rediviva L.)

Surowiec: Herba Lunariae

Składniki: glikozydy siarkowe, flawonoidy (kaempferol, luteina), alkaloidy (lunaryna, lunarydyna), kwas syringowy.

Działanie: antythyroideum, antiparasiticum, cholagogum, cholereticum, stomachicum, depurativum. Antiscleroticum. Hipotensivum. Hypocholesterolemicum.

Lunaria rediviva L.
– miesiącznica trwała (Brassicaceae)

Zastosowanie: zatrucia (metale ciężkie, węglowodory), choroby pasożytnicze przewodu pokarmowego (recens), miażdżyca, nadciśnienie. Trudno gojące się rany. Źródło fitoncydów. Antyinfections. Oncostaticum. Kamica żółciowa. Oczyszczanie wątroby.

• Zakażenia ogóle i miejscowe. Trudno gojące się rany (na maśle, oleju lnianym, rokitnikowym, balsamie Szostakowskiego).

• Choroba Hashimoto. Nowotwory. Nadczynność tarczycy.

Intractum 1:10 in 40-60% eth. 10-15 ml 1 raz dziennie, maceratio 1:1 in H2O: 25-50 ml 3-4 razy dziennie; pulpa (rany, owrzodzenia, wypryski, wrzody). Spiritus 1:10 in 70 eth. (recent.): reumatyzm, rubefaciens, do wcierania przy łysieniu.

Euphorbia amygdaloides L. – wilczomlecz migdałolistny (Euphorbiaceae)

• Gleby świeże, eutroficzne, o odczynie obojętnym.

• Lasy liściaste, zwłaszcza bukowo-jodłowe, olszyna górska, górskie reliktowe lasy sosnowe, grądy.

Euphorbia amygdaloides L. – wilczomlecz migdałolistny (Euphorbiaceae)

Surowiec: świeży mleczny sok.

• Składniki: flawonole (kwercetyna, kaempferol), estry diterpenowe (typu ingenanu), kwas euforbiowy, cyklitole, lateks, lektyny, laktony, fitosterole, alkaloidy, cytotoksyczne białka, proteolityczne enzymy.

• Brodawki, kłykciny, łuszczyca, parchy, liszaje, wypryski, oporne na leczenie, zastarzałe; zmiany rakowe; nalewka do wcierań bodźcowych.

• Świeże ziele spożyte – trujące (cytotoksyczne, drażniące)

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.